บทที่ 258 คุณอารองเฉินเทียนเหอ

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้หลัวเจิ่นสิงดูเหมือนพูดไม่ออกเล็กน้อย

เขาไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ

"ยังยืนยันคำเดิม จะเอาของจากตระกูลเฉินของผม ได้"

"แต่คุณต้องพร้อมที่จะคืนกลับมาทุกเมื่อ"

เฉินอีพูดเบาๆ

เขาไม่เคยเป็นคนอ่อนแอน่ารังแก

เมื่อ 7 ปีที่แล้ว ตระกูลเฉินเปลี่ยนไป และเขากลายเป็นหมาที่ไม่มีเจ้าของแล้ว ในเวลานั้น เขาไม่มีกำลังต่อต้าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแย่งทรัพย์สินของตระกูลเขาเอง และทุกสิ่งที่ตระกูลเฉินสูญเสียไปกลับมา

แต่ตอนนี้เขามีกำลังแล้ว แน่นอนว่าเขาจะไม่อยู่เฉยๆ ไม่สนใจอีกต่อไป

"ฉางชุนกง เอากลับมาได้แล้ว"

เฉินอีพูดอย่างใจเย็น

ฉางชุนกง เป็นของตระกูลเฉิน ต้องเอากลับมาให้ได้

นี่คือของหวงแหนของคุณพ่อเฉิน และเป็นสิ่งเดียวที่เฉินอีสามารถทำให้พ่อผู้ล่วงลับไปแล้วได้

สีหน้าของหลัวเจิ่นสิงดูแย่เป็นพิเศษทันที

"แกเหลิงเกินไปแล้ว"

เขาจ้องเฉินอี อยากให้เฉินอีมองเห็นแล้วหยุดชะงัก

แต่น่าเสียดายที่เฉินไม่ได้เกรงกลัวเลย ของๆ ตนถูกแย่งไป จะเอากลับคืนมาไม่ได้เลยเหรอ?

"ให้ผม"

เสียงของเฉินอีต่ำลงเล็กน้อย โดยไม่ต้องสงสัย

"เป็นไปไม่ได้ ฉางชุนกงคือของที่นายหญิงตระกูลเฉินคนนั้น แม่น้อยของคุณมอบให้ฉัน ไม่มีเหตุผลที่จะเอามันกลับไป"

หลัวเจิ่นสิงพยายามต่อสู้ด้วยเหตุผล

เฉินหัวเราะ

"ขออภัยครับ ผมไม่เคยยอมรับสถานะแม่น้อยของหล่อนเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนายหญิงตระกูลเฉินเลย"

"อดีตนายหญิงตระกูลเฉินมีเพียงคนเดียว ก็คือมารดาผู้ให้กำเนิดของฉัน และนายหญิงคนปัจจุบันของตระกูลเฉินมีเพียงคนเดียว ก็คือภรรยาของฉันฉินปิงหลัน"

"ผู้หญิงที่มีนามสกุลต่างชาติ เป็นนายหญิงตระกูลเฉินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

จอมเผด็จการ

จอมเผด็จการที่ไม่มีใครเทียบได้

คนอื่นๆ ตกตะลึงกับสิ่งที่เฉินอีพูดเช่นกัน

หลัวเจิ่นสิงไม่นึกเลยว่า ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเขาจะจอมเผด็จการมากกว่า ปฏิเสธสถานะของผู้เป็นนายหญิงตระกูลเฉินโดยตรง

แต่เฉินอีจะปฏิเสธสิ่งนี้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าคำตอบมันเป็นไปไม่ได้

"เฉินอี อย่าลืมว่าปัจจุบันตระกูลจงไม่ได้อ่อนแอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากยึดตระกูลเฉินของคุณมารวมกันแล้ว แม้ว่ามันจะไม่ดีเท่าตระกูลเฉินในช่วงรุ่งเรืองมาสามปีที่คุณเป็นผู้นำ แต่ก็สามารถทันตระกูลเฉินตอนที่พ่อของคุณควบคุมอยู่ เป็นตระกูลที่ร่ำรวยอันดับ 1 ที่แท้จริงในเมืองอสูร"

เขากำลังแอบเตือนเฉินอีไม่ให้สร้างเรื่อง

ตระกูลร่ำรวยอันดับหนึ่งของเมืองอสูร ความหมายของประโยคนี้ชัดเจนมาก แม้ว่าเฉินอีจะปฏิเสธความหมายของการมีอยู่ของผู้หญิงคนนั้น แต่ก็มีเพียงเฉินอีคนเดียวเท่านั้นที่คิดอย่างนั้น

ในความเห็นของเขา มันจะแข่งกับคนจำนวนมากได้อย่างไร

สมาชิกในตระกูลหลัวคนอื่น ๆ ก็แอบพยักหน้าเห็นด้วย

"เฉินอีคนนี้มันบ้ามากและโง่เกินไป เขาคงคิดว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำของเขา ก็จะสามารถปฏิเสธความหมายของการดำรงอยู่ของนายหญิงตระกูลเฉินงั้นหรือ? หากเป็นเช่นนี้จริงๆ ล่ะก็ คนโง่นี้ก็คงจะรนหาที่ตายในที่สุด"

ราวกับว่ากำลังตอบความคิดเห็นของพวกเขา เฉินอีพยักหน้าเห็นด้วย และพูดว่า:"คุณพูดถูก ผมมีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธการดำรงอยู่ของพวกเขาล่ะ?"

"......" ในขณะนี้ หลัวเจิ่นสิงก็ไม่รู้จะพูดอะไร

พวกเขาได้แต่มองหน้ากัน ราวกับต้องการจะพูดอะไร แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดถึงอะไรดี

"พวกแกนี่นะ"

มีประกายแสงวาววับในดวงตาของเฉินอี เขารู้ว่าคนเหล่านี้กำลังคิดอะไรอยู่ คาดว่าคงจะติดต่อตระกูลเฉินเพื่อมาขวางตน นี่กำลังคิดว่าสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องไร้สาระงั้นเหรอ?

เฉินอีอดหัวเราะไม่ได้