บทที่ 277 เรามาคุยกันดีๆเถอะ

แต่น่าเสียดาย เฉินอีไม่ใส่ใจ แล้วพูดอย่างเรียบเฉย“ท่านโฮ่ อยากที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้ ตระกูลเซียวไม่มีอะไรให้ต้องกลัว ผมกล้ายั่วยุแม้แต่หน่วยยุทธ์ภาคเหนือ ถึงแม้ว่าตระกูลเซียวจะได้รับการสนับสนุนจากตระกูลใหญ่ทางภาคเหนือ แต่ภูมิหลังของตระกูลโฮ่ ถึงจะไม่สามารถแข่งขันกับพวกเขาได้ แต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องทำให้ตัวเองต้องน้อยเนื้อต่ำใจ”

เขาคิดว่าตัวเองมีเหตุผลมากพอ อีกทั้งยังไว้หน้าท่านปู่โฮ่กับโฮ่ต้าวฝู่ ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของเขาแล้วเขาลงมือจัดการโฮ่เจวี้ยนไปนานแล้ว

สีหน้าของโฮ่เจวี้ยนในตอนนี้เหมือนกินอะไรน่าขยะแขยงที่ไม่ควรกินลงไปยังไงอย่างนั้น น่าเสียมาก เขาอยากจะจับเฉินอีเป็นอย่างมาก แต่กลับพบว่าตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย เนื่องจากตอนนี้ในมือของเฉินอีจับผู้ดูแลบ้านตระกูลเซียวอยู่ ถ้าหากตนพูดอะไรยั่วยุไอ้บ้าคนนี้อาจจะคลั่งกว่าเดิมก็เป็นได้ แล้วทำให้ผู้ดูแลบ้านตระกูลเซียวเกิดเรื่อง ตนจะเป็นคนแรกที่ต้องแบกรับชะตากรรมเป็นแพะรับบาป

“เฉินอี เราค่อยๆคุยกันดีไหม นายวางผู้ดูแลบ้านตระกูลเซียวลงก่อน ได้ไหม？”

โฮ่เจวี้ยนพูดอย่างจริงจัง แต่ใครก็รู้ว่านี่คือวิธีชะลอการจู่โจมของคู่ต่อสู้ของโฮ่เจวี้ยน

เพียงแต่ต้องดูว่าเฉินอีจะเลือกอย่างไร

“ปล่อยเขาไป？”

“มีสิทธิ์อะไร？”

เฉินอีพูดอย่างไม่คิดอะไร“ถึงผมจะฆ่าเขาในตอนนี้ ไม่มีคนมาเรื่องผมหรอกครับ”

“ตระกูลเซียว ก็เป็นแค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น ผมไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาหรอกครับ”

เฉินอีช่างเป็นคนที่หากไม่มีอะไรทำให้ตกตะลึง ถึงตายก็จะไม่ยอมรามือ

ทุกคนต่างพากันสูดหายใจเข้า และคิดว่าเฉินอีบ้าไปแล้ว ถึงกล้าพูดแบบนี้อะไรที่ผิดศีลธรรมแบบนี้ออกมาในที่สาธารณะแบบนี้

แต่เมื่อเห็นว่า มีเพียงคนบ้าคนนี้เท่านั้นถึงจะสามารถหยุดพวกของโฮ่เจวี้ยนได้ นี่เป็นจุดจบที่โฮ่ต้าวฝู่ที่มีสายเลือดเดียวกันอยากเห็น

เพียงแต่ เฉินอีจะกล้าฆ่าผู้ดูแลบ้านตระกูลเซียวงั้นหรอ？

“นาย นายอย่าวู่วามไปนะ เรามาคุยกันดีๆเถอะ”

ตอนนี้เองเห็นได้ชัดว่าโฮ่เจวี้ยนไม่มั่นใจเหมือนก่อนหน้านี้ เขาอ้อนวอนขอให้เฉินอีอย่าทำเรื่องโง่ๆ

แต่เฉินอีเลิกคิ้วขึ้น หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ตัดสินใจได้

“จับตัวผู้ดูแลบ้านตระกูลเซียวคนนี้ไว้ เดี๋ยวผมยังต้องการตัวเขา ไปดูว่าตระกูลเซียวที่ยิ่งใหญ่ของเขาจะถูกทำลายลงไปอย่างไร”

“แก！”

ผู้ดูแลบ้านตระกูลเซียวยังอยากก่นด่าแต่ถูกมังกรเขียวตบจนฟันหลุดออกจากปาก จนพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว

“บัดซบ！”

คนไม่น้อยรู้สึกตกใจ

โดยเฉพาะโฮ่เจวี้ยน เขาคิดไม่ถึงว่าลูกน้องของเฉินอีจะกล้าลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้

แต่ดีที่ว่า เฉินอีไม่ได้ลงมือฆ่าคน นั่นก็หมายความว่าเรื่องนี้ยังพอมีทางหนีทีไล่

“พู่”

“พู่！”

โฮ้เจวี้ยนหายใจออกอย่างโล่งอก เมื่อได้ยินเฉินอีพูดจบ หลังจากนั้นเขาก็ตกอยู่ในภวังค์สงสัยชีวิต

เฉินอีคนนี้ เป็นบ้าไปแล้ว

เขาต้องการทำลายตระกูลเซียวกับตระกูลเย่！

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเฉินอีพูดด้วยอารมณ์ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเฉินอีจะมีความคิดแบบนี้จริงๆ

เขากล้าคิดแบบนี้ได้ยังไง กระทั่งเอาความคิดของตัวเองพูดออกมา！

น่ากลัวมาจริงๆ！

เฉินอีไม่ใส่ใจ กับสิ่งนี้แม้แต่น้อย

“ท่านโฮ่ครับ น่าจะคิดดูดีๆนะครับ”