บทที่ 230 ดื่มร้องบรรเลงต่อ

ใบหน้าที่ชราภาพของผู้อาวุโสใหญ่เฉินยิ้มจนราวกับดอกเบญจมาศที่กำลังผลิบาน

คำพูดสรรเสริญเยินยอจัดไปอีกชุด

ต้องยอมรับ ไม่ว่าจะเป็นเฉินห้าวหรานหรือผู้อาวุโสใหญ่เฉิน แม้จะมีเป้าหมายที่แตกต่างกัน แต่ศิลปะด้านการเลียแข้งเลียขาของทั้งสองคนถือว่าสืบทอดต่อกันราวกับถอดแบบออกมา

“ดูเหมือนคนบางคนจะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง”

หลิวปินพยักหน้าเล็กน้อย เขารู้สึกว่าคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่เฉินมีเหตุผลจึงพูดขึ้น “คุณสั่งการลงไป ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องเห็นพวกเขาไสหัวไป ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ”

เป็นท่าทีของสุดยอดประธานจอมบงการ

ทั้งๆที่เฉินอีและคนอื่นเป็นคนเหมาสถานจัดเลี้ยงของโรงแรมก่อน คนที่มาทีหลังกลับเย่อหยิ่งจองหองมาก

มังกรใหญ่ที่จะยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงหน้าประตูไม่เอาด้วยแล้ว

“คุณชายใหญ่หลัว พวกเรามาที่นี่ก่อน ยิ่งไปกว่านั้นรัฐแห่งนี้กว้างขวางใหญ่โตมโหฬาร คงไม่จำเป็นต้องเจาะจงเอาโรงแรมนี้โดยเฉพาะหรอกมั้ง?”

“ความสุขของฉัน ฉันอยากจะเหมาโรงแรมนี้ ทำไม? ”

“ยิ่งไปกว่านั้นมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว ฉันกำลังหาเรื่องพวกแก!”

“ไม่ว่าพวกแกจะเปลี่ยนไปที่โรงแรมไหน ฉันก็จะเหมาทั้งหมด ถึงแม้พวกแกจะเพิ่มเงินมากแค่ไหน ฉันก็จะออกสิบเท่าเพื่อเหมาทั้งหมด”

เป็นท่าทีของมหาเศรษฐีใจกว้างที่ยอดเยี่ยมมาก ทุกคนอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเล็กน้อย

พวกเขาเองก็รู้สึกว่าหลัวปินเริ่มเกินไปบ้างแล้ว

แต่ปากย่อมไม่มีทางพูดอะไรมากแม้แต่คำเดียว แต่พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “คุณชายใหญ่หลัวพูดถูก ทั่วรัฐแห่งนี้เป็นของคุณชายใหญ่หลัวของเรา คุณชายใหญ่ของเราอยากได้ที่ไหน ที่นั่นก็ต้องปล่อยให้เหมาอย่างเชื่อฟัง”

“ฉันขอแนะนำอะไรพวกแก รีบไสหัวออกจากที่นี่ภายในห้านาที ไม่ นอกจากนี้เรียกคนที่ชื่อเฉินอีออกมาคุกเข่าคาราวะ ไม่อย่างนั้นเรื่องครั้งนี้ไม่จบแน่!”

คุณชายใหญ่ตระกูลหลัวพูดด้วยท่าทางที่เย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองมาก

คราวนี้บรรยากาศในสถานที่เกิดเหตุเริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ละคนหันไปสบตากัน ทุกคนล้วนแต่คิดว่าเฉินอีต้านไม่อยู่แน่นอน

มังกรใหญ่เองก็กลืนน้ำลายอย่างกะทันหัน

ตระกูลหลัวมาอย่างไม้แข็ง พวกเขาไม่สามารถขวางได้จากใจจริง

“พวกคุณรออยู่ที่นี่ ผมจะไปบอกคุณเฉินอีก่อน”

เขาพูดพร้อมกับจะเดินเข้าไปในโรงแรม แต่กลับโดนคนของคุณชายใหญ่ตระกูลหลัวขวางเอาไว้

“ไป ทำลายงานเลี้ยง!”

คุณชายใหญ่ตระกูลหลัวโบกมือ

สีหน้าของมังกรใหญ่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน พูดออกมาด้วยความตกใจ “คุณชายใหญ่หลัว ก่อนหน้านี้คุณบอกให้เวลาห้านาทีไม่ใช่เหรอ?”

“ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไม่อยากให้แม้แต่ห้าวิไม่ได้เหรอ?”

นิสัยคนรวย พฤติกรรมนิสัยคนรวยอย่างสมบูรณ์

คุณชายใหญ่หลัวคนนี้แม้จะเป็นคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหัวหน้าตระกูลเฉินและลู่เทียนฟ่าง แต่ท่าทางของเขายังคงเป็นเหมือนกับลูกมหาเศรษฐีที่เอาแต่ใจ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาไม่ได้เป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูลหลัว

แต่ถึงเขาจะไม่ใช่ทายาทผู้สืบทอดตระกูลหลัวแล้วยังไงล่ะ

ฐานะคุณชายใหญ่ตระกูลหลัวถือว่าสยบมังกรใหญ่ได้อย่างราบคาบ เขาต้องการดิ้นให้หลุดเพื่อไปบอกเฉินอี แต่กลับโดนคนของตระกูลหลัวจับเอาไว้แน่น ยิ่งไปกว่านั้นยังเอาชีวิตของมังกรใหญ่มาข่มขู่ผู้คุ้มกันของตระกูลมังกร บีบคั้นจนพวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวจะเป็นอันตรายต่อมังกรใหญ่

“ไป รีบไปเจ้าพ่อเฉิน บอกว่าหัวหน้าตระกูลของเราโดนควบคุมตัว สถานการณ์เสียการควบคุม”

หัวหน้าผู้คุ้มกันคนหนึ่งพูดขึ้น ลูกน้องคนหนึ่งรีบฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีคนสังเกตเห็นแอบหนีเข้าไป ส่วนคนของตระกูลหลัวและอีกยี่สิบกว่าตระกูลเดินเข้าไปในโรงแรมอย่างใหญ่โตโอ่อ่า พนักงานของโรงแรมถึงกับตกใจจนก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

พวกเขาเคยเห็นภาพแบบนี้ที่ไหนกัน

ถึงแม้ภายในรัฐจะมีมหาเศรษฐีไม่น้อย แต่ก็ไม่เคยเกิดเรื่องที่น่ากลัวแบบนี้มาก่อน

“ดูเหมือนคุณชายใหญ่หลัวคนนี้จะเอาจริงแล้ว เฉินอีและคนอื่นเกรงว่าคงจะจบเห่แน่นอน”

มีคนแอบคิดในใจ คิดว่าเฉินอีคงจะจบเห่แล้ว