บทที่ 292 ข้าถอนตัวจากตระกูลฉิน

ฉินหวยจือ กับคนทั้งตระกูลฉิน ล้วนแล้วจะเริ่มขายหน้าฉินปิงหลัน

คงมีฉินต้าเจียงที่พยายามปกป้องฉินปิงหลันแต่ถูกกดดันอยู่ ช่างเป็นเรื่องน่าหนาวใจจริง ๆ

นี่หรือคือตระกูลที่ตัวเองอยู่มาแต่เล็กจนโต？

ถ้าจะว่าก่อนหน้านี้ฉินปิงหลันรู้สึกผิดหวังแล้ว มาถึงตอนนี้ต้องบอกว่าจิตใจตายแล้วอย่างสิ้นเชิง

“อย่ามามัวใช้ข้าเป็นข้ออ้างเลย ข้าไม่ใช่คนตระกูลฉินอีกต่อไปแล้ว！”

ฉินปิงหลันพูดออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว เธอตัดสินใจสลัดพ้นจากตระกูลฉิน เพราะเหตุจากถึงขณะนี้ได้ให้เธอเห็นแล้วถึงก้นบึ้งของตระกูลฉิน ทั้งยังคอยรั้งการก้าวเดินไปข้างหน้าของเธอ ฉินปิงหลันไม่ยอมรับแล้ว

คราวนี้ บรรยากาศทั้งบริเวณถึงกับระเบิด

ทุกคนล้วนตะลึงกันตาค้าง แต่ละคนมีสีหน้าให้เห็นถึงความรู้สึกไม่อยากเชื่อ

พวกเขาคิดยังไงก็คิดไม่ถึง ฉินปิงหลันคนนี้จะเด็ดเดี่ยวถึงขนาดนี้ คิดออกจากตระกูลฉินก็สลัดตัวออกจากตระกูลฉิน

ไม่มีการยืดยาดโอ้เอ้ ช่างเป็นอัตลักษณ์หญิงแกร่งโดยแท้

แต่！

“ฉินปิงหลัน แกนี่มันพวกจิ้งจอกตาขาวชัด ๆ เลยนะ！ตระกูลฉินเราให้แกเกิดเลี้ยงแกจนโต ตอนนี้กลับมาบอกว่าจะสลัดตัวออกจากตระกูลฉิน！”

“ก็ได้ สละออกจากตำแหน่งประธานผู้จัดการฉินซื่อกรุ๊ป ข้าก็จะปล่อยให้แกไสหัวออกไป！”

คุณยายตระกูลฉินพูดเสียงเยือก หล่อนรู้ดีว่าเรื่องที่ฉินปิงหลันใส่ใจมากที่สุดก็คือตำแหน่งประธานฉินซื่อกรุ๊ป อันเป็นความฝันของฉินปิงหลันมาตั้งแต่เล็ก

แต่ทว่า มาครั้งนี้ ฉินปิงหลันกลับแค่นเสียงหัวเราะออกไป พูดอย่างไม่ใยดีว่า “ทำอย่างกับว่าข้านี้ใส่ใจอะไรนักหนากับตำแหน่งประธานฉินซื่อกรุ๊ปอะไรนั่น”

“ในเมื่อพวกท่านอยากได้ ก็ยกให้พวกท่านกันไปเลย”

เธอพูดได้อย่างห้าวหาญ ทำเอาคนทั่วทั้งบริเวณงันอึ้ง แต่ละคนตาลุกยืนเซ่อ

คนทั้งตระกูลฉินต่างเหมือนโดนเล่นงานอย่างไม่ทันได้รู้ตัว

“ฉินปิงหลัน แกจะบ้าไปแล้วหรือ？”

หลิวฟางกรีดเสียงร้องมาก่อนเพื่อน หล่อนน่าจะเป็นคนที่ไม่ต้องการให้ฉินปิงหลันออกพ้นจากตระกูลฉินเป็นที่สุด เพราะถ้าอย่างนั้นแล้วหล่อนก็ไม่รู้จะไปเอาเงินมาใช้ไอย่างฟุ้งเฟ้อได้จากไหน

คนอื่น ๆ ก็ออกอาการหนังตาเขม่นกระตุก คิดจะพูดอะไรแต่ก็พูดอะไรไม่ออก

เจ้าฉินปิงหลันคนนี้ ช่างเป็นหญิงแกร่งที่ใจเด็ดได้จริง ๆ เลยเชียว

มาคราวนี้ ถึงทีเฉินอีก็ยิ้มน้อย ๆ ออกมา เดินเข้าไปโอบเอาฉินปิงหลันเข้ามาไว้กับอก แล้วหันมองไปยังกลุ่มคนตระกูลฉิน พูดว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกคุณจะไม่มีสิทธิ์ใช้ความอาวุโส และการเป็นญาติผู้ใหญ่มาสบประมาท หรือบีบบังคับปิงหลันได้อีกต่อไป มิฉะนั้นแล้วอย่ามาหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

เฉินอีตลอดเวลามาในก่อนหน้านี้ ด้วยสาเหตุจากฉินปิงหลัน ถึงแม้มีการทำอะไรบางอย่างกดดันตระกูลฉินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยทำอะไรในขั้นรุนแรง

ถึงเวลานี้ฉินปิงหลันได้ตัดสัมพันธ์กับตระกูลฉินอย่างชัดเจนแล้ว เฉินอีในต่อไปนี้ก็คงไม่ต้องเกรงใจอะไรอีกต่อไปแล้ว จะทำตัวดี ๆ อยู่นิ่ง ๆ หรือไม่ก็ไสหัวกันออกไป

คนตระกูลฉินโดนคำพูดของฉินอีใส่เข้ามาให้ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีกันไม่ทัน พวกเขาอึ้งคิดกันไม่ถูกว่าจะพูดอะไรออกไปดี

ไอ้เจ้าเฉินอีคนนี้ก็เด็ดขาดเอาเรื่อง คำสองคำไม่พอใจก็เล่นใส่คำแรงมา

มีเพียงฉินหวยจือไหนเลยจะไปสนใจกับเรื่องจะเป็นยังไง

ตัวเขาเองโดยแท้แล้วไม่ได้จ้องเล่นงานฉินปิงหลันอย่างเดียว แต่เป็นการแก้แค้นกับเฉินอี

“เฉินอี แกไม่ต้องมาคุยโม้ใหญ่โตอะไรมากมายเลย แกในตอนนี้ยังมีต้นทุนอะไรมาคุยว่าจะสั่งสอนตระกูลฉิน ไหนว่าจะให้ตระกูลฉินรับการสั่งสอนอย่างไม่รู้ลืม？”

“เฮอะ ๆ แกไม่หัดดูสถานการณ์เฉพาะหน้านี้มั่ง แกลองถ้ากล้าลงมือ ข้าว่าพวกคุณเจ้านายจากลู่ถิงคงต้องลากคอแกไปก่อน ถึงเวลานั้นข้าจะขอดูหน่อยว่าคำหยาบคายของแกจะออกมายังไง！”

ฉินหวยจือพูดอย่างหยิ่งผยอง