บทที่ 232 หรือไม่ก็สั่งให้ขอโทษ

“คุณคงจะไม่ได้เป็นน้องชายแท้ของหัวหน้าตระกูลเฉิน ลูกชายแท้ๆของหัวหน้าตระกูลเฉินรุ่นเก่าหรอกมั้ง?”

เฉินอียิ้มแล้วพูด

ดูเหมือนเป็นคำพูดที่ดูหมิ่นเฉินห้าวหราน แต่ในความเป็นจริงเฉินห้าวหรานกลับหัวเราะอย่างสะใจ

“ที่แท้คุณชายใหญ่หลัวคุณแซ่เฉินเหรอ”

“ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง ผมก็ยินดีที่จะเรียกคุณว่าคุณอา แต่ปู่ของผมอาจจะไม่ยอมรับว่าเคยมีลูกชู้อย่างคุณหรอกมั้ง”

“เฉินอี เฉินห้าวหราน พวกแก!”

เดิมทีหลัวปินคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ

แต่ปรากฏว่าหลังจากที่เฉินอีพูดอะไรไม่กี่คำ ความน่าเกรงขามที่เขาสั่งสมมามันหายไปหมดในทันที

เขารู้สึกโมโหจนแทบจะกระอักเลือด

แบบนี้ไม่เท่ากับกำลังว่าเขาไม่ใช่คนของตระกูลหลัวหรอกเหรอ

เขาโดนหัวหน้าตระกูลเฉินรุ่นเก่าที่ตายไปคนนั้นสวมเขาแล้ว

เหมือนคำพูดทั้งประโยคไม่มีคำหยาบคายแม้แต่คำเดียว

แต่มันกลับเต็มไปด้วยคำพูดจาดูหมิ่น

“เหอะเหอะ หลัวปิน คุณชายใหญ่หลัว ผมรู้สึกว่าที่เจ้ามังกรพูดมามีเหตุผล หรือไม่คุณลองไปตรวจดีเอ็นเอของตัวเองดู ตกลงคุณเป็นคนของตระกูลเฉินหรือตระกูลหลัวกันแน่?”

ลู่เทียนฟ่างก็พูดอย่างยิ้มแย้ม

คราวนี้ คนของเยว่เกาหรวนทั้งสามตระกูลก็ทนไม่ไหวแล้ว พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ สามารถหัวเราะโดยไม่มีเสียงหัวเราะ

แต่ครั้งนี้มันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า่ฮ่า!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ฮ่าอ่า!”

ภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แม้แต่คนที่ยืนอยู่ฝั่งของหลัวปินก็เริ่มมองเขาด้วยสายตาที่ผิดปกติ

คนคนนี้ทำไมถึงโง่ขนาดนี้

มาทำลายงานเลี้ยงก็ทำลายงานเลี้ยงสิ

จะไปยุ่งเรื่องภายในของตระกูลเฉินทำไม คราวนี้ไม่เพียงแต่เสียหน้าเท่านั้น เกรงว่าเรื่องต่อจากนี้ก็ยากที่จะดำเนินการต่อ

หลัวปินโมโหจนหน้าแดง

เขาอยากตำหนิเฉินอีและคนอื่น แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีข้ออ้างแล้ว

ถ้ายังไปยุ่งเรื่องของตระกูลเฉิน แบบนี้ไม่เท่ากับยืนยันคำพูดของเฉินอีเหรอ

บ้าจริง หลุมพรางนี้ลึกจะมัด

สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาเป็นคนขุดหลุมขึ้นมาเอง

ตกลงเขามาทำอะไรกันแน่?

ถูกต้อง เขามาทำลายงานเลี้ยง!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลัวปินราวกับหาเสาค้ำจุนพบ เขารีบพูดขึ้นทันที “เฉินอี แกอย่ามาพูดไร้สาระกับฉัน ฉันเหมาที่นี่แล้ว จะรีบออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น……”

“ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่เกรงใจกับผมใช่หรือเปล่า”

เฉินอีพูดอย่างใจเย็น

คราวนี้หลัวปินไม่รู้จะโต้ตอบยังไงอีกแล้ว

คำพูดประโยคนี้คนอื่นพูดไปแล้ว เขาจะเอาอะไรมาพูดอีก

และฟังจากคำพูด คนอื่นเขาไม่มีท่าทีที่จะออกไปและไม่มีท่าทีกลัวเขาเลยสักนิด

บ้าจริง!

คราวนี้สิ่งที่หลัวปินทำไปมันไร้ประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิง การกระทำของเขาไม่ส่งผลกระทบต่อคนอื่นเลยสักนิด

“หลัวปิน ฉันยังไม่ตาย แกคิดจะมาหาเรื่องที่นี่ก็ควรจะเรียกพ่อของแกมาด้วย!”

ลู่เทียนฟ่างพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“ถูกต้อง พวกเราเยว่เกาหรวนสามตระกูลก็อยู่ที่นี่ บวกกับนายท่านลู่ หรือคุณยังคิดจะยืนกรานหาเรื่อง?”

หัวหน้าตระกูลเยว่เป็นตัวแทนพูดแทนเยว่เกาหรวนทั้งสามตระกูล

ส่วนคนทั้งสองที่อยู่ด้านหลังก็มองหลัวปินด้วยสายตาที่โกรธเคือง

ถ้าหากผู้มาเป็นผู้สืบทอดตระกูลหลัว พวกเขายังอาจจะแอบไปเกรงใจเล็กน้อย

แต่ว่าหลัวปินเป็นตัวอะไร?

พวกเขากำลังนั่งดื่มเหล้าพูดคุยกัน แต่ปรากฏว่าคุณมาหาเรื่องถึงที่นี่ คิดว่ารัฐหนานเยว่เป็นของพวกคุณจริงเหรอ?

หลัวปินกลืนน้ำลายอย่างกะทันหัน