บทที่ 114 เถ้าแก่ของเราสุดยอดมาก

ในขณะนั้น เจ้าดำกำลังมองดูกริชนี้

ฝีมือประณีตและสมบูรณ์แบบ

แต่สิ่งที่สนใจมากที่สุดก็คือ เขาเคยเห็นกริชเล่มนี้

"กริชที่พันธมิตรมือฆ่าทำขึ้นพิเศษ ฆ่าคนบริสุทธิ์"

เจ้าดำพึมพำเบา ๆ ทันใดนั้นนักฆ่าแห่งเป่ยลู่ก็รู้สึกไม่ค่อยดี

เขาคิดว่าคนประเทศต้าถังตะวันออกล้วนโง่เขลา และไม่สามารถมองทะลุตัวตนของเขาได้

แต่ดูจากเสื้อผ้าของคนพวกนี้แล้ว แม่งเอ้ย นี่มันก็แค่กลุ่ม รปภ.เล็กๆไม่ใช่เหรอ?

จะมีความรู้แบบนี้ได้อย่างไร?

ต้องรู้ว่าในเป่ยลู่ ผู้ที่มีความรู้แบบนี้ ไม่เป็นทหารรับจ้าง ไม่ก็บอดี้การ์ดส่วนตัว หรือกองทัพส่วนตัวที่ได้รับการฝึกฝนจากกลุ่มมหาเศรษฐีเอง

อย่างที่ทุกคนรู้ ทหารรับจ้างอะไรทำนองนั้น ถ้ากลับประเทศแล้วก็จะไร้ประโยชน์ เป็นได้แค่ รปภ. หรือสามารถไปยกอิฐที่ไซต์ก่อสร้าง

เมื่อได้ฟังคำพูดของคนเหล่านี้ นักฆ่าแห่งเป่ยลู่ก็สิ้นหวังอย่างยิ่ง

ที่แท้ประเทศต้าถังตะวันออกก็ไม่ได้ล้าหลังอย่างที่คิด

เป็นถึงทหารรับจ้าง เป็นถึงนักฆ่า แต่สุดท้ายก็เป็นได้แค่ยามรักษาความปลอดภัยเล็กๆเท่านั้น

ไม่

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากรปภ.เหล่านี้เป็นทหารรับจ้าง นักฆ่า งั้นตนถูกกลุ่มสายเดียวกันล้อมกั้นไว้แล้ว

"กึกกึก!"

จู่ๆ เขาก็กลืนน้ำลายแรงๆ แล้วถามอย่างอ่อนแรงว่า:"เอ่อ พี่ชาย ดูเหมือนฉันไม่ได้ทำให้พวกคุณขุ่นเคืองนะ ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้กับฉันเลย เอาแบบนี้ พวกคุณทำของพวกคุณไป พอฉันทำภารกิจเสร็จ ฉันสัญญาว่าจะออกไปจากประเทศต้าถังตะวันออกทันที คิดว่าไง?"

"พูดบ้าๆ!"

จู่ๆ เจ้าดำก็ไม่พอใจ เขามองชายคนนี้อย่างลึกซึ้ง และพูดด้วยอย่างเหยียดหยามว่า:"คุณเตรียมพร้อมที่จะลอบสังหารเถ้าแก่ของเราแล้ว ยังคิดจะไปตามทางของตัวเองอีกหรือ? คนของพันธมิตรมือฆ่าอย่างพวกคุณ สมองมีปัญหากันหรือ?"

"เถ้าแก่?"

นักฆ่าแห่งเป่ยลู่ยังคงงงเล็กน้อย

ในเวลานี้ มีคนหยิบถ่ายรูปบั้นท้ายของเขาขึ้นมา และปัดฝุ่นบนมันอย่างปวดใจ

"ไอ้คนเป่ยลู่ กลับวางรูปถ่ายอันล้ำค่าของเถ้าแก่เราไว้ใต้ก้นของเขา พูดมาซะ คุณมีเจตนาอะไรกันแน่? ! "

"แม่งเอ้ย ฉันจะมีเจตนาอะไรได้ ฉันอยากฆ่าผู้ชายคนนี้แล้วเอาเงินรางวัลไง"

นักฆ่าแห่งเป่ยลู่แอบพูดในใจ

แต่ทั้งตัวก็แข็งราวกับถูกสายฟ้าทันที เหม่ออยู่ตรงนั้น

"คุณ คุณบอกว่า ผู้ชายคนนี้เป็นเถ้าแก่ของพวกคุณงั้นหรือ?"

"ใช่ ไม่งั้นคุณคิดว่าไงล่ะ?"

เจ้าดำและคนอื่นๆ เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ในขณะนั้น นักฆ่าแห่งเป่ยลู่ก็สับสนอย่างสมบูรณ์

"นี้ นี้ คนๆ นี้ไม่ใช่แค่พนักงานในบริษัทของพวกคุณเหรอ? ทำไม เขาถึงเป็นเถ้าแก่ของพวกคุณได้ล่ะ?"

ดูเหมือนนักฆ่าแห่งเป่ยลู่จะรู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้แล้ว แต่ถึงแม้จะตาย ก็ต้องตายให้รู้ชัดไม่ใช่เหรอ?

วินาทีต่อมา เจ้าดำก็ตบผู้ชายคนนี้โดยตรง

"พนักงานเชี่ยไรล่ะ? นี่คือเถ้าแก่ของเรา และยังเป็นขุมพลังที่ไม่มีใครเทียบได้"

"เจ้าหนู แกควรจะรู้สึกโชคดีที่ได้เจอเรา ไม่เช่นนั้นถ้าอยู่ในมือเถ้าแก่เรา คงจะฆ่าแกได้ในทันที"

"ใช่ เถ้าแก่ของเราสามารถฆ่าแกได้ด้วยสายตา"

"ไม่ใช่ เถ้าแก่สามารถฆ่าผู้ชายคนนี้ด้วยการผายลมครั้งเดียว"

"ขอบเขตเล็กไป เถ้าแก่สามารถล้มหลายคนด้วยการผายลมครั้งเดียว"

"......"

มังกรเก้าที่อยู่ข้างนอกกุมหน้าหน้าผากอย่างหมดคำพูด