บทที่ 209 กวนจื่อโยวรู้สึกจนใจ

“หู่ชือ เจ้าคิดจะต่อต้านอย่างนั้นหรือ ?”

ท่านรองกวนเห็นสีหน้าของท่านย่าตระกูลกวนไม่สู้ดีนัก จึงตะคอกออกมาด้วยความโมโห

คนอื่น ๆ ในตระกูลกวนเองก็แสดงความไม่พอใจออกมาเช่นกัน

กวนจื่อโยวก่อเรื่องวุ่นวาย โชคยังดีที่อีกฝ่ายเป็นคนของตระกูลกวนด้วยกันเอง

แต่หู่ชือเป็นเพียงแค่องครักษ์คนหนึ่ง กล้าดียังไงมาก่อเรื่องในหอประชุมเช่นนี้ ? !

อันที่จริงแล้วพวกเขาเองก็เห็นหู่ชือเป็นเหมือนคนในครอบครัว มิเช่นนั้นเพียงศิลปะการต่อสู้ของหู่ชือ ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวได้แล้ว

แต่ในสายตาของพวกเขาตอนนี้ หู่ชือก็เป็นเพียงแค่ลูกน้องคนหนึ่งเท่านั้น

เป็นลูกน้องที่มีฝีมือด้านการต่อสู้ที่ไม่เลว !

แล้วทำไมลูกน้องคนหนึ่งถึงมีความกล้าพูดจาเช่นนี้ออกมา ?

ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริง ๆ !

แต่กวนจื่อโยวไม่พูดอะไร

กลับเป็นหู่ชือที่หัวเราะเยาะออกมาไม่หยุด

“พวกคุณมีสิทธิ์ตะคอกผมหรือ ?”

“น่าขำสิ้นดี !”

“ผมรับใช้คุณชายเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่สิ ตอนนี้มีเจ้ามังกรเพิ่มขึ้นมาอีกคน หากพวกคุณยังกล้าข่มขู่คุณชายและดูถูกเจ้ามังกรต่อไปอีกล่ะก็ อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

น้ำเสียงของหู่ชือแสดงออกถึงการข่มขู่อย่างชัดเจน

เขาเคารพกวนจื่อโยวมาโดยตลอด เพราะเมื่อก่อนกวนจื่อโยวเป็นหัวหน้าของเขา และมีบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ต่อเขา ประกอบกับคำสั่งของเจ้ามังกรในตอนนั้น ที่สั่งให้เขาดูแลกวนจื่อโยว ดังนั้นเขาจึงทำงานให้กวนจื่อโยวอย่างสุดกำลัง

ส่วนเฉินอียิ่งไม่ต้องพูดถึง

นั่นคือเจ้ามังกร

อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นบรรดาผู้อาวุโสที่ออกจากสำนักมังกรลับไปนานแล้ว หากพบเฉินอีเข้าก็ยังต้องคุกเข่าลงไปเรียกเจ้ามังกร แล้วคนธรรมดาที่น่ารังเกียจพวกนี้ มีสิทธิ์อะไรดูถูกเจ้ามังกรกัน

ทำงานให้กวนจื่อโยวอย่างสุดกำลัง รับใช้เจ้ามังกร แล้วทำไมจะต้องฟังคำสั่งของตระกูลกวนด้วย !

เกิดความโกลาหลขึ้นในตระกูลกวนทันที

“หู่ชือ นายใจกล้ามากนะ นายคิดจะทรยศอย่างนั้นหรือ ?”

“ผมไม่เคยทำงานให้กับพวกคุณ พวกคุณเองก็ไม่เคยมีบุญคุณกับผม แล้วแบบนี้จะเรียกว่าทรยศได้อย่างไร ?”

“หรือสิ่งที่ผมพูดเมื่อกี้ พวกคุณยังฟังไม่เข้าใจ ? !”

หู่ชือหัวเราะออกมาเบา ๆ

ดูถูกเหยียดหยาม

คนตระกูลกวนเหล่านี้รู้สึกโกรธถึงขีดสุด

ช่วยไม่ได้

ในสายตาของพวกเขา หู่ชือเป็นเหมือนทาส เหมือนสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในตระกูลของพวกเขา

แต่ตอนนี้ทาสคนหนึ่ง สัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง กลับกล้าชูคอโต้เถียง นี่มันไม่มากไปหน่อยหรือ ?

“จัดการกับเจ้าหู่ชือคนนี้ให้ได้ !”

ท่านรองกวนไม่กล้าล่วงเกินกวนจื่อโยว แต่เขาไม่มีทางเกรงกลัวหู่ชือเด็ดขาด

เพียงแต่เขาไม่ใช่นักสู้ จึงไม่รู้ว่าความสามารถของหู่ชือนั้นน่ากลัวขนาดไหน แต่องครักษ์ของตระกูลกวนนั้นรู้ดี

“คุณชายรอง พวกเราล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหู่ชือ นอกเสียจากจะเชิญท่านผู้นั้นออกมา จึงจะพอยับยั้งหู่ชือได้”

หัวหน้าองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างพูดขึ้นมาเบา ๆ

ใบหน้าของท่านรองกวนแข็งทื่อไปในทันที

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า หัวหน้าองครักษ์ที่ปกติแล้วมีฝีมือร้ายกาจ จะเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาได้

หรือว่าหู่ชือคนนี้จะมีฝีมือที่ร้ายกาจขนาดนั้นจริง ๆ จึงจำต้องเชิญผู้อาวุโสท่านนั้นออกมาจัดการกับเขา ?

ท่านรองกวนหันมองท่านย่าตระกูลกวนด้วยความลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

ถึงแม้เขาจะขึ้นชื่อว่าเป็นผู้สืบทอดมรดกของตระกูลกวน

แต่เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของเขาไม่อาจเทียบกับท่านย่าตระกูลกวนได้ โดยเฉพาะด้านอิทธิพล คนที่จะเชิญท่านผู้นั้นออกมาได้มีเพียงท่านย่าตระกูลกวนเท่านั้น ส่วนท่านรองกวนนั้นไม่มีความกล้าเลยแม้แต่น้อย

ท่านย่าตระกูลกวนเองก็หรี่ตาลง

“หู่ชือ ก่อนหน้านี้ลูกรองของฉันเอ่ยปากว่าจ้างนายมาหลายสิบครั้งแล้ว แต่ทำไมนายยังปฏิเสธ ทำไมนายยังคงยืนยันที่จะทำงานอย่างสุดกำลังให้กับกวนจื่อโยวอีก ?”