บทที่ 281 แผ่นดินสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ในตะวันออกเฉียงใต้

แต่ทว่าตระกูลเซียวกลับสามารถส่งสายลับเข้ามาในบ้านตระกูลโฮ่ได้

และนี่ก็คือความแตกต่าง!

ในวันนี้ ทางตระกูลเซียวจะต้องได้รับข่าวแล้วเป็นแน่ จะบดขยี้ตระกูลโฮ่นั้นก็ขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว

หรือพูดได้แม้กระทั่งว่า ในวันนี้ตระกูลเซียวยังไม่ทันได้สร้างความกดดัน แต่ทั่วทั้งตระกูลโฮ่กลับรับรู้ได้ถึงความกดดันมหาศาลนั่นแล้ว

ภายในระยะเวลาสั้น ๆ เพียงสองชั่วมอง โทรศัพท์ของบ้านตระกูลโฮ่มีสายโทรเข้าจนแทบจะระเบิดแล้ว

“บ้าเอ๊ย!”

ในดวงตาของคนตระกูลโฮ่เต็มไปด้วยไฟโมโหที่ลุกโชน

จะรบก็รบ ทำไมต้องยื้อเวลาแบบนี้ด้วย ทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีในตอนนี้

แต่ทว่า โฮ่เจวี้ยนพอใจกับเรื่องนี้มาก

ขอเพียงแค่ทั่วทั้งตระกูลโฮ่รับรู้ได้ถึงความกดดันมหาศาล บวกกับคำตอบจากโฮ่เอิน เช่นนั้นตัวเองก็ชนะแล้ว

เพียงแต่!

“ท่านโฮ่ เกรงว่าคุณคงต้องแพ้แน่แล้ว”

เฉินอีกล่าวอย่างช้า ๆ จากนั้นก็มองไปที่ด้านนอก เขาได้ยินว่ามีเสียงฝีเท้าใหม่ดังขึ้นมา

ทุกคนเองต่างก็มองไป และต้องชะงักทันที

“โฮ่หลิน!”

พวกเขาล้วนตกตะลึง เดิมทีคิดว่าโฮ่เอินจะให้คนใช้คนหนึ่งมาให้คำตอบเท่านั้น กลับคิดไม่ถึงว่าคนที่มาจะเป็นโฮ่หลิน เขาเป็นถึงลูกชายเพียงคนเดียวของโฮ่เอินเชียวนะ แน่นอนว่าจะต้องมีตำแหน่งฐานะที่ไม่ธรรมดา

พูดได้ว่า นอกเหนือจากโฮ่ต้าวฝู่และโฮ่เจวี้ยนแล้ว โฮ่หลินเป็นผู้แข่งขันแย่งชิงตำแหน่งนายท่านตระกูลโฮ่คนต่อไปที่มีอิทธิพลที่สุด

โฮ่เจวี้ยน โฮ่ซี่พวกเขาต่างก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะไปแย่งชิง

ยิ่งไปกว่านั้นแล้วโฮ่หลินมีชื่อเสียงมากในรุ่นคนหนุ่มสาวในตระกูลโฮ่ ส่งผลกระทบมากกว่าพ่อของเขาเสียอีก

“โฮ่หลิน นายมาถ่ายทอดคำสั่งพ่อของนายเหรอ?”

โฮ่เจวี้ยนไม่ได้มีความเกรงใจต่อโฮ่หลินเลยสักนิด ในสายตาของเขาโฮ่หลินเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรมาก

เพียงแต่!

“ผมจะถ่ายทอดคำสั่งของคุณพ่อในตอนนี้”

โฮ่หลินกล่าวอย่างจริงจัง——

“คุณพ่อแสดงท่าทีว่า เขาจะเปิดศึกกับคุณเฉินอี และตระกูลเซียว!”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ทั่วทั้งสถานที่ตกอยู่ในความเงียบ

สถานการณ์ถูกกำหนดเรียบร้อย!

“เป็น เป็นไปได้ยังไง?”

ถ้าจะบอกว่าในนั้นใครตะลึงที่สุด คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโฮ่เจวี้ยนแล้ว

เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า คำสั่งของโฮ่เอินจะเป็นเช่นนี้

จะต้องรู้ว่าเมื่อก่อนหน้านี้นั้น เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม บอกว่าฮั่วเอินจะต้องยื่นอยู่ข้างตัวเอง หรือแม้กระทั่งว่าแทบอยากจะจับกุมเฉินอีโดยเร็ว

ทั้งหมดนี้ล้วนตั้งอยู่ในความมั่นใจที่แน่นอน

แต่ที่โฮ่หลินถ่ายทอดออกมาในตอนนี้ กลับเป็นการตบหน้าโฮ่เจวี้ยนโดยที่มองไม่เห็น แม้ว่าจะไม่รู้สึกเจ็บ กลับมากพอที่จะทำให้แทบจะบ้าคลั่ง

เพื่อนร่วมขบวนการของเขาเองก็ตกตะลึงเช่นกัน แต่ละคนต่างเบิกตาโพลง

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีไอ้โง่คนหนึ่งเอ่ยปากซักถาม: “โฮ่หลิน นายฟังสิ่งที่พ่อของนายพูดผิดไปหรือเปล่า หรือว่านายจงใจบิดเบือนคำสั่งของพ่อของนาย!”

เมื่อพูดคำพูดนี้ออกมา ไอ้โง่คนนี้เองก็รู้สึกตัวขึ้นมา

โง่ โง่มากจริง ๆ

เรื่องราวได้ดำเนินมาจนถึงขั้นนี้แล้ว จะบิดเบือนความจริงได้อย่างไงกัน

เช่นนั้นคำตอบก็ชัดเจนแล้ว

โฮ่เอินต้องการที่จะยืนฝั่งเฉินอีจริง ๆ แล้ว

โฮ่เจวี้ยนกำหมัดนั่น จนเล็บมือทิ่มแทงเข้าไปในฝ่ามือ ตวาดร้องออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “ไม่ เป็นไปไม่ได้!”

เขาทำทุกวิถีทาง ถึงได้สร้างละครฉากนี้ขึ้นมาได้ เดิมคิดว่าเพียงแค่ทำให้คนใช้คนนั้นเชื่อฟังทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แผนการของตัวเองก็จะสำเร็จ