บทที่ 157 ท่านฟู่มาถึงแล้ว

เฉินอีมีความใจกว้างอย่างมาก

ทว่ากลับมีคนบางส่วนที่ไม่อยากให้เฉินอีใจกว้าง และในตอนนั้นเองก็มีคนเข้ามาหาพวกเขา ซึ่งเป็นปัญหาน่ารำคาญใจเล็กๆ

“คุณ หยุดอยู่ตรงนั้น！”

คนที่เข้ามาหาเรื่องเป็นเจ้าลิงผอมคนหนึ่ง ทันทีที่เข้ามาก็ชี้นิ้วไปยังเฉินอี พร้อมร้องตะโกนเสียงดัง ราวกับว่าเฉินอีจะต้องยืนนิ่งตามที่เขาบอกเสียอย่างนั้น ทว่ากลับไม่ได้เป็นอย่างที่เขาต้องการ

เจ้าลิงผอมคนนั้นโมโหขึ้นมาทันที พลางเดินเข้าไปหวังจะกระชากตัวของเฉินอีเอาไว้ แต่กลับถูกมังกรเก้าคว้าตัวไว้ ก่อนที่จะสะบัดเขาถอยหลังไปหลายก้าวจนเกือบจะล้มคะมำลงไปกับพื้น

“เกือบไปแล้ว”

เมื่อสังเกตเห็นมุมโต๊ะที่อยู่ด้านหลัง ถ้าหากชนเข้าไปจริงคงจะไม่รอดแน่ๆ เจ้าลิงผอมเองก็กลืนน้ำลายลงไปด้วยความรู้สึกหวาดกลัว แต่กลับคิดไม่ถึงว่านั่นเป็นเพราะมังกรเก้ายั้งมือไว้ถึงได้ทำให้สามารถยืนได้อย่างมั่นคง ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เหอะๆ

ทว่าเจ้าลิงผอมไม่รู้ถึงเรื่องนี้ แล้วคิดว่าการผลักนั้นของมังกรเก้าเกิดมาจากความเกลียดชัง

“แม่งรนหาที่ตายแล้ว！”

เขาต้องการที่ใช้อาวุธเข้าไปต่อกรกับมังกรเก้า แต่ว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าตื่นตระหนกเลย กลับแสดงสีหน้าหยอกล้อออกมาแทน

ทว่ายังไม่ทันที่เจ้าลิงผอมจะหยิบอาวุธออกมา ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาห้ามเขาเอาไว้เสียก่อน ： “เจ้าลิง วางของที่อยู่ในมือแกลงซะ ！”

ชายวัยกลางคนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเจ้าแปดนั่นเอง

ส่วนเจ้าลิงผอมนี้ก็เป็นคนของเจ้าแปด

เฉินอียักคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เชื่อหรอกว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเรื่องบังเอิญ ขณะที่เจ้าลิงกำลังจะลงมือใช้กำลังเจ้าแปดก็เข้ามาพอดิบพอดี แค่คิดก็รู้ว่าเจ้าแปดเป็นคนที่บงการอยู่เบื้องหลัง

“เหอะๆ”

เมื่อคิดได้อย่างนี้ เฉินอีจึงหัวเราะออกมาเบาๆ

เจ้าแปดขมวดคิ้วมองไปยังเฉินอี

เป็นตามที่เฉินอีคาดไว้ เจ้าลิงผอมเป็นคนที่เขาส่งมาหาเรื่องเอง และเพียงต้องการให้เจ้าลิงผอมเพียงแสร้งทำท่าทีข่มขู่คนพวกนี้เท่านั้น แต่ไม่สามารถลงมือจริงได้ เพราะวันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของท่านฟู่ หากเกิดการวิวาทขึ้นมาจริงไม่ต้องรอให้ถึงพิธีมอบของขวัญเขาคงจะจบเห่ก่อนแล้ว

ต่อให้จะเป็นอย่างนั้นแต่เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่ากลุ่มของเฉินอีที่แต่ละคนจะดูอ่อนเยาว์จะสามารถจัดการกับชายที่อายุสามสิบกว่าได้อย่างอยู่หมัด ทั้งความกล้าหาญยังมีมากอีกด้วย และที่สำคัญที่สุดคือนาทีตอนที่เจ้าลิงผอมจะล้มลงไปนั้น ถึงเจ้าตัวจะไม่ได้สังเกตเห็น แต่เจ้าแปดที่เป็นคนคอยสังเกตอยู่ข้างๆ กลับรับรู้ได้ถึงบางอย่าง

“พละกำลังของผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งมาก”

ความแข็งแกร่งไม่ได้หมายถึงเพียงพละกำลังที่ตัวบุคคลเท่านั้น แต่ต้องรวมถึงกำลังในการควบคุมอื่นๆ อีก และผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นคนที่อยู่ในระดับสุดยอด เป็นยอดฝีมือที่แท้จริง

แล้วคนที่มียอดฝีมือคอยติดตามข้างกาย จะเป็นแค่คนธรรมดาได้อย่างไร ？

ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้าแปดถึงไม่พูดในช่วงแรกๆ ที่เข้ามา เพราะเขากำลังคาดเดาที่มาที่ไปของคนเหล่านี้อยู่

แต่ไม่จะคิดจนสมองแทบระเบิดอย่างไรเขาก็คิดไม่ออก จึงได้เพียงพูดต่อ ： “ทุกท่าน ลูกน้องคนนี้ของผมนั้นมีนิสัยประหลาด หวังว่าทุกท่านจะให้อภัยด้วย”

“อืม”

เฉินอีไม่ได้พูดอะไร เป็นมังกรเก้าที่เป็นคนตอบตกลงอย่างไม่ใส่ใจเท่านั้น และสิ่งนี้ทำให้เจ้าแปดรู้สึกขุ่นเคืองอย่างมาก

ตัวเขาเป็นถึงบุคคลสำคัญในเมืองชิงชวน แต่คนพวกนี้กลับไม่ไว้หน้าเขาเลยโดยการให้บอดี้การ์ดคนหนึ่งมาสนทนากับเขา เขาอดไม่ได้ที่จะตวาดสายตาจ้องมองไปยังตัวเฉินอี ด้วยความคาดหวังว่าเจ้านายที่ดูจะไม่แยแสอะไรเลยคนนี้จะโต้ตอบเขา แบบนี้ถึงจะดูเหมาะสมกับฐานะของตัวเขา

เขาช่างไม่รู้ซะแล้วว่ามังกรเก้าถึงจะเป็นคนติดตามเฉินอี แต่เป็นถึงคนที่พิเศษสำหรับเฉินอีอย่างมาก หากว่าให้มังกรเก้าและมังกรสิบเอ็ดออกมากันเอง เขานับว่าเป็นถึงคนที่มีระดับมหาเทพเลยทีเดียว การที่มาสนทนาโต้ตอบกับเจ้าแปดนับว่าเป็นการไว้หน้าที่มากพอแล้ว ทว่าเขากลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงต้องการให้เฉินอีเป็นคนเอ่ยปากตอบรับด้วยตัวเอง

“หื้ม”

เมื่อเห็นท่าทีไร้ความรู้สึกนั้นของเฉินอี เจ้าแปดได้เพียงสบถความไม่พอใจออกมาแล้วหันหลังเดินจากไปทันที

“ท่านแปด จะปล่อยพวกเขาไปแบบนี้เลยหรอครับ ？”

เจ้าลิงกล่าวถามอย่างแคลงใจ