บทที่ 935 เอาชนะคุณในสิบวินาที

ในตอนนั้นเอง ฟู่หวู่เย่ยกมือขึ้นฝ่ามือประสานกำปั้น ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"น้องหลิน ผมฟู่หวู่เย่ ขอคำชี้แนะด้วย!"

"อย่าเสียเวลา! เข้ามาเลย!" หลินหยางตบฝุ่นบนไหล่ของตนเอง พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

ฟู่หวู่เย่ได้ยินแล้วกลับหรี่ตาลง พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เร่งไม่รีบ "น้องหลิน คุณอยากลงจากเวทีเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ลงจากเวทีเร็ว?

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมองเขา "หรือคุณก็เหมือนคนก่อนหน้านี้ ยังไม่ทันได้สู้ แต่ปากชนะไปแล้ว?"

"ฮ่าฮ่า น้องหลิน ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น! ผมแค่รู้สึกว่าเรื่องบางเรื่องควรบอกคุณให้ชัดเจนก่อนมันจะดีกว่า! เมื่อกี้ผมก็เห็นฝีมือของคุณแล้ว ผมรู้สึกว่าระหว่างเราไม่จำเป็นต้องสู้กันถึงขั้นนั้น หวังว่าอีกเดี๋ยวพวกเราแค่สู้กันถึงพอประมาณก็พอ!"

"แบบไหนถึงเรียกว่าพอประมาณ?"

"เอาแบบนี้เป็นยังไง? ถ้าหากผมสามารถสยบคุณได้ในสิบวินาที คุณเดินลงจากเวทีเอง! ผมเป็นคนไม่ชอบหักแขนหักขาของคนอื่น แบบนั้นมันโหดร้ายเกินไป! และก็ถือว่าผมไว้หน้าคุณด้วยมั้ง?" ฟู่หวู่เย่ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

คำพูดประโยคนี้ ทำให้ผู้คนที่อยู่ด้านล่างเริ่มส่งเสียงฮือฮา

"สยบชายสวมหน้ากากในเวลาสิบวินาที? ฟู่หวู่เย่ไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือเปล่า?"

"เขาน่าจะเห็นชายสวมหน้ากากจัดการลู่ซีเฉายังไงแล้วไม่ใช่เหรอ? สิบวินาที…ไว้เหรอ?"

"ฟู่หวู่เย่เล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่า?"

"ไม่! ไม่มีทางแน่นอน! อย่าให้รูปลักษณ์ที่ดูไม่ค่อยจริงจังของเขาหลอกตา อันที่จริงเขาเป็นคนฉลาดและหนักแน่นมาก! ไม่มีความมั่นใจ เขาไม่กล้าพูดคำพูดแบบนี้แน่นอน!"

"ถูกต้อง! ถึงชายสวมหน้ากากคนนี้แข็งแกร่งมากก็จริง แต่เมื่อเทียบกับฟู่หวู่เย่…ยังห่างชั้นกันอีกเยอะ! เขาเป็นถึงบุคคลที่สามารถเอาชนะผู้ปราดเปรื่องได้อย่างง่ายดาย!"

"คอยดูก็แล้วกัน!"

ผู้คนที่อยู่ด้านล่างเริ่มพากันถกเถียง

"พี่ฟู่สู้เขา!" หนานกงหยุนชิวก็อดไม่ได้ที่จะตะโกน

ทุกคนมองด้วยสายตาที่เป็นประกาย ส่วนฟู่หวู่เย่ยิ้มแล้วพูดอีกครั้ง "แน่นอน ถ้าหากผมไม่สามารถสยบคุณได้ในสิบวินาที ก็ถือว่าผมแพ้! ผมจะเดินลงจากเวที ให้คุณรับคำท้าจากคนอื่นต่อ! คุณเห็นว่ายังไง?"

"แบบนี้เองเหรอ?"

หลินหยางลูบคางของตนเอง ครุ่นคิดสักพักแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "สิบวิพอเหรอ?"

"อะไรนะ?"

ฟู่หวู่เย่รู้สึกอึ้ง หลังจากนั้นยิ้ม "สหาย ถ้าหากคุณรู้สึกว่าสิบวินาทีมันนานเกินไป ผมลดให้คุณอีกสองสามวิก็ได้!"

"ลด? ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น! ผมกังวลว่าสิบวินาทีมันอาจจะไม่พอสำหรับคุณ!" หลินหยางส่ายหัว

ฟู่หวู่เย่ได้ยินแล้วขมวดคิ้ว แต่รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่หายไป "ดูเหมือนสหายมั่นใจในความสามารถของตัวเองมาก…ได้ ในเมื่อเป็นแบบนั้น ผมเพิ่มอีกห้าวินาทีก็แล้วกัน ผมจะตัดสินผลแพ้ชนะในเวลาสิบห้าวินาที ถ้าผมทำไม่ได้ก็เท่ากับผมแพ้!"

"สิบห้าวินาที สั้นเกินไป!" หลินหยางส่ายหัว

"ทำไม? คุณต้องการยึดเวลาเป็นยี่สิบวินาที?" ฟู่หวู่เย่ขมวดคิ้ว

หลินหยางส่ายหัวอีกครั้ง

"หรือ…สามสิบวินาที?" รอยยิ้มของฟู่หวู่เย่เริ่มลดลง

"สามสิบวินาที?"

"เขาคงไม่คิดว่าสามารถต้านฟู่หวู่เย่ได้เกินสามสิบวินาทีจริงหรอกมั้ง?"

"เขาเห็นตัวเองเป็นใคร?"

"ตกลงเขารู้ความสามารถที่แท้จริงของฟู่หวู่เย่หรือเปล่า?"

"ผมว่าเขาเป็นพวกปัญญาอ่อน!"

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มพูดจาเยาะเย้ย

โดยเฉพาะหนานกงหยุนชิวรู้สึกโมโหมาก เธอกระโดดลุกขึ้นอย่างกะทันหัน "พี่ฟู่ เขามันรนหาที่ตาย! คุณก็อย่าตามใจเขามาก! ฆ่า! ฆ่าเขาให้ตายเลย!"

"พูดถูก! คุณชายฟู่! ไม่ต้องเกรงใจกับลูกสุนัขแบบนี้! ในเมื่อเขารนหาที่ตาย! ทำไมคุณต้องไปเกลี้ยกล่อมเขาด้วย"

"ลงมือเลยคุณชายฟู่! ดูซิว่าอีกเดี๋ยวไอ้ปัญญาอ่อนคนนี้ยังกล้าพูดจาอวดดีอีกหรือเปล่า!"

"คุณชายฟู่ ทำไมคุณต้องไปเสียเวลากับคนไม่รู้จักดูสาระรูปของตัวเองแบบนี้ด้วย?"

"สามสิบวินาทีก็สามสิบวินาที พวกเราจะรอดูว่าเขาสามารถทนได้เกินสามวินาทีหรือเปล่า!"

มีผู้ชมมากมายเริ่มลุกขึ้นตะโกนเสียงดัง

ผู้คนส่วนใหญ่หาว่าหลินหยางอวดดีจองหอง

และก็มีบางคนขอให้ฟู่หวู่เย่สั่งสอนหลินหยางให้เข็ด

แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ส่งผลกระทบต่อคนที่อยู่บนเวที

"สามสิบวินาทีก็สามสิบวินาที! น้องหลิน ในเมื่อคุณมั่นใจความสามารถของตัวเองมากขนาดนี้ งั้นก็ได้ พวกเรามาลองดู" ฟู่หวู่เย่ถอนหายใจ ในแววตาเริ่มปรากฏให้เห็นความโกรธ

มือของเขากำเป็นหมัดแน่นแล้ว

ได้ชัด เขาเองก็เริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์

เขากำลังถูกมองข้ามเหรอ?

ทว่าหลินหยางกลับส่ายหัว

"ผมให้คุณห้านาที!"

คำพูดประโยคเดียว ทำให้เสียงฮือฮาหายไปทันที…