บทที่ 234 หลานชายของฉันคือฟู่เจี้ยนหมิง

ฟู่กั๋วในตอนนี้รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก

ที่ผ่านมาเขาใช้ชื่อในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสของหลานชายตัวเอง ไม่ว่าจะไปที่ไหนทุกคนก็ต้องยำเกรง

ครั้งนี้เดินทางมารัฐหนานเยว่ได้เจอกับหลัวปิน แม้แต่คุณชายใหญ่ของตระกูลอันดับหนึ่งแห่งรัฐหนานเยว่คนนี้ก็เกรงใจและให้เกียรติเขาจนถึงขีดสุด ถึงขั้นพูดได้ว่าประจบสอพลอ

เดิมทีคิดว่าทุกคนจะเหมือนกับหลัวปิน

แต่ปรากฏว่าทุกอย่างกลับตาลปัตร

“เฮียฟู่ คนพวกนี้แหละ คุณดูพวกเขาแต่ละคน พวกเขาไม่เห็นตระกูลฟู่ของหน่วยยุทธอย่างพวกคุณอยู่ในสายตาเลยสักนิด!”

มันคือเรื่องจริง

บนโลกใบนี้คนบางคนไม่มีความสามารถที่แท้จริง

แต่ความสามารถในการหว่านล้อมกลับยอดเยี่ยมมาก

หลัวปินก็เป็นคนประเภทนี้ ทันทีที่เขาพูด สามารถสวมเขาให้กับเฉินอีและคนอื่นทันที

แม้พวกเขาจะไม่ใส่ใจฟู่กั๋ว แต่ก็ไม่เคยพูดว่าไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา เห็นได้ชัดว่าหลัวปินต้องการทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่

“หลัวปิน แกนี่มันไม่ยอมจบจริงๆใช่ไหม!”

พยักฆ์แห่งตระกูลลู่ลุกขึ้นจ้องหลัวปินด้วยความโกรธอย่างกะทะหัน

ลู่เทียนฟ่างไม่เคยเห็นคนที่หน้าด้านไร้ยางอายมากขนาดนี้มาก่อน

ทั้งๆที่พวกเขาไม่สนใจหลัวปิน แต่ปรากฎว่าหลัวปินกลับพยายามทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา

ลู่เทียนฟ่างโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แค่อยากจะตัดหัวของหลัวปินลงมาเดียวนี้ จะได้ดูว่าข้างในหัวของเขามีขยะอะไรบ้างซ่อนอยู่

ในขณะเดียวกัน หลัวปินกลับไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกหวั่นเกรงลู่เทียนฟ่างมาก ไม่กล้าพูดจาสามหาวต่อหน้า

แต่ทันทีที่ฟู่กั๋วมาถึง เขายิ่งอยู่ก็ยิ่งได้ใจมากขึ้น

“ลู่เทียนฟ่าง ผมขอแนะนำให้แกถ่อมตนหน่อยจะดีกว่า คนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้เป็นถึงลุงของอัจฉริยะของตระกูลฟู่ ถ้าคุณสร้างความไม่พอใจให้กับเขา ก็เท่ากับสร้างความไม่พอใจให้กับอัจฉริยะของตระกูลฟู่ ผมคิดว่าผลที่ตามมาร้ายแรงแค่ไหนคุณเองก็น่าจะรู้ดี”

“แก!”

ลู่เทียนฟ่างรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เขาคิดจะลงมือแต่โดนหัวหน้าตระกูลของเยว่เกาหรวนสามตระกูลห้ามเอาไว้

“ลู่เทียนฟ่าง ลงมือไม่ได้เด็ดขาด เขาเป็นถึงลุงของฟู่เจี้ยนหมิง!”

“ถูกต้อง คณะตัวแทนของหน่วยยุทธเดินทางมาถึงแดนใต้ ทำให้เกิดเหตุการณ์มากมาย ถ้าหากยังคิดจะไปยุ่งกับเขา ภัยพิบัติครั้งต่อไปคงจะต้องมาตกที่รัฐเยว่หนานของพวกเราแน่”

“คณะตัวแทนของหน่วยยุทธ กวาดต้อนไปทั่วทั้งเจ็ดรัฐของตะวันตกเฉียงใต้ ตอนนี้มาเยือนตะวันออกเฉียงใต้ เกรงว่าคงมาเพราะต้องการสยบทั้งเก้ารัฐของตะวันออกเฉียงใต้ ถ้าหากก่อเรื่องที่ไม่จำเป็นก็เท่ากับเป็นไปตามเจตนาของหน่วยยุทธแห่งภาคเหนือ”

หัวหน้าตระกูลของทั้งสามตระกูลพูดติดต่อกันเป็นชุด

เฉินอีที่ได้ยินรู้สึกอึ้งเล็กน้อย

เขามองไปทางมังกรเขียวแวบหนึ่ง มังกรเขียวส่ายหัวบ่งบอกว่าไม่รู้เรื่องนี้

หลังจากนั้นมองไปทางลู่เทียนฟ่าง

วินาทีนี้สีหน้าของพยัคฆ์แห่งตระกูลหลู่คนนี้เคร่งขรึมจนถึงขีดสุด แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก

มันเป็นความอับอายที่ไม่สบอารมณ์จนไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

สุดท้ายหัวหน้าตระกูลของตระกูลเยว่เป็นคนพูด

“หน่วยยุทธแห่งภาคเหนือเป็นองค์กรที่ก่อตั้งโดยกึ่งรัฐกึ่งเอกชน”

“โดยเน้นศิลปะการต่อสู้เป็นหลัก ในนั้นมีสำนักศิลปะการต่อสู้ สมาคม ผู้สืบทอดของภาคเหนือไม่น้อย”

“หลังจากเวลายี่สิบปีได้ก่อตัวขึ้นเป็นห่วงโซ่ที่มีอิทธิพลขนาดใหญ่”

“และเมื่อหนึ่งปีก่อน หัวหน้าคนใหม่ของหน่วยยุทธเข้ารับตำแหน่ง เขาต้องการให้โลกยุทธทั่วประเทศทั่วดินแดนมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหน่วยยุทธ ดังนั้นก็เลยเกิดเรื่องของตะวันตกเฉียงใต้”

“เอาชนะสถานฝึกวิทยายุทธ สำนักผู้สืบทอดของตะวันตกเฉียงใต้รวมแล้วกว่าสี่สิบเก่าแห่ง และในศึกสำคัญครั้งหนึ่งสามารถเอาชนะยอดฝีมืออันดับหนึ่งคนรุ่นใหม่ของตะวันตกเฉียงใต้ ปัจจุบันมีความน่าเกรงขามอย่างมาก พวกเขาเดินทางมาตะวันออกเฉียงใต้ของเราก็เพราะหวังสยบตะวันออกเฉียงใต้ให้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขา ”

“และก่อนหน้านี้ โลกยุทธของเมืองหู้พ่ายแพ้ คนรุ่นใหม่นับไม่ถ้วนพ่ายแพ้ในมือของหน่วยยุทธ หลายวันก่อนมาถึงรัฐเยว่หนาน กลับโดนหัวหน้าตระกูลลู่เทียนฟ่างพยัคฆ์แห่งตระกูลลู่ต้านเอาไว้ด้วยกำลังของตัวเอง พยายามไม่รับคำท้าของพวกเขา”

หลังจากได้ยินผู้นำตระกูลเยว่พูดแบบนี้ เฉินอีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ทำไมพวกคุณถึงไม่รับคำท้า?”