บทที่ 305 จบลงอย่างชะงักชะงัน

“ยินดีต้อนรับคุณเฉินอี”

เซียวกงหมิงและคนอื่นๆตะโกนดังสนั่น ทำเอาผู้คนนับไม่ถ้วนในนี้ตะลึงงันไปหมด

พวกเขารู้สึกว่าตนเองและคนอื่นๆต่างก็ตะลึงงันไปหมด

ล้วนเพราะคิดว่านี่คือที่พึ่งพาของเซียวกงหมิงในภาคเหนือ

แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า จะมีคนๆหนึ่งที่พวกเขานึกไม่ถึง

ตามพัฒนาการด้านความคิดและอารมณ์มาถึงจุดนี้ เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมากสำหรับทุกคนในที่นี้

เฉินอี。

เฉินอี

คือเฉินอีอย่างน่าทึ่ง

แต่ว่าคนในงานมากมายขนาดนี้ไม่มีใครมองเฉินอีออก ในตอนนี้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปหมด

“เฉินอี!”

“จะเป็นเฉินอีได้อย่างไร เขาคลุกคลีอยู่กับคนตระกูลโฮ่ไม่ใช่เหรอ ได้ข่าวว่าแอบซ่อนไว้ เพราะกลัวตระกูลเซียวเราไม่ใช่เหรอ?”

“เป็นคนที่ควรฆ่าให้ตายจริงๆ ทำไมไม่มีใครฆ่าไอ่สารเลวนี้ทิ้งเลย”

“ร้ายกาจ ต้องใช้พลังอำนาจทุกอย่างให้ถึงที่สุดเพื่อฆ่าไอ่สารเลวนี่”

ขณะนี้คนตระกูลเซียวพูดคุยวิพากษ์กันไม่หยุด พวกเขาต่างก็เข้าใจ หากไม่กำจัดมังกรเขียงนี้ทิ้ง งั้น คนพวกนี้คงจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้

ไม่ว่ายังไงแล้วนี่คือผู้ดุร้ายไร้เทียมทาน

หากปล่อยคนแบบนี้ต่อไป เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ในภายหลัง แม้แต่ครอบครัวเซียวทั้งหมดก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย

พอนึกถึงจุดนี้ สีหน้าของพวกเขาก็ซีดขาวขึ้นมาทันที สถานการณ์แบบนี้ไม่จำเป็นต้องคิดเยอะ ก็เข้าใจถึงความกลัวในนั้นอย่างชัดเจน

คนจำพวกนี้ จำเป็นต้องตาย

โดยเฉพาะเฉินอี การที่เป็นเจ้าของมังกรเขียว แน่นอนว่ายัยเฉินอีนั่นต้องตายอยู่แล้ว

แต่ว่าใครจะเป็นคนออกตัวล่ะ?

ทันใดนั้นมีคนไม่น้อยที่หันไปมองสิบแปดเสือแห่งภาคเหนือ และสามสิบหกอินทรี มีพวกเจ้ามาออกตัวกำจัดท่าทีของเฉินอี มังกรเขียวและคนอื่นๆ

ขณะนี้ สีหน้าของสิบแปดเสือแห่งภาคเหนือแย่ลงทันที

สำหรับสามสิบหกอินทรีนั้นถึงแม้ว่าสีหน้าจะอึมครึม แต่ยังไม่ถึงขั้นปฏิเสะคำเชิญของเจ้าของบ้านคนเอง หลังจากที่นัยน์ตาของเขาหยุดอยู่บนกลุ่มคนที่ไม่ไกล ก็ได้ทำการตัดสินใจครั้งใหญ่เช่นกัน

“ไอ่หนุ่ม นำศีรษะมาให้ข้าฟันดีๆ ไม่เช่นนั้นอย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ”

นกอินทรีคำรามอย่างดุดัน หากเฉินอีและมังกรเขียวไม่ทำตามที่เขาพูด จุดจบในวินาทีถัดไปคงจะอนาถสุดขีด

แต่ว่าการตอบของเขาเป็นเพียงแค่รอยยิ้ม ในนั้นเต็มไปด้วยความดูถูก เหยียดหยาม

ความเหยียดหยาม ดูถูกนี้ ทำให้คนๆนี้โมโหมาก

เขาเป็นคนที่เกรี้ยวกราดมาโดยตลอด

แต่วันนี้กลับพบเจอกับคนที่เกรี้ยวกราดมากกว่าเขา โดยเฉพาะไอ่หนุ่มที่เกรี้ยวกราดกับเขา แบบนี้จะทนได้อย่างไรกัน?

แต่น่าเสียดาย บนโลกใบนี้มักจัดมีคนกลุ่มนี้ พวกเขาไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน เฉินหลงและมังกรเขียวยิ่งไม่สนใจไปใหญ่

“พวกเจ้ายอมหลีกทางออกอย่างเชื่อฟัง ข้าสามารถคิดดูได้ว่าจะไม่เก็บพวกเจ้า”

“หากพวกเจ้าไม่ทำตาม งั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

“เข้าใจไหม?”

มังกรเขียวเอ่ยปากพูดกับสามสิบหกอินทรีด้วยเสียงเบา พอเป็นแบบนี้ สีหน้าของทุกคนต่างก็เปลี่ยนไปหมด

ให้ตายเถอะ ทำไมคนๆนี้ถึงเกรี้ยวกราดขนาดนี้

พวกเขาปิดตาแน่น จากนั้นก็ลืมตาขึ้นกะทันหัน เบิกตาโตมองมังกรเขียว หากพวกเจ้าไม่ทำตามที่ข้าบอกดีๆ จะเกิดอะไรขึ้น

แต่น่าเสียดาย มังกรขึ้นไม่ได้สนใจ เขาเอ่ยปากพูดด้วยเสียงเบาว่า

“ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง”