บทที่ 118 ใครกล้าใส่ร้ายคุณเฉิน ไสหัวออกไป

สิ่งนี้เกินความคาดหมายของหยางเหลียนหลง

เดิมทีเขาต้องการยืมคนไม่กี่คนจากเฉินอี หรือแม้แต่คนเดียวก็ได้

ไม่คิดว่าเรื่องจะพัฒนามาถึงจุดนี้ และนึกไม่ถึงว่าเฉินอีจะกล่าวเช่นนี้ออกมา

“คุณเฉิน คุณกำลังพูดเล่นกับพวกเราอยู่ใช่ไหม?”

หยางเหลียนหลงกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขายังคงรู้สึกว่าเฉินอีกำลังพูดเล่น

เขาอยู่ในสถานะไหน เป็นไปไม่ได้ที่จะไปทำงานร่วมกับคนอย่างพวกเขา และไปสถานที่การกระทำความผิดด้วย

แต่เฉินอีเหลือบมองเขาอย่างเงียบ ๆ มีความเบื่อหน่ายปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา “ฮ่า ๆ คุณคิดว่าผมกำลังล้อเล่นกับคุณหรือ?”

“อ้อ เรื่องนั่น……”

หยางเหลียนหลงรู้สึกน้ำท่วมปากพูดอะไรไม่ออก เขาไม่กล้าหักล้างประโยคนี้จริง ๆ แต่เขายังคงแสดงความสงสัย

“กลับไปเถอะ คืนนี้พบกันที่จุดหมายของพวกเรา”

เฉินอีไม่มีอารมณ์ที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับอีกฝ่ายอีกต่อไป และหลังจากที่พวกเขาออกไปแล้วเขาก็พักผ่อน

หยางเหลียนหลงกลับไปที่กรมอนามัยและความปลอดภัยด้วยสีหน้าขมขื่น

คนอื่นรีบถามว่า “อธิบดี คุณเฉินรับปากตามคำขอของพวกเราหรือไม่?”

“ไม่”

หยางเหลียนหลงส่ายศีรษะและกล่าว

ขณะนี้ สีหน้าของทุกคนชะงักเล็กน้อย

“ข่าวนี้แย่มากจริง ๆ”

“ใช่ ถ้าอาศัยแค่พวกเรา ไม่สามารถทำประโยชน์อะไรได้มาก เดิมทีคิดจะยืมปรมาจารย์สองสามคนจากคุณเฉิน แต่กลับจบลงด้วยความล้มเหลว”

“น่ารังเกียจจริง ๆ ก่อนหน้านั้นพวกเราระดมคนเพื่อช่วยเหลือเขาจนสามารถทำให้เรื่องของตระกูลหลินสงบ ตอนนี้พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากเขา แต่เขากลับไม่ช่วยเหลือพวกเรา?”

พวกเขาทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะ รู้สึกว่าเฉินอีเป็นคนที่ไม่มีคุณธรรม ทำให้พวกเขารู้สึกเสียใจที่เคยสนับสนุนช่วยเหลือเขาก่อนหน้านั้น

“คนเนรคุณเช่นนี้ควรถูกทอดทิ้ง ก่อนหน้านั้นพวกเราไม่ควรช่วยเขาเลย!”

“ถูกต้อง ไอ้หมอนี้ช่างเป็นคนที่อยากได้แต่ผลประโยชน์ แต่ไม่ยอมเสียสละอะไรเลย”

ทุกคนต่างกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

วันนั้นพวกเขาได้เห็นความร้ายกาจของนักรบองครักษ์มังกรแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงมีความปรารถนาที่จะชักชวนผู้อื่นมาช่วยเหลือ อย่าพูดถึงการยืมคนมาสองสามคนเลย แม้กระทั่งการเรียกร้องคน พวกเขาก็จำเป็นต้องส่งคนมาช่วยเหลือ

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หยางเหลียนหลงอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าเคร่งขรึม ยืนขึ้นและกล่าวว่า “พวกคุณรอให้ผมพูดจบก่อนได้ไหม? ในกรมอนามัยและความปลอดภัยนี้พวกคุณมีสิทธิ์ตัดสินใจ หรืออธิบดีอย่างผมมีสิทธิ์ตัดสินใจ?”

เมื่อฟังน้ำเสียงของหยางเหลียนหลงที่เต็มไปด้วยความโกรธ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสั่นเล็กน้อย และรู้สึกถึงความโกรธของเขา พวกเขาอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าตอนนี้พวกเขายังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

“เรื่องนั่น อธิบดี พวกเรา...”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ตอนนี้ผมบอกเพียงคำเดียว ถ้าใครกล้าพูดนินทาคุณเฉิน ก็อย่ามาโทษว่าผมไม่เกรงใจ!”

หยางเหลียนหลงกล่าวตามตรง

เขาไม่สามารถทนผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านี้ได้จริง ๆ แต่ละคนรู้สึกว่าตนเองเคยช่วยเฉินอี หารู้ไม่ว่าตอนนั้นมีคนใหญ่โตอยู่ข้างกายเฉินอีมากขนาดไหน ซึ่งเทพทหารโฮ่เพียงคนเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้สถานการณ์สงบแล้ว

ที่สุดแล้ว ถึงแม้จะไม่มีเทพทหารโฮ่ แค่เฉินอีและคนอื่น ๆ ใช้อำนาจปราบปราม กลุ่มคนเล็ก ๆ กลุ่มนั้นก็ไม่สามารถสร้างปัญหาอะไรได้อีก

ด้วยประการทั้งปวงจะมีพวกเขาหรือไม่มีพวกเขา ผลลัพธ์ก็ไม่แตกต่างกัน

ตอนนี้พวกเขากลับนำเรื่องนี้มาพูด?

น่าขำสิ้นดี!

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังพูดไม่จบ คนเหล่านี้ก็ด่วนตัดสินแล้ว

“ผมอยากรู้ว่าพวกคุณกำลังคิดอะไรอยู่?”

เขามองไปรอบ ๆ แล้วจ้องไปที่คนเหล่านี้ และใช้น้ำเสียงที่ดุดัน