บทที่ 156 การเดิมพัน

“คุณเป็นนักสู้ เป็นคนของโลกใต้ดิน ถ้าแม้แต่สัญชาตญาณนี้คุณยังไม่มี และทำเพียงทนหลีกทางให้”

“นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นคนที่ใจกว้างหรอกนะครับ แต่มันบอกได้ว่าคุณนั้นขี้ขลาด ในขณะที่คนอื่นก็ทำเพียงรังแกคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าเท่านั้น เข้าใจหรือยัง ？”

หลังจากที่เฉินอีพูดประโยคนี้ออกมา รอบด้านถึงกับต้องตกตะลึง

นี่เป็นโน้มน้าวให้ดมโนว่รับคำเดิมพันจากเกาเจี้ยนซินอย่างนั้นหรอ？

มุมปากของเกาเจี้ยนซินกระตุกด้วยความไม่พอใจ

“ไอ้คนที่โผล่มาจากป่าไหนก็ไม่รู้ ต่อให้นายจะพูดโน้มน้าวน่าฟังขนาดไหน โม่โนว่นี่ก็ไม่มีความกล้ายอมตกลงหรอก ！”

ในใจของเขานั้นมั่นใจอย่างมาก

อีกทั้งคนของเขาที่ล้อมที่นี่ไว้ได้บอกแล้วว่าท่านฟู่ไม่ได้อยู่ที่นี่ แล้วแบบนั้นเจ้าโม่โนว่คนนี้จะยอมตอบตกลงได้อย่างไร

แต่ที่เขาไม่รู้คือในตอนที่เฉินอีพูดอยู่นั้น ท่านฟู่ได้ออกจากที่นี่ไปแล้ว แต่สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่เขารู้หมดทุกอย่าง

“เจ้าสำนักโม่”

เจ้าเก้าเฟิงเองก็หันมองไปยังโม่โนว่เหมือนกัน

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนเป็นเหมือนกับตั๊กแตนที่ยืนอยู่เชือกเส้นเดียวกัน จำเป็นต้องรุกและถอยพร้อมกัน ไม่อย่างนั้นคงจะไม่มีใครมาช่วยรองรับพวกเขาแล้ว

โม่โนว่กำหมัดแน่น

ไม่ต้องคิดอะไรมากเขาก็พอจะรู้สึกว่าท่าทีของคนพวกนี้นั้นมั่นคงอย่างมาก ซึ่งนั่นแสดงว่าต้องการที่จะรังแกเขาให้ถึงที่สุด

หากเป็นวันธรรมดา เขาคงจะทนต่อไปได้

แต่ว่าท่านฟู่ที่ออกไปแล้วจะรู้เรื่องที่เกิดที่นี่หรือไม่ หรือว่าจะเห็นทุกอย่างขึ้นที่นี่หรือไม่นั้น

แค่คำพูดนั้นของเฉินอีก็ทำให้โม่โนว่ย้อนกลับไปนึกถึงความรู้สึกเมื่อตอนนั้น

ในฐานะคนของวงการใต้ดิน นั้นจำเป็นต้องมีความหลักแหลม ในเวลาที่จำเป็นก็จำต้องอดทนนิ่งเงียบ

แต่ปัญหาคือตอนนี้อีกฝ่ายได้บีบบังคับมาถึงจุดนี้แล้ว อย่างนั้นเขายังจะต้องทนต่อไปอีกหรือ

“ฟู่！”

หลังจากที่พ่นลมหายใจออกมา

“ผม ขอรับคำเดิมพัน！”

เพียงคำพูดเดียวสะท้านไปทั่วทั้งงาน

คนจำนวนมากถึงกับขนลุก โม่โนว่คนนี้ยอมตอบตกลงจริงๆ ซะอย่างนั้น เพียงเพราะคำพูดนั้นของเฉินอีเนี่ยนะ ？

ในสายตาของพวกเขาต่างรู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นของเฉินอีเป็นเพียงคำพูดปลุกใจที่ไร้ประโยชน์เท่านั้น

แต่มีเพียงเจ้าเก้าเฟิงและโม่โนว่สองคนนั้นที่สัมผัสได้ถึงคำพูดเหล่านั้น ซึ่งนั่นมาจากความมั่นใจในตัวเองของเฉินอี

ไม่ต่อต้านฉัน

อย่างนั้นพวกเราก็ลุยไปด้วยกันเถอะ

ความมั่นใจในตัวเองแบบนั้นได้แพร่กระจายมายังพวกเขาสองคน ในวันข้างหน้าพวกเขาจะได้เข้าใจว่าความมั่นใจที่ในอำนาจที่ไร้แรงต่อต้านแบบนั้น เป็นสิ่งที่เฉินอีใช้ทั้งชีวิตไปพิสูจน์

และตอนนั้นเองที่ทั้งสองยอมรับที่จะเผชิญหน้ากับการเดิมพัน เพื่อตัดสินอนาคตที่สดใสยิ่งของพวกเขา

“แพร้ง！”

แก้วในมือของเกาเจี้ยนซินตกลงไปบนพื้น ส่งเสียงดังขึ้นมา

เขามองลงไปยังเศษซากบนพื้นอย่างไม่สนใจอะไรมาก ก่อนจะหันไปมองโม่โนว่ แล้วมุมปากยกรูปโค้งขึ้น

“ดี ดีมาก โม่โนว่ นับว่าหลายสิบปีมานี้นายมีความกล้าขึ้นมาหน่อยแล้วสักที ไม่อย่างนั้นฉันรังแกนายต่อไปคงจะไม่สนุก”

“แต่น่าเสียดายนะ ถึงนายจะมีความกล้าแต่ก็ยังไร้ความสามารถ ถ้าหากว่าของที่นายเตรียมมาไว้ในมือนั่นยังเป็นแค่ของเล่นกิ๊ก๊อกเหมือนก่อนหน้านี้ล่ะก็ เหอะๆ ฉันว่านายไสหัวกลับไปดูดนมดีกว่า”

“อย่าพยายามดิ้นรนอย่างไรประโยชน์แบบนี้ต่อไปเลย ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นตัวตลกเปล่าๆ ”