บทที่ 115 แค่เฉินอี

"แดกำลังดูถูกฉันเหรอ?"

"หรือคิดว่าฉันอ่อนแอกว่าเฉินอีเหรอ?"

น้ำเสียงของเฉินฝูเริ่มเย็นชาลง

เมื่อก่อน เขาเป็นลูกสมุนของเฉินอี ซึ่งทำให้เขายิ่งไม่สามารถฟังคำพูดที่ว่า เขาไม่สามารถต่อสู้กับเฉินอีมากขึ้น

แต่ว่า ตอนนี้เฉินอีเป็นเพียงหมาที่ไม่มีเจ้าของ ลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเฉิน

แต่เขากลับเป็นคนโปรดที่อยู่ข้างนายหญิงตระกูลเฉิน แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงสมาชิกญาติๆ มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขามองลูกหลานที่เป็นญาติๆในตระกูลเฉินอย่างโอหัง บุคคลผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ จะไม่สามารถต่อสู้กับเฉินอี เด็กที่ถูกทอดทิ้งเหรอ?

ตลก!

น่าขันจริงๆ!

ตอนนี้เฉินฝูจ้องมองนักฆ่าแห่งเป่ยลู่ และเขาอยากให้อีกฝ่ายเปลี่ยนคำพูด

แต่นักฆ่าแห่งเป่ยลู่ส่ายหัว ลุกขึ้นแล้วพูดว่า:"ฉันไม่รู้ว่าคุณจะเอาชนะเขาได้หรือเปล่า? แต่ถ้าคุณยังจ้างนักฆ่าระดับเดียวกับฉัน ทั้งชีวิตนี้ก็อย่าคิดที่จะสู้กับคุณเฉินอีคนนั้นเลย"

"และแน่นอน ฉันแค่แนะนำ สามารถจ้างนักฆ่าระดับสูงได้ และความเห็นของฉันคือ ถ้าให้ดีที่สุดคือคนที่อยู่บนรายชื่อดำจะดีกว่านะ

"ลาก่อน"

พูดจบ นักฆ่าเป่ยลู่ก็ออกไปทันที

เขาไม่มีความคิดที่เกินความจำเป็นมาพูดเรื่องไร้สาระกับคนตรงหน้าเหล่านี้ เป็นเรื่องตลกระดับนานาชาติ ไม่ได้รับเงินก็ช่างเถอะ

เจตนาดีพูดโน้มน้าวใจผู้อื่น ผลสุดท้ายกลับถูกกล่าวหาอีก ไม่มีใครทนได้หรอก

ถ้าไม่ใช่เพราะความกลัวผู้ดูแลจงที่อยู่ข้างๆเฉินฝู เขาก็คงลงมือไปตั้งนานแล้ว

เฉินฝูโกรธ และอยากจะหยุดนักฆ่าแห่งเป่ยลู่ แต่ถูกผู้ดูแลจงห้ามไว้

"คุณไปเถอะ"

ผู้ดูแลจงพูดนิ่งๆ นักฆ่าแห่งเป่ยลู่จากไปอย่างสง่าผ่าเผย และแน่นอนว่าคำพูดที่ถูกต้องกว่าคือการจากไปอย่างเศร้าหมอง

นี่เป็นครั้งแรกในอาชีพนักฆ่าหลายปี ที่เขาล้มเหลวก่อนจะเริ่มภารกิจเสียอีก เขาละอายใจที่จะอยู่ต่ออย่างแน่นอน

เฉินฝูจ้องมองร่างของเขาเป็นเวลานาน และถามอย่างโกรธเคืองว่า:"ผู้ดูแลจง คนผู้นี้กล้าทำให้ฉันขายหน้า ทำไมถึงไม่ลงโทษเขาล่ะ?"

เขาอ้างว่าเป็นขุนนางของตระกูลเฉินในเมืองอสูร และตัวตนของเขานั้นสูงส่งอย่างยิ่งอยู่แล้ว แม้แต่นักฆ่าตัวเล็กๆก็กล้าทำให้ตัวเองขายหน้าได้ มันก็คือการรนหาที่ตาย

ผู้ดูแลจงมองเขาอย่างเย็นชา และพูดว่า:"แม้ว่าพวกเขาจะเป็นนักฆ่าที่ไม่เข้าชั้น แต่เขาก็ยังเป็นสมาชิกของกลุ่มพันธมิตรมือฆ่า"

"หากตายระหว่างทำภารกิจ พันธมิตรมือฆ่าก็จะหมดคำพูดแน่นอน แต่หากพบว่าเราเป็นคนลงมือ งั้นเราก็จะทำให้พันธมิตรมือฆ่าขุ่นเองฟรีๆ"

"นั่นมันคือสัตว์ที่ใหญ่มหึมา แม้ว่าตระกูลเฉินจะอยู่ในจุดสูงสุดมันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ แดต้องห้ามมีปัญหาใหม่สอดแทรกมาให้นายหญิงและตระกูลเฉิน มิฉะนั้น ฉันจะฆ่าคุณก่อนเป็นคนแรก"

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งมาก

แต่เฉินฝูกลับกลัวจนเหงื่อเย็นออกทั้งตัว

"นี่ ผู้ดูแลจง ทำไมตอนเขาพูดถึงได้น่ากลัวขนาดนี้? หรือว่าเขาเคยฆ่าคนด้วยมือเองเหรอ?"

แม้ว่าเฉินฝูจะยโสโอหังจนชินแล้ว และถึงกับเคยฆ่าคน แต่มันแค่ทางอ้อม เช่นบ้านใครใครใครแตกสาแหรกขาด หรือติดหนี้ก้อนโตแล้วฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงจากตึก แต่รวมๆแล้วมันก็คือการใช้กำลังของตระกูลเฉิน พึ่งตนเองในการฆ่าคนนั้นยังไม่เคยมีมาก่อน

ในความเห็นของเขา ผู้ดูแลจงก็น่าจะประมาณนั้น แต่เมื่อคิดดูแล้ว คำพูดและการกระทำของผู้ดูแลจง ดูเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าเขาเคยฆ่าคนด้วยมือของเขาเอง

แต่เฉินฝูอ้างว่าใกล้ชิดกับนายหญิง และรู้จักผู้ดูแลคนนี้เป็นอย่างดี จนถึงวันนี้ เขาถึงตระหนักได้ว่าสิ่งที่เรียกว่ารู้จักดีของเขานั้น เป็นแค่ความปรารถนาเพียงฝ่ายเดียว

อันที่จริงมันก็เป็นเรื่องปกติ

แม้ว่าเฉินฝูจะปากหวาน ทำให้นายหญิงของตระกูลเฉิน ยกเว้นให้ยอมรับเขาเป็นญาติของตระกูลเฉิน แต่เหตุผลที่ยิ่งใหญ่กว่าคือการบ้าคลั่งเพื่อเฉินอีที่ยังไม่ตาย มิฉะนั้นแค่ความสามารถของเฉินฝูมันไม่เพียงพอที่จะเข้าตาของนายหญิงตระกูลเฉิน