บทที่ 231 คุณแซ่เฉินหรือแซ่หลัว

“นั่งลงเถอะ”

เฉินอีโบกมือ

“เจ้ามังกร คนของตระกูลหลัวกำลังก่อความวุ่นวายที่ข้างนอก ผมจะออกไปจัดการพวกเขาเดี๋ยวนี้”

เฉินเทียนรอคำสั่ง

ส่วนเฉินอีส่ายหัวแล้วพูด “ก็แค่พวกตัวตลกกลุ่มหนึ่ง ไม่คุ้มที่จะไปเสียเวลาด้วย”

“ดื่มบรรเลงกันต่อ!”

คำพูดประโยคนี้ของเฉินอีแสดงออกถึงท่าทีที่ชัดเจนมาก

ตระกูลหลัว ตระกูลเฉินและอีกยี่สิบกว่าตระกูลมาก่อความวุ่นวาย ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มอิทธิพลขนาดใหญ่ แต่เฉินอีกลับไม่สนใจพวกเขาเลยสักนิด

เป็นเหมือนกับที่เฉินอีพูด คนพวกนั้นเป็นแค่ตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นก็เท่านั้น

คนของเยว่เกาหรวนทั้งสามตระกูลพยักหน้าเล็กน้อย

ยังไม่ต้องพูดถึงเฉินอีมีความสามารถมากแค่ไหน

เฉพาะพวกเขาสามคนก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวหลัวปินเลยสักนิด

แม้ว่าทั้งสามตระกูลจะด้อยกว่าตระกูลเฉินหนึ่งระดับ แต่ยังไงก็เป็นถึงตระกูลใหญ่ที่รองลงมาจากหลัวลู่สองตระกูลแห่งรัฐหนานเยว่ ถ้าหากทายาทผู้สืบทอดของตระกูลหลัวมาด้วยตัวเอง พวกเขาอาจจะรู้สึกกังวลบ้างไม่มากก็น้อย

แต่ลูกเศรษฐีเสเพลอย่างหลัวปินมีอะไรต้องให้กังวล

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลู่เทียนฟ่างก็อยู่ที่นี่ มีเขาคนนี้อยู่ ถึงแม้ผู้สืบทอดของตระกูลหลัวหรือแม้กระทั่งหัวหน้าตระกูลหลัวคนปัจจุบันมาด้วยตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องกังวล

แต่อย่างไรก็ตามตระกูลลู่สู้ตระกูลหลัวไม่ได้

แต่ทว่าลู่เทียนฟ่างกลับมีชื่อเสียงมากกว่า แล้วถึงขั้นถูกนำไปเปรียบเทียบกับท่านผู้นั้นของตระกูลหลัว ถ้าหากลู่เทียนฟ่างกุมอำนาจของตระกูลลู่เร็วกว่านี้ งั้นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งรัฐหนานเยว่จะใช่ตระกูลหลัวหรือเปล่ามันยังไม่แน่

การประเมินแบบนี้ถือว่าสูงมาก

ลู่เทียนฟ่างไม่ใช่ตระกูลลู่

แต่ลู่เทียนฟ่างคนเดียวเท่ากับตระกูลลู่สองตระกูล แม้แต่คนกลุ่มนั้นของตระกูลหลัวก็ยังต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

หน้ามีหัวหน้าตระกูลทั้งสาม หลังมีลู่เทียนฟ่างคอยสนับสนุน

แม้เฉินอีจะมีชื่อแต่ไร้ความสามารถ เขาก็ไม่จำเป็นต้องถอยแม้แต่ก้าวเดียว

หลัวปินและคนทั้งกลุ่มเดินเข้ามา เห็นบรรยากาศที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของสถานที่แห่งนี้ ทุกคนยังคงมีท่าทีดื่มด่ำอย่างมีความสุข ซึ่งมันทำให้หลัวปินโมโหจนแทบจะเป็นบ้า

“ปิดเพลงเดี๋ยวนี้!”

เขาตะคอกใส่คนจัดงาน หลังจากได้ยินคำสั่งคนจัดงานรีบปิดเพลงทันที

ถ้าหากปิดไม่ได้แม้กระทั่งเสียงดนตรี แล้วเขาจะสยบพวกคนที่อยู่ในเหตุการณ์พวกนี้ได้อย่างไร

อย่างไรก็ตามคนจัดงานเป็นเพียงบุคคลเล็กๆคนหนึ่ง เขาที่เห็นสถานการณ์แบบนี้รู้สึกตกใจมาก คิดจะปิดเสียงดนตรีทันที แต่ในตอนนั้นเองที่เฉินเฉินห้าวหรานลุกขึ้นยืน

“ไม่ได้ยินคำพูดของเจ้าพ่อเฉินเหรอ? เปิดเพลงต่อ!”

“ไม่ต้องหยุด!”

“เฉินห้าวหราน บังอาจ!”

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินเห็นว่าเป็นเฉินห้าวหราน เขาก้าวออกมาตะคอกเสียงดังทันที

เขาคิดจะใช้ฐานะที่เป็นอาวุโสกดดันเฉินห้าวหราน แบบนี้จะได้มีหน้ามีตาต่อหน้าหลัวปิน

แต่เฉินห้าวหรานกลับหลุดหัวเราะ

“คุณปู่รองคนดีของผม ทำไมคุณไม่รออยู่ข้างนอก หรือเป็นเพราะรู้สึกหนาวจนทนไม่ไหวแล้ว ไม่เป็นไร มาทางหลานชายคนนี้ ผมเตรียมเหล้าร้อนไว้ให้คุณหนึ่งกาแล้ว”

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของเขาดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที

บ้าเอ้ย เฉินห้าวหรานคนนี้สมองมันมีปัญหาหรือยังไง!

“ฉันขอสั่งให้แกมาหาฉันเดี๋ยวนี้!”

“อะไรนะ? คุณไม่อยากดื่มเหล้า งั้นก็เชิญกลับไปเถอะ อย่ามารบกวนความสุขของพวกเรา”

เฉินห้าวหรานพูดเหมือนไม่ได้ยิน