บทที่ 259 แน่จริง ก็มาสู้

เฉินอีมีท่าทางที่หนักแน่น

เฉินเทียนเหอที่ปลายสาย กำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ

"ไอ้เวรเฉินอี แกอย่าได้ใจไป อย่าคิดว่าจะชนะตระกูลเฉินได้ด้วยการฆ่าเฉินฝูคนเดียว!"

"แม้ว่าตระกูลเฉินในตอนนี้จะไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนมาก แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่แกสามารถสู้ได้ เฉินอี ในฐานะผู้อาวุโสฉันจะเตือนนายเป็นครั้งสุดท้าย ออกจากรัฐหนานเยว่ซะดีๆ ยอมแพ้ชิงชวนโจว มิฉะนั้น พวกเราตระกูลเฉินจะกำจัดนายแน่นอน"

เฉินอีทำท่าทางอย่างศิษย์อกตัญญู และทำพฤติกรรมอันไม่ถูกต้อง

คนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันแบบไม่มีสิ้นสุด พวกเขาไม่นึกเลยว่าพวกตระกูลเฉินจะแสดงท่าทางเช่นนี้

"เวรเอ้ย"

มังกรเขียวกำหมัดแน่น แทบอยากจะอัดเฉินเทียนเหอนั้นทันที

มันเป็นเรื่องตลกระดับนานาชาติ พวกเขามีทรัพยากรมากมายและทรัพยากรทางการเงินมากมาย และคนเหล่านี้กลับเมินพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การดูถูกเหยียดหยามเจ้ามังกร ถึงจะตายสักหมื่นครั้ง ก็ไม่สามารถชดเชยความผิดของพวกเขาได้

คนอื่นๆ มองหน้ากันไม่รู้สิ้นสุด

ในไม่ช้า ก็มีคนเงยหน้าขึ้น ในสายตามีแสงสว่างเกิดขึ้นเป็นพักๆ

ตระกูลหลินยังกลัวเฉินอีอยู่เล็กน้อย แต่หลังจากได้ยินคำพูดที่เฉินเทียนเกอขู่เฉินอี แต่ละคนก็กระปรี้กระเปร่าทันที

พวกเขาอยากเห็นสภาพที่จบแห่ของเฉินอีสุดๆ

ในความเห็นของพวกเขา เฉินเทียนเหอกับตระกูลเฉิน มันเป็นตระกูลใหญ่ที่สามารถเทียบได้กับตระกูลเซียว ตระกูลเย่และตระกูลโฮ่ แม้ว่าจะอยู่ในทั้งภาคใต้ ก็เป็นตระกูลเศรษฐีชั้นหนึ่ง และแม้แต่ในภาคเหนือก็มีชื่อเสียงได้

เมื่อตระกูลเศรษฐีแบบนี้พูดออกมาแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าไม่เชื่อฟังสักนิด เฉินอีต้องคุกเข่าลงขอความเมตตาแน่นอน

แต่!

"ถ้าอยากให้ฉันคุกเข่าขอความเมตตา เกรงว่าพวกคุณจะคิดมากไป"

สำหรับความคิดของคนเหล่านี้ เฉินอียิ้มเยาะเย้ยให้

น่าเศร้าน่าตลกน่าถอดใจ

เขาไม่เคยคิดเลยว่า กาลครั้งหนึ่ง สมาชิกในตระกูลของเขาจะหยิ่งผยองถึงเพียงนี้

"เฉินเทียนเหอ ฉันหวังว่าคุณจะจำได้ว่า แม้ว่าความรุ่งโรจน์ของตระกูลเฉินจะถูกสะสมโดยรุ่นก่อน แต่คนที่ผลักมันไปสู่จุดสุดหล้าฟ้าเขียวก็คือฉัน"

เฉินอีกัดคำพูด และพูดทีละคำ

เขาขี้เกียจพูดเรื่องไร้สาระกับอีกฝ่าย ยังไงก็ตาม เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม บางคนอย่ามาพูดอะไรกับพวกเขาว่า ถ้าคุกเข่าลงก็จะไว้ชีวิตคุณอะไรทำนองนี้เด็ดขาด

มันน่าตลกจริงๆ!

คนอื่นๆ ก็รู้สึกถึงจุดนี้เช่นนี้ และแต่ละคนกำหมัดแน่น

นาทีนี้ เฉินอียังคงหยิ่งผยอง และทุกคนในตระกูลหลัวก็อยากเห็นเฉินอีล้มลงอย่างใจจดใจจ่อ

น่าเสียดาย ที่ฉากนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีก

"ไม่ยอม ก็มาสู้สิ"

เฉินอีวางสายโทรศัพท์

ในขณะนี้ สีหน้าของตระกูลหลัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

แม้จะมีเฉินเทียนเหอและคนอื่น ๆ เป็นคนหนุนหลัง แต่ระยะทางมันไกล และมาเครื่องบินส่วนตัว กว่าจะถึงก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามชั่วโมง

หลายชั่วโมงก็เพียงพอที่จะทำลายตระกูลหลัวได้หลายครั้งแล้ว

สีหน้าของหลัวเทียนเหอบูดบึ้งเล็กน้อย

หลัวเทียนไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

เฉินอีมองไปที่หลัวตี้ และพูดนิ่ง ๆ ว่า:"คุณมีอะไรจะพูดกับผมไหม?"

"เอ๋?"

หลัวตี้ชะงักไปครู่หนึ่ง

หลัวเจิ่นสิงได้สติกลับมา และตะโกนอย่างโกรธเคืองทันทีว่า: "เจ้าหนู แกกล้า!"

"ทำไมผมจะไม่กล้าล่ะ?"

เฉินอียิ้มอย่างดูถูก วินาทีถัดมา ปล่อยหมัด หลัวตี้ ตาย!

เหตุผลที่หลัวตี้ตาย ไม่มีเหตุผลอื่น เพียงเพราะเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเฉินเทียนเหอเท่านั้น

หลังจากการสอบสวนเมื่อกี้ พบว่าหลัวตี้คนนี้ไม่มีอาชญากรรมในประเทศจีน แต่กลับช่วยเหลือชาวต่างชาติเหล่านั้นมารังแกคนบ้านเดียวกันในต่างประเทศซ้ำแล้วซ้ำเล่า