บทที่ 170 ความแข็งแกร่งของเฉินอี

“ช่างเป็นคนที่ชอบรังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนที่แข็งแกร่งกว่าเสียจริง เฮอะๆ ”

เจ้าดำหัวเราะเยาะเย้ยกับเรื่องนี้ภายในใจ

เพียงไม่นานเกาเจี้ยนซินก็พาเจ้าดำมาพบกับท่านช่าว ขณะที่ท่านช่าวเองก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“พวกนายเป็นใครกัน？”

เพราะว่าสถานการณ์ก่อนหน้าเกิดขึ้นเร็วมาก จนท่านช่าวเองยังไม่ทันได้ข่าวที่ว่าลูกน้องของตนได้ถูกกระทืบจนแพ้ราบคาบไปแล้ว จึงทำให้ไม่รู้ถึงตัวตนของพวกเจ้าดำ

“ท่าน ท่านช่าว พวกเขาก็คือลูกน้องของเฉินอีคนนั้น ！”

เกาเจี้ยนซินอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นพร้อมกับหลบตัวอยู่ด้านข้างของท่านช่าวแล้วจ้องเขม็งไปยังพวกของเจ้าดำ และหวังว่าท่านช่าวจะสามารถลงโทษคนพวกนี้อย่างสาสม

แต่น่าเสียดายคือท่านช่าวกลับไม่ได้ทำอย่างนั้น

และหันไปมองพวกเจ้าดำที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสนใจและถามด้วยรอยยิ้มแทน ： “พวกนายมาเพื่อเฉินอีอะไรนั่น……”

“รบกวนคุณช่วยให้เกียรติหน่อยนะครับ คุณจะเรียกนายท่านของพวกเราว่าคุณเฉิน หรือเถ้าแก่เฉินก็ได้ คำเรียกว่าเฉินอีอะไรนั่นคุณไม่มีคุณสมบัติที่จะเรียก ！”

น้ำเสียงของเจ้าดำเคร่งขรึมอย่างมาก

คราวนี้ท่านช่าวถึงกับต้องหน้าชาเล็กน้อย

เขาไม่เคยคิดเลยว่า เจ้าดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนคนนี้ คนที่เป็นแค่ลูกน้องของเด็กหนุ่มแซ่เฉินคนหนึ่งจะกล้ามาพูดแบบนี้กับตนได้

อีกน้ำเสียงที่ได้ยินนั้นราวว่าเขาคนนี้ หรือจะบอกว่าคนพวกนี้ต่างให้ความเคารพกับเฉินอีคนนั้นมากๆ

และสิ่งนี้จึงยิ่งทำให้ท่านช่าวรู้สึกสนใจขึ้นมา

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ เฉินอีคนนั้น มาสิ คุณเฉินเป็นคนยังไงกันนะ ถึงได้ทำให้พวกนายยอมศิโรราบขนาดนี้ ？”

“พอจะมีความสนใจที่จะบอกกับฉันหรือเปล่า ว่าเขาจ่ายไปเท่าไหร่ถึงทำให้พวกนายขายชีวิตติดตามเขาแบบนี้ ถึงขั้นที่กล้ามายังอาณาเขตของฉันท่านช่าวคนนี้ ไม่กลัวตายกันหรือไง ？”

ทั้งในน้ำเสียงและรอยยิ้มของท่านช่าวแสดงออกให้เห็นถึงความขี้เล่น

เขารู้สึกสนใจเรื่องนี้จริงๆ

ความแข็งแกร่งของพวกนักสู้พวกนั้น ท่านช่าวเข้าใจเป็นอย่างดี อีกอย่างทั้งที่คนก็มีจำนวนมากกว่าคนพวกนี้ แต่สุดท้ายกลับถูกกระทืบจนพ่ายแพ้ไปและถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา

อย่างนี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าความแข็งแกร่งของคนพวกนนี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ท่านช่าวถือว่าเป็นคนที่ให้ความเคารพกับคนที่มีความสามารถ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่เหมือนในอดีต ไม่มีการต่อสู้การฆ่าฟัน แต่สำหรับคนที่มีความแข็งแกร่งระดับนี้ก็ทำให้ท่านช่าวเกิดความรู้สึกอยากชักชวนมาเป็นพวกของตน จึงทำให้เมื่อสักครู่นี้ได้เอ่ยปากพูดออกไป โดยมีจุดประสงค์คือทำการทดสอบคนเหล่านี้ หรือจะพูดได้ว่าเป็นการทดสอบเฉินอี

และถ้าเป็นไปได้ เขาก็อยากจะชักชวนพวกเขาเหล่านี้มาเป็นพวกของตนทั้งหมด

เพราะสุดท้ายแล้วคนที่เก่งกาจ มีใครจะไม่ชอบบ้าง

ยิ่งโดยเฉพาะคนอย่างท่านช่าวที่เคยผ่านยุคมืดมาแล้ว สำหรับบทบาทของคนมือดีแบบนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกคนฉลาดเลย เพียงแค่ว่าบทบาทของพวกเขานั้นต่างกันก็เท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเขา คนจำนวนไม่น้อยเลยที่อยู่ตรงนั้นต่างแสดงท่าทียิ้มแย้มออกมา

มีเพียงแค่เกาเจี้ยนซินและท่านแปดเท่านั้นที่หันมามองหน้ากัน

“ท่านช่าว คนพวกนี้เป็น……”

“หุบปากของเธอซะ ต่อให้ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเธอเป็นใบ้หรอกนะ”

ท่านช่าวในตอนนี้จะมีอารมณ์ไปสนใจเกาเจี้ยนซินที่ไหนกัน ถ้าหากว่าใช่เพราะว่าเห็นแก่ความเป็นหลานชายของฟู่เหิงจือ เขาคงจะคร้านที่จะไปสร้างปฏิสัมพันธ์กับขยะพรรคนี้ และยิ่งไม่ต้องไปพูดถึงการร่วมมือ

ยิ่งกว่านั้น จุดประสงค์ของตระกูลเฉินแห่งเมืองหยู ผลประโยชน์ทั้งหมดที่จะได้รับล้วนเป็นเพียงสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ เมื่อเทียบกันแล้วท่านช่าวให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ที่อยู่ตรงหน้านี้มากกว่า และเพียงได้รับมาเป็นคนของตน นั่นก็ยิ่งถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างมาก

แต่ว่าพวกของเจ้าดำกลับไม่พูดจาพร่ำเพรื่อ แล้วบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาโดยตรง ： “นายท่านของพวกเราต้องการให้ท่านช่าวไปพบ หวังว่าท่านช่าวจะให้ความร่วมมือ”

เมื่อพูดประโยคนี้จบเขาก็หันหน้าแล้วเดินจากไป

เจ้าเหลืองและคนที่เหลืออีกสิบสี่คนก็ไม่มัวอืดอาดเดินตามไปทันที

พฤติกรรมที่เรียบร้อยและเป็นระเบียบนนี้ทำให้คนจำนวนนับไม่ถ้วนต่างพูดไม่ออก

“คนพวกนี้จะอวดดีเกินไปแล้ว ท่านช่าว ผมขอให้ทำการต่อสู้จัดการกับพวกโอหังนี้เถอะครับ ！”

“ใช่แล้วครับ ถ้าไม่สั่งสอนเจ้าพวกนี้สักหน่อย พวกเขาจะคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่พวกเขาคิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไปได้！”