บทที่ 158 พิธีมอบของขวัญ

“ดูแล้วท่านปู่จะรู้เรื่องนั้นจริงๆ ด้วย”

ภายในใจของโมโนว่เต้นดังตึกตัก

ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าเฉินอีหลอกเขา คิดไม่ถึงเลยว่าท่านปู่ของตัวเองจะรู้เรื่องนี้เข้าแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นจะใช้สายตาแบบนั้นมองมาที่พวกเขาได้อย่างไรกัน

ทางด้านเจ้าเก้าเฟิงเองก็นิ่งขรึมไม่ต่างกัน

ทว่าวินาทีต่อมา พวกเขากลับยิ่งต้องอึดอัดมากยิ่งขึ้น

“ท่านปู่ นี่เป็นของขวัญจากหลานเกาเจี้ยนซิน เป็นภาพวาดอายุยืนยาวซึ่งเป็นผลงานของปรมาจารย์ตู้ครับ”

คราวนี้ ดวงตาของผผู้คนในงานถึงกับเบิกกว้าง

“ปรมาจารย์ตู้ อย่าบอกนะว่าเป็นผลงานของ ปรมาจารย์ตู้หลิงเยว่ ？”

“โห นั่นเป็นถึงปรมาจารย์ด้านการวาดภาพที่มีชื่อที่สุดทางฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของพวกเรารวมทั้งทางใต้ อีกทั้งยังเป็นปรมาจารย์ด้านการวาดภาพทิวทัศน์ชั้นนำด้วย และหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปหลายปีก็มีเพียงผลงานไม่กี่ชิ้นที่ได้มีการแพร่หลายออกมาเท่านั้น ชิ้นนี้คงจะไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกชิ้นสุดท้ายที่ยังไม่รับไปเก็บรักษาเอาไว้หรอกนะ”

“ว่ากันว่าผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของปรมาจารย์ตู้คือภาพวาดอายุยืนยาวสามภาพ โดยมีสองภาพที่ตกไปอยู่ในมือของตระกูลกวนกับตระกูลโฮ่แล้ว ส่วนภาพสุดท้ายนี้ว่ากันว่าลูกหลานของปรมาจารย์ได้เก็บรักษาเอาไว้ไม่ยินยอมขาย แล้วนี่ ……”

“ผมพอจะได้ข่าวมาบ้างว่า ไม่นานมานี้หลานชายของปรมาจารย์ตู้ทางฝั่งหนานเจียงได้นำภาพวาดอายุยืนยาวภาพสุดท้ายออกมาประมูลขาย สุดท้ายได้มีการเสนอราคาซื้ออยู่ที่เจ็ดสิบเก้าล้าน ดูแล้วคงจะเป็นคุณชายเกาที่เป็นคนประมูลชนะ”

“แม่เจ้า เจ็ดสิบเก้าล้าน นั่นนับว่าเป็นจำนวนตัวเลขมหาศาลเลยนะ！”

ทุกคนถึงกับต้องกะพริบตาปริบๆ

เงินเจ็ดสิบเก้าล้าน ก็ไม่ได้ดูแตกต่างอะไรกับเงินแปดสิบล้าน การเอาเงินจำนวนมากขนาดนั้นไปซื้อภาพวาดเพียงภาพเดียวเป็นพฤติกรรมที่ไม่ต่างกับคนโง่เลยสักนิด

แต่ว่าตอนนี้กลับไม่ได้ใครคิดว่าเกาเจี้ยนซินเป็นคนโง่เลย

เพราะท่านฟู่ถึงแม้จะเป็นคนในวงการใต้ดิน แต่กลับเป็นคนมีความสง่างามอย่างแท้จริง และชื่นชอบสะสมผลงานทางศิลปะชั้นสูงต่างๆ มาโดยตลอด

“ภาพวาดอายุยืนยาวของปรมาจารย์ตู้ มีอีกสองภาพที่ตกไปอยู่ในมือของตระกูลโฮ่และตระกูลกวน ซึ่งนั่นถือเป็นการแสดงออกถึงฐานะอย่างหนึ่ง ส่วนภาพสุดท้ายนี้ได้มาอยู่ในมือของท่านฟู่ ถึงจะไม่นับว่ามีความสำคัญขนาดนั้น แต่ก็นับว่าเป็นการให้เกียรติแก่ท่านฟู่”

ในใจของเหล่าคนฉลาดต่างได้รับคำตอบแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเกาเจี้ยนซิน สมกับเป็นคนที่มีความสามารถที่สุดในรุ่นนี้ของ ตระกูลฟู่

เดิมทีมูลค่าของภาพวาดหนึ่งจะอยู่ในเกณฑ์ปานกลาง ต่อให้จะเป็นผลงานหลังการมรณภาพของปรมาจารย์ตู้ก็ไม่มีมูลค่าสูงถึงเจ็ดสิบเก้าล้าน

แต่ว่า！

ภาพวาดอายุยืนยาว

เมื่อเทียบกับระดับของตระกูลใหญ่แห่งตะวันออกเฉียงใต้อย่างตระกูลโฮ่ และตระกูลมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งในเมืองชิงชวนอย่างตระกูลกวนแล้ว

แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้ท่านฟู่มองต่างออกไปแล้ว

ตามที่คาดไว้！

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดีๆๆ ภาพวาดอายุยืนยาวดีมาก เจี้ยนซินสมกับที่เป็นหลานชายแสนดีของฉัน”

ท่านฟู่พูดพร้อมกับหัวเราะไปด้วย

ทางเจ้าแปดเองก็ได้มอบของขวัญที่ได้เตรียมมา ซึ่งเป็นเค้กชาหลงจิ่ง ถึงแม้ราคาของมันจะเทียบกับภาพวาดอายุยืนยาวไม่ได้เลย แต่ท่านปู่กลับชื่นชอบมาโดยตลอด ยิ่งเฉพาะเค้กชาหลงจิ่งของปีนี้ดีที่สุดกว่าหลายปีที่ผ่านมา จึงยิ่งทำให้ท่านปู่ชอบใจมากยิ่งขึ้น

“ดี พวกเธอดีมาก”

“แต่ไม่ว่าของขวัญจะดีขนาดไหน ฉันก็ยังหวังว่าจะได้เห็นพวกเธอมีความก้าวหน้ามากขึ้น”