บทที่ 126 ลูกศิษย์ของคนรู้จัก กวนชิงเหยียน

“แกจะพูดอะไรก็ให้ระวังหน่อย พูดกับท่านมังกรเขียวแบบนี้ได้ยังไง?”

กวนชิงเฉินกล่าวอย่างเคือง ๆ

ยังดีที่เป็นท่านมังกรเขียวที่นิสัยอารมณ์ดีที่สุด ถ้าหากพบเข้ากับเสือขาวและหงส์แดงทั้งสองท่านเข้าละก็ หมอนี่จะต้องถูกลอกหนังออกไปชั้นหนึ่งอย่างแน่นอน

“ท่านมังกรเขียว?”

กวนชิงเหยียนเคยได้ยินชื่อนี้มาอยู่บ้าง เขามองดูท่านมังกรเขียวอีกครั้ง พลันมีท่าทางสงสัยออกมา

นี่ชักจะอายุยังน้อยเกินไปไหม

แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

ในวินาทีที่เขาได้พบเฉินอี โดยเฉพาะในตอนที่ลูกผู้พี่ของตัวเองได้คุกเข่าลงต่อหน้าเฉินอีและบังคับให้ตัวเองคุกเข่าลงด้วยนั้น เขาก็สมองทือไปโดยสิ้นเชิง

อายุของเฉินอีคนนี้ เกรงว่าคงจะน้อยกว่ามังกรเขียวอีกปีสองปี คงไม่ถึงสามสิบดด้วยซ้ำ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเจ้ามังกรแห่งสำนักมังกรลับในตำนาน?

ถ้าหากไม่ใช่เพราะลูกผู้พี่ของตัวเองได้อุทิศตัวรับใช้สำนักมังกรลับมาเป็นเวลาสองปี เขายังต้องสงสัยเลยว่ากวนชิงเฉินได้ถูกคนหลอกเข้าหรือเปล่า

อายุยังน้อย อายุยังน้อยมากจริง ๆ พูดได้แม้กระทั่งว่าอายุน้อยจนแทบไม่อยากจะเชื่อ

กวนชิงเฉินจะอ่านความคิดลูกผู้น้องของตัวเองไม่ออกได้ยังไง เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนด่าอยู่ในใจ: “ไอ้โง่ที่รู้จักดูแต่รูปลักษณ์ภายนอก ถ้าหากเขารู้ว่าเจ้ามังกรเมื่อเจ็ดปีก่อน นั่นคือเมื่อตอนที่เขาอายุยี่สิบต้น ๆ ก็ได้ขึ้นรับตำแหน่งผู้นำสำนักมังกรลับแล้วละก็ เช่นนั้นระดับความตกตะลึงจะถถึงขั้นไหนกัน”

กวนชิงเหยียนไม่ทราบจุดนี้จริง ๆ ดังนั้นเขาเลยพิจารณาเฉินอีด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฉินอีเองก็ได้เหลือบมองดูเขาแวบหนึ่ง และกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “กวนชิงเฉิน เหมือนว่าลูกผู้น้องของนายจะรู้จักฉันนะ?”

“หึ ๆ เขารู้จักผม และเสือขาวหงส์แดง รวมทั้งพี่เต่าดำ”

มังกรเขียวก็ยิ้มอยู่ที่ด้านข้าง

กวนชิงเฉินสีหน้าเคร่งขรึมลง

ถึงจะไม่ใช่เรื่องราวที่เป็นความลับอะไร แต่ก็จำกัดเฉพาะประเทศใหญ่ ๆ และพวกมหาอำนาจบางกลุ่ม

ในเฉพาะสถานะของผู้ที่มีตำแหน่งสูงในสำนักมังกรลับอย่างพวกเขา มีเพียงผู้อาวุโสของประเทศต้าถังไม่กี่ท่านนั่นเท่านั้นที่รู้ ตอนนี้ถึงจะเพิ่มขึ้นมาไม่กี่คนแต่ก็เป็นเพราะสถานการณ์บังคับเท่านั้นเอง

กวนชิงเหยียนกลับเป็นคนนอก ตามหลักแล้ว ไม่ควรที่จะรู้!

“เจ้ามังกร ผมผิดไปแล้วครับ ผมไม่ควรจะบอกเรื่องพวกนี้กับคนนอก!”

“ขอเจ้ามังกรลงโทษ!”

คนของสำนักมังกรลับ โดยเฉพาะระดับหัวกะทิที่แท้จริงนั้นไม่ง่ายเลย เมื่อตระหนักถึงความผิดของตัวเองก็จะรีบรับผิดทันที

แน่นอน ที่เขารู้สึกเสียใจที่สุดก็คือไม่ควรพูดเรื่องนี้ออกไป

ตระหนักถึงความผิดที่ตัวเองได้กระทำ มันไม่ใช่ท่วงท่าที่ระดับหัวกะทิของสำนักมังกรลับควรจะมี มีเพียงพยายามผิดพลาดให้น้อยที่สุดถึงเป็นสัจธรรม

หลังจากที่ความคิดเหล่านี้ได้ปรากฏขึ้นมา เขาถึงได้สงบความคิดลง

หลังจากที่เฉินอีและพวกมังกรเขียวเห็นดังนั้น ต่างอดไม่ได้ที่หลุดจะหัวเราะออกมา

“ไอ้หนุ่มกวน ไม่ต้องกลัวขนาดนั้น ตอนนี้ที่นี่ไม่ใช่สำนักมังกรลับ และยิ่งไม่ใช่บนสนามรบ ไม่มีกฎเหล็กอะไรมากมายแบบนั้น”

“อีกอย่างบอกเรื่องแค่นี้กับคนอื่นแล้วยังไง คนที่พวกนายเชื่อฉันเฉินอีก็ต้องเชื่อเป็นธรรมดา”

หลังจากที่คำพูดของเฉินอีถูกพูดออกมา ทุกคนต่างชะงักไปชั่วขณะ

กวนชิงเหยียนเองก็ชะงักไปเช่นเดียวกัน

จะต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้ที่ลูกผู้พี่ของตัวเองได้ยอมรับผิดนั้น เขาคิดว่าคงต้องแย่แน่แล้ว