บทที่ 192 ท่าทีของฉินหว่านชิงเปลี่ยนไป

ผ่านไปสิบนาที สุดท้ายฉินปิงหลันยังคงไม่ยอมมา

สีหน้าของคุณชายสามฉินยิ่งอยู่ก็ยิ่งเกรี้ยวกร้าด

ฉินหวยจือเองก็โมโหอย่างมาก จ้องเขม็งไปที่ฉินต้าเจียงและครอบครัว

"คุณลุงใหญ่ ฉินปิงหลันหมายความว่าอะไร? หรือว่าคุณชายสามฉินมาที่บ้านพวกเรา เธอที่เป็นประธานไม่ให้ความสำคัญแม้แต่น้อย?"

เขาโมโหอย่างมาก

ถึงแม้จะบอกว่าเขาต้องขายฉินปิงหลันทิ้งแน่นอน แต่ฉินปิงหลันคนนี้ไม่ให้เกียรติกันเกินไปแล้ว ตนเป็นคนที่เสียหน้า！

ท่านย่าฉินเองก็หงุดหงิด พูดเสียงเยือกเย็น

"ฉันให้เวลาฉินปิงหลันอีกครึ่งชั่วโมงสุดท้าย ถ้าเธอยังไม่มา ก็ไม่ต้องเป็นประธานบริษัทฉินซื่อกรุ๊ปของพวกเราแล้ว！”

คำพูดนี้ของเธอ ทำให้หลิวฟางและฉินปิงซินหน้าซีดขึ้นมาทันที

ตอนนี้พวกเขาอาศัยชื่อของฉินปิงหลัน จึงมีชีวิตที่ดีได้

ถ้าหากฉินปิงหลันลงจากตำแหน่ง พวกเขาไม่เพียงแต่จะต้องสูญเสียชีวิตที่ดี ทั้งยังต้องคืนทุกอย่างที่ใช้ไปก่อนหน้านี้ นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถทนรับได้

"คุณย่า อย่าใจร้อน ตอนนี้พวกเราติดต่อปิงหลันแล้ว อาจจะเป็นเพราะระหว่างทางรถติดก็ได้"

แน่นอนว่าหลิวฟางและฉินปิงซินไม่อยากที่จะทิ้งชีวิตในตอนนี้ไป ดังนั้นจึงจะโทรไปหาฉินปิงหลัน

แต่น่าเสียดาย คนที่รับสายคือเฉินอี

"มีเรื่องอะไร?"

เฉินอีพูดด้วยเสียงเกียจคร้าน

เดิมทีหลิวฟางอยากจะด่าทอ แต่เมื่อครุ่นคิดว่าตอนนี้ไม่มีเวลาแล้วจึงไม่ได้ด่า เธอพูดไปตามตรง： “ตอนนี้พวกนายอยู่ไหนแล้ว?"

"อยู่บ้านครับ มีอะไรรึเปล่า?"

"พวกนายยังอยู่บ้านเนี่ยนะ? พวกคุณชายสามฉินมาถึงแล้ว พวกนายไม่เตรียมตัวไปร่วมงานเลี้ยงตระกูลเหรอ?"

"งานเลี้ยงตระกูลเริ่มขึ้นตอนหนึ่งทุ่มครึ่งไม่ใช่เหรอครับ? ตอนนี้ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง รีบร้อนอะไรกัน?"

"นาย！เฉินอี ให้ปิงหลันมารับสาย！”

หลิวฟางขี้คร้านจะพูดกับเฉินอี

ถึงอย่างไรอีกไม่นานเฉินอีคนนี้ก็จะหายสาบสูญไปแล้ว อีกไม่นานลูกสาวของเธอจะได้แต่งงานกับตระกูลที่ร่ำรวยแล้ว

แต่เฉินอีกลับไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว วางสายไปทันที

ได้ยินเสียงตู๊ดตู๊ดตู๊ดดังขึ้นจากปลายสาย วินาทีนี้ ใครบางคนตกตะลึง

"นี่ เฉินอีคนนี้ กล้าตัดสายฉันเนี่ยนะ?"

หลิวฟางพูดอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ

กำลังอยากจะโอดครวญ แต่หันกลับไปเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของท่านย่าฉิน เธอมีไหวพริบขึ้นมาทันที รีบพูด："ท่านย่า อีกเดี๋ยวปิงหลันก็มาถึงแล้วค่ะ จะรออีกสักพักไหมคะ?"

"ฉันไม่มีวันรอนาน เพราะถึงอย่างไรท่านชายมังกรก็ไม่ม่ความอดทนมากขนาดนั้น ถ้าพลาดคืนนี้ไป ตระกูลฉินของพวกเธอที่เมืองฉือจบเห่แน่ อยากจะกลับมาผงาดอีกครั้ง คงจะได้แต่ฝันกลางวัน！”

ท่านย่าฉินยังไม่ทันได้พูด คุณชายสามฉินก็พูดแกมหัวเราะด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

เมื่อได้ฟัง สีหน้าของทุกคนในตระกูลฉินต่างเปลี่ยนไป

ถึงแม้จะมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น ฉินหว่านชิงที่ไม่อยากเห็นฉินปิงหลันได้ดี เวลานี้ก็หนาวสั่น

ที่แท้คนที่มาเมืองฉือในครั้งนี้ไม่ใช่แค่คุณชายสามฉิน แต่ว่าคุณชายตระกูลมังกรก็มาด้วย！

"นี่ ฉินต้าเจียง นายรีบเร่งลูกสาวนายเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ฉันพูดก่อนหน้านี้เป็นจริงแน่"

เสียงของท่านย่าฉินเยือกเย็น

ไม่ง่ายเลยกว่าที่ตระกูลฉินจะมีโอกาสโต้กลับ จะเปล่าให้พลาดไปอย่างสูญเปล่าได้ยังไง

เธอต้องพิสูจน์ว่า เธอแข็งแกร่งกว่าสามีของเธอ

ในอดีตสามีของตนทำได้เพียงถูกตระกูลฉินไร่ออกจากต้นตระกูล แต่สุดท้ายตนกลับสามารถพาตระกูลฉินกลับเข้าต้นตระกูล นี่ต่างหากที่เรียกว่าความสามารถ！