บทที่ 256 ฆ่านักโทษตระกูลหลัว

หลัวเทียนเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำอีก

เขาไม่สนใจเฉินอีอะไรนั่น ตราบใดที่กล้าขู่เขา ก็จะฆ่าคนเหล่านี้

"ฆ่าพวกเขาซะ"

เขาพูดกับผู้อาวุโสทั้งสาม หลังจากสั่งแล้ว ผู้อาวุโสทั้งสามก็ก้าวออกมาพร้อมกัน และมาถึงตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก็แทงด้วยดาบ จู่ ๆ ก็ระเบิดออร่าอันรุนแรงออกมา

"ตายซะ!"

ผู้อาวุโสใหญ่มีอารมณ์ที่ร้อนแรงที่สุด และเขาอยากฆ่าคนตรงหน้าเหล่านี้ในเวลาที่สั้นที่สุด

สีหน้าของกลุ่มคนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

คนอื่นๆ สังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าเฉินอีไม่ได้รีบร้อน แต่เพียงแค่เคลื่อนไหวเฉยๆ ก็มาถึงตรงหน้าของผู้อาวุโสใหญ่อย่างน่ากะทันหัน

"ตุบ!"

หมัดของเขาระเบิดใส่ เสียงคำรามดังไม่หยุด ซึ่งทำให้ใจสั่น

โหด มันโหดเหี้ยมเกินแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมัดก่อนหน้านี้ของเฉินอี สามารถทำให้ผู้คนรู้สึกทันทีว่า ตนเองถูกหมัดนั้นบังคับ

ผู้อาวุโสใหญ่ก็ตกตะลึงเช่นกัน

เฉินอีกลับเป็นคนโง่มากๆ

ใช้ร่างกายต้านคมดาบนี้ นี่ไม่ใช่โง่แล้วจะอะไรอีก!

ผู้อาวุโสใหญ่หลัวยิ้มอย่างชั่วร้าย ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นฝ่ามือของเฉินอีกถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ และมีเลือดไหล

คนๆอื่นก็เย้ยหยัน

มีเพียงหลัวเทียนเท่านั้นที่ตากระตุก เขาสังเกตเห็นสีหน้าของมังกรเขียวและคนอื่นๆ

นิ่ง นิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ

คนเหล่านี้คิดว่าความแข็งแกร่งทางกายภาพของเฉินอีนั้น เทียบได้กับคิงคองอรหันต์ ที่ร่างกายสามารถหักใบมีดดาบได้เหรอ?

ไม่ เป็นไปไม่ได้แน่นอน!

แต่ในวินาทีต่อมา พวกเขาก็ตกตะลึงโดยสิ้นเชิง

ดาบวิเศษที่ยอดเยี่ยมของผู้อาวุโสใหญ่หลัว ถูกนิ้วเดียวของเฉินอีทำให้แตกทันที ก็เหมือนกับเต้าหู้ ลอยหายไปในทันที

ดาบที่ดีพอๆ กันอีกสองเล่มก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

ทุกคนอดไม่ได้ที่หายใจเข้าลึกๆ พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังของดาบนั้น

ไม่สิ มันเป็นพลังของดาบสามเล่ม

ล็อคตายเฉินอี ไม่ทิ้งช่องว่างใด ๆ

ยิ่งกว่านั้น ใบมีดนั้นดี และวิชาดาบก็ยอดเยี่ยม พอที่จะบดขยี้ใครก็ตามที่เข้าใกล้ระดับ10ปรมาจารย์ แม้แต่10ปรมาจารย์เอง ก็ไม่กล้าพูดว่าพวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย

แต่ผลลัพธ์คืออะไร?

เฉินอีใช้สามนิ้วทำลายค่ายกลดาบ วิชาดาบที่ยอดเยี่ยมนี้ และทำลายดาบดีๆ สามเล่มที่มีมูลค่าหลายแสนหรือแม้กระทั่งหลายล้าน

"เวรเอ้ย!"

มีหลายคนอยากด่า แต่เมื่อกำลังอยากจะพูดอะไร ก็ทำได้เพียงอ้าปาก และพูดอะไรไม่ออก

แข็งแกร่ง แข็งแกร่งจริงๆ

นี่ก็คือคิงคองอรหันต์ที่ในชีวิตจริง!

เฉินอีไม่มีความแปลกไปเลยสักนิด ราวกับว่าทั้งหมดนี้สำหรับเขาแล้วมันเฉยๆ

หลัวเทียนสังเกตเห็นสิ่งนี้ และหรี่ตาลงทันที

เฉินอี แปลก แปลกเกินไป

"ตอนนี้ พวกคุณคิดว่าไง?"

เฉินอีพูดนิ่งๆ

เขาอยากให้คนเหล่านี้ยอมจำนนในเวลาอันสั้นที่สุด

ช่วยไม่ได้ เขาอยากจะไปที่เมืองอสูรในเวลาที่สั้นที่สุด ไปยังบ้านที่เก็บรักษาความทรงจำไว้ 20 ปี และทิ้งเขาไปอีกเจ็ดปี

เขาไม่สนใจคนทรยศของตระกูลเฉิน ศัตรู หรือตระกูลจงอะไรนั้น

แต่มีบางอย่างที่เขาต้องทำด้วยตัวเอง

ตัวอย่างเช่น เอาทั้งตระกูลเฉินกลับคืนมา!

"ความอดทนของผมมีไม่มาก คุณให้คำตอบผมโดยเร็วที่สุดจะดีกว่า"

เฉินอีพูดนิ่งๆ

ทันใดนั้น สีหน้าของหลัวเทียนบูดบึ้งทันที

เขาไม่เคยคิดเลยว่าเฉินอีจะมีพลังเช่นนี้ และเขาไม่เคยคิดว่าเฉินอีจะเผด็จการได้ขนาดนี้