บทที่ 233 หน่วยยุทธ ฟู่กั๋ว

วินาทีนี้ สามารถกล่าวได้ว่าหลัวปินขึ้นหลังเสือแล้วยากที่จะลง

เดิมทีเขาคิดว่าอาศัยอิทธิพลของตระกูลหลัวก็สามารถจัดการเฉินอีได้แล้ว แต่ปรากฏว่าเขากลับตกหลุมที่ตัวเองขุดเอาไว้แทน กลายเป็นตัวตลกของทั้งงาน

หลังจากนั้นก็คิดจะใช้คนในตระกูลมาสยบเฉินอี แต่ใครจะไปคิดว่าคนในตระกูลก็มีปัญหาทางสมองด้วย ยังไงก็จะต้องรอถึงสามวันหลังจากนี้ถึงจะมาจัดการเฉินอี

คราวนี้ หลัวปินก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ในขณะที่กำลังรู้สึกตื่นตระหนก จู่ๆก็นึกถึงเพื่อนที่มารัฐหนานเยว่ช่วงก่อนหน้านี้ ตาของเขาลุกวาวเป็นประกายทันที

“คุณอยากเรียกก็เรียกมา อย่ามาทำอ้ำอึ้งแถวนี้”

ในขณะที่หลัวปินกำลังจะฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง เฉินอีพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้รู้สึกร้อนรนอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ความมั่นใจของหลัวปินหายไปทันที

ไอ้บ้าเอ้ย

ภายในใจของหลัวปินเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่เรื่องมันมาถึงขั้นนี้ เขาย่อมไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่นอน

นอกเสียจากไพ่ตายใบสุดท้ายใช้ไม่ได้ ถึงจะยอมแพ้

แน่นอน ในมุมมองของหลัวปิน เพื่อนคนนี้ของเขาไม่ใช่คนธรรมดา ก็แค่เฉินอีคนเดียว การจะเอาเขาลงมันเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

เพียงแต่พวกเฉินอีขี้เกียจไปสนใจหลัวปิน ทุกคนยังคงดื่มร้องบรรเลงกันต่อ

คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก

อย่างไรก็ตามการเข้าสู่รัฐหนานเยว่เป็นความฝันทั้งชีวิตของมังกรใหญ่

แต่ที่ผ่านมาเขามักจะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้มาโดยตลอด แม้ว่าก่อนหน้านี้เฉินอีจะพาพวกเขามาถึงที่นี่ แต่เขายังคงรู้สึกว่าอีกไม่นานก็จะโดนไล่กลับไป

แต่ตอนนี้ล่ะ?

แม้แต่ลู่เทียนฟ่างก็มาแล้ว

ยังมีเรื่องอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก?

“เจ้าพ่อเฉินเป็นผู้วิเศษของจริง แม้กระทั่งบุคคลอย่างลู่เทียนฟ่างก็เกรงใจกับเขามาก และถึงขั้นยังมีข่าวลือบอกว่าเจ้าพ่อเฉินมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลโฮ่อย่างมาก ผมเองก็รู้สึกว่าเริ่มสนใจเจ้าพ่อเฉินคนนี้แล้ว”

มังกรใหญ่ไม่ได้กำลังพูดสรรเสริญเยินยอ แต่เขากำลังรู้สึกสนใจเฉินอีคนนี้จริง

อย่างไรก็ตามแม้เฉินอีจะเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเฉิน แต่การเปลี่ยนแปลงเมื่อเจ็ดปีก่อน กลับเพียงพอที่จะทำให้คุณชายแห่งเมืองอสูรตกจากสวรรค์สู่นรก

แต่ใครจะไปคิดในเวลาเจ็ดปี คุณชายแห่งเมืองอสูรคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่มีท่าทีของความตกอับเลยแม้แต่นิดเดียว ในทางกลับกันยิ่งอยู่ก็ยิ่งเจริญก้าวหน้ามากขึ้น

ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น

เฉพาะในยุคที่รุ่งเรืองของตระกูลเฉิน แม้จะมีบารมีสูงส่งสามารถปกครองเมืองอสูร มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทวีปตะวันออกเฉียงใต้ แต่ยังคงมีอุปสรรคมากมาย ไม่สามารถรับมือกับเรื่องแบบนี้และรวมไปถึงความขัดแย้งภายใน

นอกเสียจากอิทธิพลของตระกูลเฉินจะสามารถขยายไปทั่วทั้งตะวันออกเฉียงใต้

แต่เรื่องพวกนี้มันก็เป็นเรื่องยาก

สิบหกตระกูลแห่งตะวันออกเฉียงใต้แยกออกจากกัน บางทีอาจจะไม่มีตระกูลไหนเลยที่เป็นคู่ต่อสู้ของตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูรในช่วงที่รุ่งเรือง

แต่ในตอนนั้นเพื่อที่จะสยบตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูรให้ลง สิบหกตระกูลแห่งตะวันออกเฉียงใต้มีการก่อตั้งแก๊งฮีโร่ขึ้น สิบหกตระกูลบวกกับตระกูลที่มั่งคั่งของตะวันออกเฉียงใต้ เพียงพอที่จะงัดข้อกับตระกูลเฉิน

ในปัจจุบัน ในฐานะที่เป็นหนึ่งในสิบหกตระกูลแห่งตะวันออกเฉียงใต้ ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ในอันดับต่ำ ลู่เทียนฟ่างพยัคฆ์ของตระกูลลู่ที่สามารถติดอันดับหนึ่งในสิบอันดับแรกของสิบหกตระกูลแห่งตะวันออกเสียงใต้ กลับมาทำตัวเคารพให้เกียรติเฉินอีแบบนี้

“ถึงจะบอกว่าในอนาคตมีความเป็นไปได้ที่เฉินอีจะปกครองทั่วทั้งรัฐเยว่หนาน ผมก็เชื่อ”

แม้ว่ายังมีตระกูลหลัวที่เป็นอุปสรรค แต่ไม่รู้ทำไม ภายในใจของมังกรใหญ่กลับเกิดความคิดแบบนี้ขึ้น

ไม่ได้เพื่ออะไรเลย เหตุผลเป็นเพียงเพราะเฉินอีสร้างปาฏิหาริย์ครั้งแล้วครั้งเล่ามากเกินไป

ส่วนหลัวปินในตอนนี้โกรธจนกัดฟันแน่น

เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองสามารถกลายเป็นตัวเอก แต่คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วจะกลายเป็นตัวตลก เรื่องนี้มันทำให้ความเกลียดชังที่เขามีต่อเฉินอีเพิ่มมากขึ้น แทบอยากจะลากเขามาสับให้เป็นชิ้นเดี๋ยวนี้เลย

แต่น่าเสียดาย เขายังไม่มีทุนพอที่จะทำแบบนั้น

“แต่หลังจากที่พี่น้องคนนั้นของฉันมาถึง ฉันจะทำให้พวกแกทุกคนเข้าใจ ฉันหลัวปินถึงไม่พึ่งพาตระกูลหลัว มันก็ไม่ใช่คนที่พวกหมูหมากาไก่อย่างพวกแกควรจะมายุ่งด้วย!”

ไม่นาน หลัวปินได้รับข้อความ เขามองออกไปข้างนอกด้วยความดีใจ ในขณะที่กำลังจะเดินออกไปต้อนรับ มีเสียงผู้ที่ไม่สบอารมณ์สายหนึ่งดังขึ้น

“ไอ้เวรเอ้ย หลัวปิน ใครมันกล้ามายุ่งกับคุณ ทำให้พี่น้องของฉันไม่พอใจก็เหมือนกับทำให้ฉันไม่พอใจ ถือว่าใจกล้าไม่เบาเลย!”