บทที่ 296 การเจรจา

ถึงเวลานี้ เซียวกงหมิงจึงได้คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ต่างก็มีการพูดกันว่าคนตระกูลหลินคนนั้นไปกระทบกระทั่งเอาผู้ยิ่งใหญ่ในหน่วยทหารท่านหนึ่ง คิดจะไปฉุดภรรยาของผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้น เห็นว่าเป็นถึงหญิงงามเป็นที่หนึ่งของเมืองสือ

ตอนนั้นทุกคนต่างก็คิดไปถึงแต่ฉินปิงหลัน ไม่มีใครคิดไปถึงเฉินอี มาตอนนี้ให้คิดดู ทั้งหมดนี้จึงได้เห็นมีส่วนเกี่ยวถึงกัน

เพียงแต่ว่าไอ้ที่ว่าไม่ได้เกี่ยวกันก็ยังพอว่า แต่พอว่าเกี่ยวถึงกันแล้วนี่สิแย่หนักจนแย่สุด ๆ

ตระกูลเซียว จบเห่กันคราวนี้！

เซียวกงหมิงไม่จำเป็นต้องมีอะไรคิดมาก รู้ได้อย่างเดียวว่าตระกูลเซียวมีแต่ตายอย่างเดียว

ต้องรู้ไว้ว่า การจะไปเทียบได้ถึงระดับสำนักมังกรลับ มีใครที่ไหนจะไม่อยู่ถึงระดับตระกูลดังในสังคมและหรือคนตระกูลสูงศักดิ์ ถึงกระทั่งมีไม่น้อยที่เป็นตระกูลรุ่งเรืองสุดยอดที่สืบทอดกันมาหรือสูงยิ่งไปกว่านั้น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำนักมังกรลับอันเป็นกลุ่มอิทธิพลนอกแดนซึ่งเป็นหนึ่งในสิบของขบวนการจัดตั้งระดับโลกของชาวบ้าน

ที่ต่างกันอยู่อย่างหนึ่งคือ ที่นี่เป็นประเทศต้าถัง อิทธิพลของสำนักมังกรลับยื่นเข้ามาไม่ได้มากเท่าไหร่

แต่ยังไงก็พอที่จะบดขยี้ตระกูลเซียวตลอดไปจนถึงกลุ่มเศรษฐีตอนเหนือที่อยู่เบื้องหลังได้

“มันช่างน่าขำจริง ๆ เลยนะ ก่อนหน้านี้พวกเราต่างก็เห็นคุณเป็นคนอ่อนแอขนาดโดนลมพัดยังจะปลิวเอา แต่ดูมาตอนนี้ เกินเลยกว่าที่พวกเราคิดไปมากเกินมากอีก”

“คุณถึงขนาดมีกำลังและอิทธิพลยิ่งใหญ่ปานนี้ พวกเราที่เคยคิดว่ามีความแกร่งกล้ามากเกินที่จะบดขยี้คุณได้ ดูมาตอนนี้ พวกเรานี้ล้วนแต่พวกโง่เง่าปัญญาอ่อน เหอ ๆ ๆ”

เซียวกงหมิงยิ่งรู้สึกตัวเองจะหมดเรี่ยวหมดแรงไปแล้ว

เจ้ามังกรสำนักมังกรลับ นี่เป็นฐานะศักดิ์ที่สูงระดับไหน มาตั้งไว้ที่ประเทศต้าถัง อย่างน้อยก็ระดับเจ้าหัวเมือง ยังสูงกว่าระดับขุนนางบริหารท้องถิ่นขึ้นไปอีก

เผชิญหน้ากับคนระดับเจ้าหัวเมือง ตระกูลเซียวจะเอาอะไรไปชน？

ไม่พูดถึงเรื่องอื่น เพียงแค่พลังฝีมือของตัวเจ้ามังกรสำนักมังกรลับเอง ก็ไม่ใช่คนทั่ว ๆ ไปจะไปทาบได้ติดแล้ว

ตามติดกับความคิดต่าง ๆ มาถึงในขณะนี้ พวกเขาก็ให้รู้สึกไม่มีช่องทางทำอะไรได้เลย

“เอาเถอะ เพื่อเป็นการปกป้องรักษาตระกูลเซียว อันเป็นภาระหน้าที่เล็กน้อยที่ผมในฐานะความเป็นคนตระกูลเซียวจะทำได้ ผมยินดีติดตามคุณเฉินครับ”

ถ้าหากเฉินอีไม่ใช่เจ้ามังกรสำนักมังกรลับ ไม่ได้อยู่ในระดับเหมือนเจ้าหัวเมือง เซียวกงหมิงคงจะต้องตัดใจถอนตัวออกจากตระกูลเซียว เพราะนั่นหมายถึงกำลังของตระกูลเซียวจะลดถอยลง แต่ไม่ถึงกับล่มสลาย

แต่ตอนนี้เมื่อรู้ถึงสถานะของเฉินอีแล้ว ทำให้เขายิ่งรู้ชัด ถ้าหากเขายังขืนสู้กับเฉินอีต่อไป กาลอวสานของตระกูลเซียวย่อมเป็นเรื่องให้เห็นชัด ๆ แล้ว ฉะนั้นเพื่อตระกูลเซียวทั้งตระกูล เซียวกงหมิงพร้อมจะปฏิบัติภารกิจด้วยใจอันน้อยนิดนี้ เพื่อช่วยดึงเอาตระกูลที่กำลังเหยียบเข้าไปถึงขีดเส้นตายกลับมา

ทุกคนอื่น ๆ ต่างก็ค้อมหัวลง

พวกเขามีไม่น้อยที่ใช่ว่าจะรู้จักดีนักกับสำนักมังกรลับ แต่ก็มีหลายคนที่เข้าใจชัดแจ้งถึงความร้ายกาจของสิ่งที่ยิ่งใหญ่นี้ ตระกูลเซียวไปกระทบกระทั่งสิ่งที่ใหญ่โตนี้เข้า ความตายของควายน้อยที่ไม่รู้จักเสือย่อมถูกตอกย้ำไว้แล้วถึงความแน่นอน

“ดูท่าแล้ว พวกเราต้องมีการตัดสินใจกันแล้วแหละ จะตามคุณเซียวกงหมิงเข้าร่วมมือกับคุณเฉิน หรือว่าจะรีบฉวยโอกาสออกไปจากตระกูลเซียว เพื่อให้ไม่ต้องเข้าไปแปดเปื้อนด้วย”

ไม่มีใครมีความคิดที่จะไปรายงานเรื่องของเซียวกงหมิง เพราะทุกคนต่างรู้กันแจ้งชัด ขณะปัจจุบันนี้ตระกูลเซียวอยู่บนเส้นขีดความตาย กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่บนปลายมีดแหลม การที่จะไปรายงานแจ้งความก็เหมือนกับไปแก้ข้อสอบเอ็นทรานซ์ในวินาทีสุดท้าย--------

คือหาที่ตาย！

“พวกเรายินดีติดตามคุณกงหมิงกับคุณเฉิน รักษาผืนแผ่นดินตะวันออกเฉียงใต้ตราบเท่าชีวิตจะหาไม่！”