บทที่ 606 โลภมากลาภหาย

"พวกคุณเกรงใจกันเกินไป" สีหน้าหลินหยางยังคงเหมือนเดิม ถามด้วยความสงบนิ่ง: "งั้นเรื่องศาลวันพรุ่งนี้หล่ะ?"

"สบายใจได้ ประธานหลิน ถ้าได้เงินแล้วผมจะถอนฟ้องทันที! จะไม่สร้างปัญหาให้คุณแม้แต่นิดเดียว!" ฟานเล่อตบหน้าอกของตัวเอง

หลินหยางพยักหน้า

จากนั้นเลขาก็เดินเข้ามา

"ประธานหลิน จัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว!"

"พี่เล่อ เร็ว รีบตรวจสอบบัญชีเร็ว!" เวินลี่เร่ง

ฟานเร่งหยิบโทรศัพท์ออกมาดู

จากนั้น เขาก็กระเด้งขึ้นมาจากโซฟา ร้องเสียงดัง:

"มาแล้ว!"

"จริงหรอ? ดีเลย! รวยแล้ว!"

เวินลี่โบกมือไปมาด้วยความตื่นเต้น

ทั้งสองคนเหมือนอยู่บนสวรรค์ แต่ละคนมีท่าทางตื่นเต้นจนแทบจะเป็นลม

เงินมาถึงมือแล้ว ฟานเล่อก็ไม่อยู่อีกต่อไป จะพาเวินลี่ออกไป

"ประธานหลิน การร่วมมือครั้งนี้เป็นที่พอใจอย่างมาก การร่วมมือครั้งนี้ทำให้ผมเข้าใจคุณมากขึ้น คุณทำเรื่องแบบนี้ได้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นความสามารถของคุณ! น่านับถือ! ผมอยากจะกราบแทบเท้าเพื่อเป็นการชื่นชมคุณ!"

"ก็ว่าไป"

"โอเคประธานหลิน ไม่พูดเรื่องอื่นกับคุณแล้ว ฉันยังมีเรื่องต้องทำ ขอตัวก่อน! !"

"ลาก่อน อย่าลืมไปถอนฟ้อง!"

"วางใจได้!"

ฟานเล่อยิ้มให้เลขา จากนั้นก็พาเวินลี่ออกไปจากหยางหัวกรุ๊ป

หลังจากทั้งสองออกไป หม่าไห่ก็เดินมาจากประตูอย่างไม่รีบร้อน

"พวกเขาจะถอนฟ้องไหม?"

"ถ้าสุนัขสามารถคายกระดูกที่มันกลืนเข้าไปได้ พวกเขาก็คงต้องถอนฟ้องอย่างแน่นอน!"

"หรอ? ถ้าถอนฟ้อง...ก็จะทำให้แผนเสียหาย..."

หม่าไห่พูดด้วยความเป็นห่วง

...

ปังปัง...

เสียงคำรามของเครื่องยนต์เฟอร์รารีคำรามบนถนนสายหลักของเจียงเฉิน

ฟานเล่อเปิดหลังคารถ พาเวินลี่ขับไปตามท้องถนนใหญ่

"เย่!"

เวินลี่ยกมือสูง กรีดร้องอย่างมีความสุข

ฟานเล่อเหยียบคันเร่งส่งเสียงดัง

การเคลื่อนไหวที่ฉูดฉาดทำให้เกิดความไม่พอใจในหมู่ผู้สัญจรไปมา

"ประสาท!"

"บ้า!"

"พวกโง่สองคน!"

"ขับเร็วขนาดนี้ รีบไปเกิดใหม่หรอ!"

หลายคนยกนิ้วกลางขึ้น

ทั้งสองคนไม่ได้สนใจ จู่ๆ ก็ร่ำรวยอย่างมหาศาลทำให้เขาตื่นเต้นอย่างมากที่สุด

หลังจากออกจากเมือง ทั้งสองก็หยุดรถเมื่อไปถึงถนนบนภูเขานอกเขตชานเมือง

"มีความสุขจริงๆ! พี่เล่อ ฉันไม่เคยมีอะไรสนุกไปกว่านี้อีกแล้วในชีวิตของฉัน! เงินหนึ่งพันล้านหยวนนะ พวกเรารวยแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ..." เวินลี่พูดด้วยความตื่นเต้น

"เด็กโง่ ดูเธอสิ นี่แค่เริ่มต้นนะ!" ฟานเล่อยิ้มเล็กน้อย

"เริ่มต้นอะไร? พี่เล่อ คุณหมายความว่าอะไร?" เวินลี่ถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ยังต้องถามอีกหรอ? คุณไม่เห็นหรอว่าประธานหลินนั้นโอนเงินพันล้านให้พวกเราอย่างรวดเร็ว? นี่หมายความว่าอะไร? หมายความว่าประธานหลินกลัวไง! ในเมื่อเขากลัว งั้นก็แปลว่าเขาไม่มั่นใจการฟ้องร้องในวันพรุ่งนี้! ถ้าอย่างงั้น ทำไมพวกเราไม่ทำให้เรื่องมันใหญ่ไปเลยหล่ะ?"

"ใหญ่หรอ?" เวินลี่ผงะ

"เดี๋ยวผมจะโทรหาทนายฉงและบอกให้เขาเพิ่มค่าชดใช้ และผมจะไปที่บ้านผู้กำกับวังหน่อย เขาเป็นผู้กำกับของเรื่องพยัคฆ์สงครามเลยนะ ถ้าทำให้เขาออกหน้าและให้การเท็จได้ พวกเราก็ได้เงินค่าชดเชยแล้วไม่ใช่หรอ?" ฟานเล่อยิ้ม

ลมหายใจของเวินลี่แทบจะหยุดลงและรีบถาม: "คุณคิดอยากจะได้เท่าไหร่?"

"อีกพันล้าน ไม่นับว่าเยอะไปใช่ไหม?" สายตาของฟานเล่อแข็งทื่อ ยิ้มและพูด

"อีก...อีกพันล้านหรอ?" เวินลี่รู้สึกว่าหัวของตัวเองแทบจะเด้งออกมาจากลำคอ เกือบจะเป็นลม

สักพัก เธอก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง แต่พูดไม่ออก

"พี่เล่อ นี่...จะได้หรอ?"

"คุณกลัวพวกเขาไม่มีเงินให้หรอ? สบายใจได้ พวกเขาเป็นบริษัทยา! ผู้ขายยาในประเทศที่ไหนไม่ได้กำไรบ้าง? อย่าว่าแต่พันล้านเลย เกรงว่าหมื่นล้าน พวกเขาก็ให้ได้!"

"แบบนี้แล้ว...พวกเราจะไม่ทำให้หยางหัวกรุ๊ปขุ่นเคืองหรอ?" เวินลี่ถาม