บทที่ 322 คนบ้าชายหัวทอง

สีหน้าของทุกคนเริ่มเปลี่ยน

คำพูดของเฉียวเฟิงความหมายชัดเจนเป็นอย่างมาก ถ้าหากเฉินอียังไม่ยอม คราวนี้เอาถึงชีวิตเฉินอีเป็นแน่

ซักพัก ฉินปิงหลันได้สูบลมหายใจเข้าลึกๆ

แม้ว่าจะเคยได้ยินเฉินอีเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวเขาให้ฟังอยู่บ้าง แต่ไม่สามารถจับใจความที่แน่นอนของอิทธิพลวังมังกรลับได้เลย

ถ้าเทียบกับอิทธิพลของวังมังกรลับ เห็นได้ชัดว่าเป่ยฟางเหาเหมินกรุ๊ปอิทธิพลจะมีมากกว่า ฉินปิงหลันเริ่มใจคอไม่ดี กลัวเฉินอีจะหาเรื่องใส่ตัว

“เฉินอี ฉันว่าช่างมันเถอะนะ ก่อนที่คนของตระกูลเฉียวจะมาครบ คุณชายรองตระกูลโฮ่ยังอยู่ พวกเรารีบไปก่อนดีกว่า ”

ฉินปิงหลันหลบอยู่หลังเฉินอีแล้วพูดเบาๆ

กับเรื่องนี้ เฉินอีแค่ยิ้มเบาๆ

และรู้สึกโล่งใจอย่างมาก

แม้ว่าฉินปิงหลันจะกลัวตายเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้ให้เฉินอีคุกเข่าขอร้องไว้ชีวิต เพียงเท่านี้ก็กันรันตีได้เลยว่าเฉินอีเลือกฉินปิงหลันมาเป็นภรรยาถูกคนแล้ว

แน่นนอน！

เฉินอีจะกลัวเฉียวเฟิงแค่คนๆเดียวได้ไง？

อย่าว่าแต่เฉียวเฟิงเพียงคนเดียว ถึงจะเป็นทั้งตระกูลเฉียวมา หนังตาก็จะไม่กระตุกสักเพียงหนึ่งครั้ง เพราะเขามองการณ์ไกล จากที่เขามอง เฉียวเฟิง ตระกูลเฉียว เป่ยฟางเหาเหมินกรุ๊ป ไม่เคยมีค่าอยู่ในสายตาเขาเลย

“ที่รัก คุณวางใจได้เลย ถ้าหากมีฉันอยู่ไม่มีใครสามารถทำร้ายคุณและลูกสาวแม้แต่ปลายนิ้วได้แน่นอน”

เฉินอีพูดอย่างมั่นใจ

ฉินปิงหลันอ้าปากค้าง เขาอยากจะพูดอะไรแต่กลับพูดไม่ออกเลยสักคำ

ที่ผ่านมาเขาก็คอยเตือนเฉินอีตลอด เฉินอีก็พูดแบบนี้ตลอด และทุกครั้งเขาก็ว่าเฉินอีเย่อหยิ่งเกินไปแล้ว แต่ทุกอย่างก็พิสูจน์แล้วว่าเฉินอีไม่ได้มีการแสแสร้งสักนิด

“ดี”

สุดท้ายฉินปิงหลันได้แต่ตอบตกลงเบาๆ ยอมรับทำตามเฉินอี

เฉินอียิ้มมุมปากชัดมาก

รีบหันไปทางเฉียวเฟิงทันที ด้วยแววตาเยือกเย็นใส่

“ไปไกลๆ！”

จากเดิมวันนี้เขาอารมณ์ดีมากเลย แค่คิดอยากจะยู่กับภรรยาและลูกสาวใช้ชีวิตไปด้วยกัน ให้มันเป็นวันที่มีความสุข กลับมีใครก็ไม่รู้มาหาเรื่องสะงั้น

ก่อนหน้านั้นคือชายหัวทอง ต่อด้วยตระกูลหลิน แล้วตอนนี้คือคนที่มาจากต่างถิ่นภาคเหนือมายุ่งกับเรื่องตัวเองอีก ทำร้ายอารมณ์เดิมทีที่มีอยู่จริงๆ

“ไปไกลๆ？”

เฉียวเฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ แล้วหัวเราะเสียงดังขึ้นมา เสียงหัวเราะของเขาได้แสดงความเหี้ยมโหดในตัวออกมา

“เจ้าหนู ฉันว่านายน่าจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งหน้าตาใช่ไหม”

“ฉันเคยให้โอกาสนายแล้ว แต่น่าเสียดาย ให้โอกาสแล้วกลับไม่รักษามันเอาไว้ งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจล่ะ ！”

เวลานี้ เฉียวเฟิงไม่สามารถเก็บความดุร้ายในตัวได้แล้ว เดินถอยหลังเพียงหนึ่งก้าวก็มีสิบกว่าคนล้อมเข้ามา ท่าทางของทุกคนไม่ธรรมดาเลย รับรู้ถึงกลิ่นอายสังหารล้อมรอบ

พวกเขาเคยผ่านการฆ่าคนมาแล้วทั้งนั้น และอีกอย่างไม่ใช่บุคคลธรรมดาอีกด้วย

คนที่ตายด้วยน้ำมือของพวกเขา เก้าในสิบคือคนมียุทธ์ทั้งนั้น และอย่างน้อยก็มียุทธ์ระดับนึงอยู่

เพราะแบบนี้นี่เอง ทำให้เฉียวเฟิงกล้าที่จะทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ได้

มีถึงทีมนักยอดฝีมือไว้ครอบครอง จะไม่โอ้อวดก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

“ฆ่ามัน！”