บทที่ 272 หากไม่มีอะไรทำให้ตกตะลึง ถึงตายก็จะไม่ยอมรามือ

ความเย่อหยิ่งจองหองของไป๋หรงและคนอื่นๆก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าแต่ละคนไม่มีชีวิตชีวา

พวกเขาถูกเหตุการณ์ต่อเนื่องพวกนี้จู่โจมอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่คิดว่าสามารถควบคุมสถานการณ์โดยรวมได้ แต่ตอนนี้ดูท่าพวกเขาจะคิดผิดไปแล้ว คนบางคนเกิดมาเป็นราชาตั้งแต่ต้นจนจบ เฉินอีถูกลิขิตไม่ให้แพ้ให้พวกเขา

ถึงจะเป็นแก๊ง คนใหญ่คนโตของหน่วยยุทธ์มา สามารถบดขยี้เฉินอี ทำให้เฉินอีคุกเข่าลงได้ แต่ทุกอย่างมันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย ยิ่งสามารถกล่าวได้ว่าเฉินอีเก่งกาจกว่าพวกเขาเยอะมากๆ

“พู่！”

มีใครบางคนปล่อยลมหายใจยาวๆออกมา สุดท้ายก็พูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมยอมแพ้แล้วกัน”

“ตอนนี้ผมจะไปจากตรงนี้ และจะไม่กลับมาอีก”

มีคนพูดขึ้นอีก

ท่าทีของไป๋หรงเปลี่ยนเป็นคับแค้น

คนอื่นๆต่างพากันหลบหลีกจากไป และจะไม่กลับมาอีก แต่คู่หมั้นของตนเองยังอยู่ภายในประเทศ ตนเองอยากขอตัวกลับมายังยาก นอกเสียจาก……

สายตาของเขามองไปยังเฉินเชียนเชียน คนที่อยู่ข้างหลังหายใจรัวเร็วขึ้น ราวกับดูออกความคิดของไป๋หรง

“ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้ก็ได้ ขอแค่พวกคุณรู้ว่าต้องทำตัวยังไง อย่าก่อเรื่องวุ่นวายอีก ผมก็จะไม่ทำอะไรกับพวกคุณ”

เฉินอีกล่าวออกมาในเวลานี้

เขารู้สึกว่าก่อนหน้านี้ตนเองข่มขู่คนพวกนี้มากไปรึเปล่า ถึงได้ยอมแพ้แม้แต่เรื่องแต่งงาน

หลังจากที่ไป๋หรงกับเฉินเชียนเชียน และผู้อาวุโสใหญ่เฉินได้ยินอย่างนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

มาวันนี้พวกเขาถูกขับไล่ออกจากตระกูลเฉิน ถ้าหากสูญเสียไป๋หรงไปด้วยอีกคน พวกเขาคงต้องจบเห่แน่

โชคดีที่ไป๋หรงเป็นคนให้ความสำคัญกับเรื่องความรู้สึก ไม่ได้ทอดทิ้งครอบครัวของคู่หมั้นตนเองเพราะผู้อาวุโสใหญ่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลเฉิน ด้วยเหตุนี้เองเฉินอีถึงได้ยอมปล่อยคนพวกนี้ไปอย่างง่ายดาย

เมื่อจบเรื่องทางนี้ เฉินอีและคนอื่นๆก็ได้กลับไปยังที่พักของโฮ่ชี่

“คุณเฉินครับ พี่ใหญ่ผมคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆแน่ เราเตรียมมือตั้งรับกันให้ดีกว่านี้กันเถอะครับ？”

โฮ่ชี่นึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่เคยถูกจับควบคุมที่บ้านของตัวเอง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกนึกไม่ถึง และรู้สึกอับอายมาก

เฉินอีตบบ่าของเขา แล้วพูดอย่างยิ้มๆว่า“ท่านโฮ่สามไม่จำเป็นหรอกครับ เพราะเรื่องแบบนี้ไม่มีใครนึกถึงหรอกครับ ไม่มีการเตรียมพร้อมก็ต้องยากที่จะป้องกันเป็นธรรมดา”

“แน่นอนว่า มาวันนี้เราอยู่ที่นี่ นอกจากว่ามีทหารนับพันม้านับหมื่น ไม่อย่างนั้นอย่าคิดที่ย่างกรายเข้ามาที่นี่ พวกคุณว่าถูกไหม”

ประโยคสุดท้ายเขาพูดกับพวกเจ้าดำ เจ้าดำและคนอื่นๆรีบกู่ร้องพร้อมกัน“ใช่ครับ！”

สิ่งนี้ทำให้โฮ่ชี่ถึงกับตกใจจนสะดุ้งโย้ง แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือว่าตะลึงงัน

ถึงแม้เขาจะตัดสินใจร่วมงานกับพวกของเฉินอี แต่จนถึงตอนนี้ ยังคงคิดไม่ออกว่า ทำไมลูกน้องของเฉินอีแต่ละคนถึงเก่งกาจขนาดนี้

เจ้าดำและคนอื่นๆบดขยี้หน่วยยุทธ์เหล่านั้น

มังกรเขียวเป็นคนที่จัดการมือดีสิบกว่าคนของแก๊งภายในเสี้ยววินาที

จะบอกว่าเป็นปรมาจารย์คนหนึ่งก็ช่างเถอะ แต่นี่อะไรกลับเป็นปรมาจารย์กันทั้งหมด สิ่งนี้ทำให้โฮ่ชี่ทึ่งเป็นอย่างมาก

แต่โฮ่ชี่ไม่ถามอะไรให้มากความ เพราะอีกฝ่ายทำให้โฮ่ต้าวฝู่ชื่นชอบมาก แน่นอนว่าเขามีความสามารถของตัวเอง อีกทั้งไม่เล็ก และมีความลับที่ใหญ่หลวง คนแบบนี้ต้องไม่ใช่คนที่ตนสามารถมองทะลุปรุโปร่งได้อย่างแน่นอน

ในบางครั้ง อย่าถามอะไรเยอะเด็ดขาด โดยเฉพาะกับคนบางคนที่มีความลับและได้รับการปฏิบัติจากโฮ่ต้าวชี่อย่างจริงจัง ยิ่งไม่ใช่คนที่ตนเองสามารถต่อกรได้

เมื่อมองทะลุความคิดของโฮ่ชี่ เฉินอีไม่พูดอะไร แต่มุมปากค่อยๆยกขึ้น แล้วพูดอย่างยิ้มๆว่า“ท่าโฮ่สาม ผมคิดว่าพวกคุณคงเตรียมพร้อมกันแล้วใช่ไหมครับ？”