บทที่119 ไม่มีความสุขหรือ?

เฉินอีกล่าวคำว่าน่าสนใจสองครั้ง

มันน่าสนใจจริง ๆ

ดูเหมือนมีคนเข้ามาทำการซื้อขายในท่าเรือนี้นานแล้ว และการปล่อยให้ท่าเรือนี้ร้างก็เพื่อให้พวกเขาสามารถทำให้การซื้อขายได้สะดวกขึ้นเท่านั้น ดูเหมือนว่าท่าเรือนี้จะซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่เอาไว้

“ทางที่ดีหลังจากเสร็จงานแล้วคุณควรสืบค้นที่นี่ ผมคิดว่าน่าจะสามารถค้นพบอะไรบางอย่างได้”

เฉินอีกระซิบ หยางเหลียนหลงผงะไปครู่หนึ่ง แต่หลังจากนั้นก็รีบพยักหน้าเป็นการตอบรับ ขอแค่เป็นคำสั่งของเฉินอี เขาจะต้องปฏิบัติตามแน่นอน

“เริ่มกันเถอะ”

เฉินอีโบกมือ หลังจากนั้นเขาก็หายไปจากบริเวณนี้ คนที่หายไปยังรวมไปถึงมังกรเขียว มังกรเก้า และคนอื่น ๆ

เมื่อหยางเหลียนหลงเห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น

“เจ้าพ่อคนนี้ยังมีอารมณ์สบาย ๆ ถึงเวลาเช่นนี้แล้วเขาก็ยังสบาย ๆ”

เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะเล็กน้อย แต่ไม่ช้าเขาก็หันความสนใจไปอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“ทุกคนซ่อนตัว!”

หยางเหลียนหลงนำทีมเอง และกระทั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ตนเองไม่วางใจรวมเข้าไว้ด้วยกันเพื่อควบคุมและเฝ้าระวัง เพียงเพราะกลัวว่าคนเหล่านั้นจะไปรายงานข่าวให้ตระกูลหลี่

ไม่ช้า ทุกคนเริ่มจริงจัง และไม่กล้าทำอะไรนอกเหนือคำสั่ง แต่เห็นได้ชัดเจนว่าสถานการณ์ตอนนี้นั้นเป็นสิ่งที่คิดไม่ถึง และผลที่ตามมาก็อยู่เหนือจินตนาการ

“มันแย่เจริง ๆ”

เขาอดไม่ได้ที่จะสัมผัสหลังศีรษะ และตระหนักถึงประเด็นสำคัญ

“พวกคุณเฉินไม่มีวิทยุสื่อสาร แล้วพวกเขาจะสามารถจับจังหวะการลงมือได้หรือ?”

ตอนนี้เขาต้องการค้นหาร่องรอยของเฉินอี แต่พวกเฉินอีดูเหมือนจะหายตัวไปอย่างสิ้นเชิง จนทำให้หยางเหลียนหลงพูดอะไรไม่ออก

โชคดีที่คราวนี้พวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดี และไม่กลัวว่าตอนที่พวกของเฉินอีไม่สามารถต่อสู้ได้แล้ว พวกตนจะมีไม่กำลังโต้กลับ

ไม่นานมีคนกลุ่มคนขนาดใหญ่เข้ามาที่นี่อย่างช้า ๆ ซ่งยี่อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเล็กน้อย

“คนพวกนั้น……”

เขารู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย แต่ก็จำกัดอยู่แค่ไม่สบอารมณ์ เพราะว่าเป้าหมายมาแล้ว

“ปรื้น ๆ ๆ”

รถวิบากที่วิ่งเร็วเหมือนสัตว์ป่า ความเร็วทำให้องครักษ์หลายคนขมวดคิ้ว

ยโสโอหัง ยโสโอหังเป็นอย่างมาก

นี่เหมือนเป็นการประกาศว่าพวกเรากำลังทำสิ่งผิดกฎหมายอยู่ที่นี่ และหากพวกคุณมีความสามารถก็เข้ามาจับพวกเราได้สิ

“เป็นไอ้พวกสารเลวจริง ๆ!”

มีคนกล่าวด้วยความโกรธ แทบอดไม่ได้อยากจะลงจากรถไปจับกลุ่มคนที่ทำผิดกฎหมาย แต่เสียดายที่หยางเหลียนหลงยังไม่ได้ออกคำสั่ง

เขาไม่กล้าสั่งการชั่วคราว

คนเหล่านี้นำสเปรย์มามากมาย ซึ่งมันมีประสิทธิภาพในการทำลายล้างสูง

แต่นี่ไม่ใช่ภัยคุกคามใหญ่ที่สุด

ร่างของคนหลายคนดึงดูดสายตาของยางเหลียนหลง และเขาก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจ

“เป็นสมาชิกของกลุ่มโจรมาร”

เขากล่าวคำเหล่านี้ออกมาเบา ๆ และสิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกสนใจคือคำว่ากลุ่มโจรมาร ไม่ช้าทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะมองหยางเหลียนหลงด้วยความประหลาดใจ

“อธิบดี กลุ่มโจรมารคือ?”

“ทำไมผมไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับองค์กรดังกล่าวในประเทศเลย?”

พวกเขานั้นสามารถถือเป็นหัวกะทิ แต่พวกเขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับกลุ่มโจรมารเลย