บทที่ 159 มอบดาบเป็นของขวัญ กับความตกตะลึงของท่านฟู่

ทั้งสองพูดสลับกันคนละประโยคอย่างเข้ากัน จนคนจำนวนไม่น้อยมองมาด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

ขณะที่โม่โนว่และเจ้าเก้าเฟิงถึงกับตะลึงอย่างสุดขีด

เดิมทีพวกเขาคิดว่ายังพอมีเวลาให้ส่งคนออกไปซื้อของขวัญชิ้นใหม่มา

ใครจะคิดล่ะว่าเกาเจี้ยนซินและเจ้าแปดสองคนนี้จะไม่ให้เวลาพวกเขาพักหายใจเลยสักนิด พลางร่วมมือกันปล่อยหมัดพร้อมกันจนทำห้พวกเขาแทบกลั้นใจตาย

“อ๋อ？”

ท่านฟู่อุทานเสียงแปลกใจออกมา ก่อนจะเหลือบสายตามองไปยังโม่โนว่และเจ้าเก้าเฟิง “โม่โนว่ แล้วก็เจ้าเก้า พวกเธอมีของขวัญอะไรที่มีค่ามากยิ่งกว่าภาพวาดอายุยืนนานหมื่น หมื่นปี หมื่นๆ ปีและเค้กชาหลงจิ่งชั้นยอดนี้อีก ？ไม่ต้องปิดบังเอาไว้แล้วเอาออกมาให้ฉันได้เห็นหน่อยสิ”

ท่านฟู่เปล่งคำพูดออกมาแล้ว ผู้คนต่างๆ จึงพากันแสดงสีหน้าที่หยอกล้อ ในขณะที่ทางด้านโม่โนว่และเจ้าเก้าเฟิงกำลังแสดงสีหน้าที่อึดอัดอย่างมาก

คราวนี้แย่แล้วจริงๆ

พวกเขาจะไปมีของขวัญที่ดีกว่าเกาเจี้ยนซินและเจ้าแปดได้อย่างไรกัน

ต่อให้เฉินอีจะได้จัดเตรียมของขวัญที่มีค่าเอาไว้จริง แต่จะยอมจ่ายเงินจำนวนหลายร้อยล้าน พร้อมกับใช้เส้นสายออกไปตามหาเค้กชาหลงจิ่งเพื่อพวกเขาอย่างเสียเปล่าได้ยังไง

ซึ่งสิ่งนี้เจ้าแปดรู้อยู่แก่ใจดี

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงภาพวาดอายุยืนยาวราคากว่าแปลสิบล้านนั้นของเกาเจี้ยนซิน เพียงแค่เค้กชาหลงจิ่งชั้นสูงในมือของเขาก็ได้เป็นตัวเชื่อมสัมพันธ์แล้วไม่น้อย อีกอย่างไม่ใช่แค่มีเพียงความเกี่ยวข้องกันแล้วจะสามารถซื้อได้

สิ่งที่ต้องรู้คือเค้กชาหลงจิ่งปีนี้นั้นกำลังขาดแคลนอย่างมาก ขนาดที่ว่าเหล่าคนชั้นสูงยังต้องแย่งชิงกัน เจ้าแปดก็เป็นหนึ่งในกลุ่มเสือที่ต้องแย่งชิงอาหารจนท้ายที่สุดถึงสามารถนำมาได้บางส่วน เขาไม่เชื่อว่าจะมีคนที่สามารถนำสิ่งที่มีค่ากว่าของเขาออกมาแข่งได้ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงของที่มีราคาสูงกว่าอีกด้วย

ทว่า เฉินอียังมีท่าทีราวกับไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร ทั้งที่โม่โนว่และเจ้าเก้าเฟิงนั้นร้อนรนแทบไม่ไหว จนอยากจะรีบออกจากงานหนีไปซะ มันเสียหน้าเกินไปแล้ว

แต่ในเมื่อท่านฟู่ได้ประกาศกร้าวไปแล้ว แน่นอนว่าทั้งสองไม่กล้าที่จะขัดขืน และไม่กล้าที่จะทำตัวชักช้าต่อไปได้อีก ดังนั้นจึงได้สั่งให้ลูกน้องไปนำสิ่งของที่เฉินอีได้จัดเตรียมเอาไว้ออกมา พร้อมกับหวังเพียงว่าแขกคนสำคัญคนนี้ของคุณชายตระกูลกวนจะมีความน่าเชื่อถือ ไม่อย่างนั้นว่าแต่จะปกครองโลกใต้ดินแห่งเมืองชิงชวน เพราะแม้แต่ประตูนี้พวกเขาคงจะออกไปได้ยากแล้ว

ทันใดนั้น กล่องสองใบก็ถูกลากขึ้นมา ทุกคนมองไปมองมา พลันหัวเราะออกมาเสียงดังทันที

นี่มันอะไรกันเนี่ย ไม่นึกเลยว่าจะเป็นกล่องเหล็กสองใบ อีกทั้งด้านบนยังมีแม่กุญแจตั้งหลายตัวอีกด้วย นี่คือสมบัติล้ำค่าอย่างนั้นหรอ？

ต่อให้จะเป็นสมบัติล้ำค่าจริง คงจะเป็นสิ่งของที่พวกเขาต้องเคยเห็นมาแล้วแน่นอน ไม่มีทางเชื่อหรอกว่าคนอย่างโม่โนว่และเจ้าเก้าเฟิงจะสามารถนำสิ่งของชั้นสูงมาได้

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องโม่โนว่ คุณนี่ช่างน่าขำเสียจริง ทำซะจริงจังเชียว ด้านในคงจะไม่ได้ซ่อนสมบัติคู่บ้านคู่เมืองอะไรเอาไว้หรอกนะ หรือจะบอกว่าด้านในไม่มีอะไรเลยมันเป็นเพียงกลไว้หลอกคนเท่านั้นหล่ะ？”

เกาเจี้ยนซินพลันหัวเราะออกมาเช่นกัน

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าโม่โนว่คนนี้หยอกล้อเก่งเกินไปแล้ว ลองมองไปยังความจริง ต่อให้จะเป็นภาพวาดอายุยืนยาวราคาเจ็ดสิบเก้าล้าน หรือสามารถบอกว่าเป็นราคาแปดสิบล้านนั้นที่มูลค่าของมันเกือบจะถึงร้อยล้านนั้น ยังใช้แค่หีบในการจัดเก็บเท่านั้น ไม่เหมือนกับกล่องที่มีแม่กุญแจหลายอันตรงหน้านี้ ที่ทำอย่างกับว่าด้านในได้มีการบรรจุสมบัติล้ำค่าอะไรเอาไว้

สีหน้าของท่านฟู่เคร่งขรึมลง

เขาได้เห็นสถานการณ์ที่โม่โนว่และเจ้าเก้าเฟิงได้ทำการเดิมพันกับเกาเจี้ยนซินกับเจ้าแปดแล้ว ซึ่งตอนนั้นเขาก็ได้เริ่มรู้สึกไม่พอใจทั้งสองแล้ว

นี่เป็นถึงงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเขา แต่พวกเขากลับเป็นฝ่ายเริ่มท้าอีกฝ่ายก่อน แล้วในตอนที่ต้องแข่งกันจริงๆ กลับไม่กล้าที่จะตอบรับ จนต้องให้คนนอกที่เป็นคนอายุน้อยกว่ามามอบความกล้าให้อีก

แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือ ในเมื่ออยากจะเดิมพันก็ปล่อยให้เดิมพันกันไป เพราะต่อให้จะเอาของขวัญที่มีราคาหนึ่งล้านออกมา เขาก็ไม่คิดจะว่าอะไรอยู่แล้ว แต่ดันทำเรื่องให้ดูใหญ่โต ลึกลับแบบนี้เสียได้ ไม่แน่อาจจะทำให้เขาต้องเสียหน้าไปด้วย

และเมื่อยิ่งเป็นแบบนี้ ความไม่พอใจในตัวโม่โนว่และเจ้าเก้าเฟิงของท่านฟู่ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ป็นเพราะสายตาที่ไม่สบอารมณ์นี้ ในใจของโม่โนว่และเจ้าเก้าเฟิงจึงเกิดอาการตื่นตระหนกอย่างไม่หยุดหย่อนด้วยความกลัวว่าจะต้องพังพินาศเพราะเรื่องนี้

แต่ในวินาทีต่อมา หลังจากที่กล่องถูกเปิดออก ทุกคนถึงกับต้องนิ่งอยู่กับที่

ยิ่งโดยเฉพาะท่านฟู่

“นั่นมันดูแปลกๆ นะ”

คนจำนวนมากหรี่ตาลงอย่างอดไม่ได้แล้วมองไปยังสิ่งของที่อยู่ด้านในนั้นด้วยความตะลึง

：

：