บทที่ 254 เฉินอีมาถึง

ผู้อาวุโสสี่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ชกต่อยอย่างโมโห

แม้ว่าหมัดของเขาจะเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งเพียง 50% แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกคนในที่นี้อกสั่นขวัญหาย

"คุกเข่าลง!"

ผู้อาวุโสสี่ดุ และสั่งให้มังกรเขียวคุกเข่าลงอย่างเชื่อฟัง

แต่ว่า!

"ไม่เจียมตัว"

มังกรเขียวพูดออกมาเบา ๆ สี่คำ แล้วขยับตัวทันที ใช้ร่างกายหยุดหมัดของผู้อาวุโสสี่ตรงๆเลย

ระดับต่างกัน รู้ผลเร็ว!

แม้ว่าความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้จะดีมาก แต่ก็ค่อนข้างเกินความคาดหมายของมังกรเขียว

ความแข็งแกร่งนี้ มีทุนที่จะเป็นสมาชิกของสำนักมังกรลับได้

แต่มังกรเขียวไม่สนใจหมัดนี้เลย เมื่อเทียบกับการดำรงอยู่ของระดับราชาของสำนักมังกรลับ

ทั้งสองเผชิญหน้ากัน และสุดท้ายกระดูกมือของผู้อาวุโสสี่ก็แตกเสียงดังสนั่น

คราวนี้ ทุกคนในนี้ต่างตกตะลึง

หลายคนมองดูฉากนี้ด้วยความงุนงง และผู้อาวุโสสี่ถึงกับกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า

แม้แต่หลัวเทียนก็ยังนั่งไม่อยู่

"เป็นไปได้ยังไงเนี่ย? !"

เขารู้ดีว่าความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสสี่มาก มันพอแล้วที่จะติดอันดับหนึ่งใน 30 อันดับแรกของดินแดนตะวันออกเฉียงใต้ และถึงขั้นกวาดมองไปทั้งภาคใต้ ก็พอที่จะติดอันดับหนึ่งในอันดับมาสเตอร์ แต่สุดท้ายก็สู้มังกรเขียวไม่ได้

สิ่งที่แย่ที่สุดคือ ผู้อาวุโสสี่ยังจะเพิ่มความแข็งแกร่งในช่วงเวลาวิกฤติอีก แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถทำให้สุดความสามารถ แต่ก็ยังมีกำลัง 70 ถึง 80 เปอร์เซ็นต์

ในทางกลับกัน มังกรเขียวไม่ใช้ความแข็งแกร่งเลยแม้แต่นิด แต่ใช้แค่ตัวหยุดหมัดของผู้อาวุโสสี่ จนกระทั่งกระดูกของมือของผู้อาวุโสสี่แตก

"ขนาดฉันก็ยังไม่กล้าใช้ร่างกายไปรับหมัดของผู้อาวุโสสี่ตรงๆ แต่มังกรเขียวนี้มัน…...แม่งเอ้ย มีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัวที่เขตทุรกันดารอย่างนี้เมื่อไหร่กัน"

มองทั่วทั้งดินแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ รัฐเจียงหนานและเทียนหนานโจวในนั้น เป็นสถานที่ที่มีลวดลายยุทธ์รุ่งเรืองมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยเลยสักนิด ปรมาจารย์ในนั้นก็นับไม่ถ้วน รองลงมาก็คือรัฐหนานเยว่ ตัวเอง ไม่สิ อาจมีแข็งแกร่งกว่าท่านปู่ของเขาด้วยซ้ำ

และการมีอยู่ของการกดขี่ข่มเหงแบบนี้ กลับยังรับใช้คนอยู่

"คุณเป็นใครกันแน่? !"

หลัวเทียนจ้องมองลึกมังกรเขียว

เขาไม่ได้โง่

ถ้ามังกรเขียวหรือว่าเฉินอีเป็นคนชิงชวนจริงๆ งั้นชิงชวนคงจะถูกพวกมังกรเขียวและคนอื่น ๆ รวมประเทศเป็นปึกแผ่นตั้งนานแล้ว แล้วยังจะมีเรื่องของฟู่เหิงจือได้ไง

ดังนั้นที่มาของตัวตนชายคนนี้ลึกลับเป็นพิเศษ

"ไม่สิ เฉินอีเป็นลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูร ทุกคนรู้เรื่องนี้กันหมด แต่หลายปีมานี้เขาไปอยู่ไหนมา แล้วก็มังกรเขียวนี้อีก หรือว่าพวกเขาเป็นมังกรกาฬจากภาคเหนือเหรอ?"

เมื่อคิดเช่นนี้ ถึงจะเป็นหลัวเทียนก็ตัวสั่นเล็กน้อย

ตอนนั้นเขาท่องอยู่ภาคเหนือ แต่เป็นแค่เมืองชั้นสองและสามของภาคเหนือเท่านั้นเอง และยังพอถือว่าเป็นผู้นำใหญ่ในเมืองนั้นได้ แต่ก็ไม่สามารถถูกมองว่าเป็นผู้นำได้

ไม่เพื่ออย่างอื่น แค่เพราะมีตัวตนที่หยิ่งผยอง มากพอที่จะบดขยี้ตัวเอง

ด้วยเหตุผลนี้เอง หลัวเทียนจึงถอนตัวจากภาคเหนือและกลับรัฐหนานเยว่ ไม่นึกเลยว่าเขาได้พบกับการกดขี่ข่มเหงอีก แม้ว่าจะไม่เท่าผู้นำของโลกใต้ดินในเมืองของภาคเหนือก็ตาม คิดว่าคงไม่ต่างกันมาก

ความแข็งแกร่งนี้ เพียงพอที่จะติดอันดับหนึ่งใน10ปรมาจารย์แห่งตะวันออกเฉียงใต้ และแม้แต่สิบอันดับแรกในภาคใต้ หรือแม้แต่ห้าอันดับแรกในภาคใต้ก็ไม่ถือว่ามากเกินไป

"ฉันเป็นใคร คุณไม่ต้องยุ่ง แค่ต้องรู้ว่าคุณต้องอยู่ที่นี่ และห้ามไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว รวมถึงไอ้แก่ตายยากของตระกูลคุณด้วย"

มังกรเขียวพูดอย่างสบายๆ

ความอดทนของเขาหมดลงนานแล้ว และแจ้งเฉินอีไปแล้ว ไม่ว่าตอนนี้ตระกูลหลัวจะยอมจำนนหรือไม่ ก็สายเกินไปแล้ว ถึงแม้จะอยากยอมจำนน ก็ต้องรอให้เฉินอีมาถึงก่อน