บทที่ 343 ไสหัวกลับไปรายงาน

เฉินอีไม่ได้มองดูชายคนนั้นอีก

ในสายตาของคนทั่วไป ชุดสูทรองเท้าหนังนี่ ออร่ามาเฟียที่เล็ดลอดออกมาจากความดูดีมีพลังสยบที่เพียงพอ

แต่ทว่าในสายตาของเฉินอี นี่เป็นเพียงวิธีการที่ต่ำต้อยที่สุดเท่านั้นเอง

ถ้าหากบอกว่า เป็นออร่ามาเฟียที่เล็ดลอดออกมาจากความดูดีจริง ๆ เป็นธรรมดาที่จะได้รับความชื่นชมจากตน ตัวอย่างเช่น เจมส์ บอนด์ ในพยัคฆ์ร้าย 007

นั้นเป็นตัวละครหนึ่งที่เฉินอีชอบที่สุด น่าเสียดายที่ปรากฏเพียงบนหน้าจอเท่านั้น ในโลกแห่งความจริงเฉินอีไม่เคยได้พบเลย

ถ้าหากบอกว่ามีคนแบบนี้อยู่จริง ก็คงเป็นตัวเฉินอีเองแล้ว

มาเฟียชุดสูทของประเทศหยิงไห่ที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ กลับให้ความรู้สึกเหมือนพยายามที่จะแต่งตัวให้เป็นเช่นนั้น ทำให้คนรู้สึกหงุดหงิดจริง ๆ เฉินอีส่ายหัวติดติดกัน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ให้ความสำคัญกับคนเช่นนี้เลย

และการส่ายหัวของเขา ก็ได้ทำให้ชายที่อยู่ตรงหน้าโมโหขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย

“ไอ้หนุ่ม แก่ส่ายหน้าได้น่าสนใจดีนี่”

“แต่แก่คิดว่าแกมีความสามารถต่อกรกับฉันได้จริง ๆ งั้นเหรอ?”

มาเฟียชุดสูทคนนี้หัวเราะเยาะ เขาคิดว่าเฉินอีแสดงมากเกินไป คิดว่าตัวเองเป็นบุคคลร้ายกาจอะไรหรือยังไงกัน ถึงได้แสดงท่าทางส่ายหน้าใส่ตน

เฉินอีลูบคลำนิ้วหัวแม่มือของคน จากนั้นก็กล่าวอย่างเรียบ ๆ : “ถ้าหากบอกว่านี่คือไพ่ใบสำคัญของพวกแก งั้นฉันขอแนะนำพวกแกสักประโยค ยอมแพ้อย่างว่าง่ายเถอะ ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ

แววความเย็นยะเยือกก็ได้ปรากฏขึ้นมาในดวงตาของเขาเป็นระลอก

สำหรับใครหลายคน มาเฟียชุดสูทเป็นคำศัพท์ที่มีแรงดึงดูดจริง ๆ แต่ในสายตาของเฉินอีแล้วกลับไม่มีอะไรเลย

กล้าแสดงแกล้งทำต่อหน้าตัวเอง นับเป็นการหาคู่ผิดอย่างไม่ต้องสงสัย ที่สำคัญก็คือ คนประเภทนี้ไม่รู้จักเป็นตายเอาเสียเลยจริง ๆ

อยู่ต่อหน้าเฉินอีปรมาจารย์ของมาเฟียชุดสูทผู้ดูดี ยังกล้าแสดงกิริยาแบบนี้ออกมา เหมือนกับเป็นการสอนจระเข้ว่ายน้ำชัด ๆ

ชายในชุดสูทกลับไม่รู้เลย ตรงกันข้ามกลับโมโหเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา เขาจ้องเฉินอีตาเขม็ง จากนั้นก็เดินออกมาทีละก้าว แล้วตวาดออกมา: “ไอ้หนุ่ม เดิมทีฉันยังคิดจะให้โอกาสแกสักครั้ง แต่แกกลับไม่รู้จักรักษามันเอาไว้ งั้นก็อย่างหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

เขาไม่เกรงใจตรงไหนกัน เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ามีท่าทางต้องการจะเล่นงานเฉินอีให้ตาย ใช้ไม้ตายทันทีที่ลงมือ มีท่าทีเหมือนกับว่าจะชกหมัดอีให้ตัวระเบิดภายในหมัดเดียว ส่วนเฉินอีนั้นเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดูถูกเหยียดหยามอย่างที่สุด และพลันต่อยหมัดออกมา ต่อยลงไปบนสันจมูกของอีกฝ่ายเต็ม ๆ

“ไสหัวไป!”

เสียงตะคอกของเฉินอี ทำให้คนคนนี้ต้องถอยหลังไปหลายก้าว รอจนเขาได้สติกลับคืนมา ก็รู้สึกเพียงว่ากระดูกสันจมูกได้แตกออกเป็นชิ้น ๆ รู้สึกเหมือนกับมีเลือดไหลหยดย้อย

“แก แก แก!”

ชายในชุดสูทคนนี้ไม่เคยคาดคิดเลยว่า เฉินอีที่อยู่ตรงหน้าคนนี้จะลงมือได้อย่างเหี้ยมโหดเช่นนี้

หมัดที่ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรง ดูอ่อนปวกเปียก กลับแทบจะเอาครึ่งชีวิตของตน

เขายิ่งรู้สึกว่าเรื่องราวอยู่เหนือความคาดหมายของเขามากขึ้น

สมควรตาย ไอ้หมอนี้กล้าได้ยังไง มันกล้าลงมือกับตัวเองจริง ๆ ได้ยังไง?

วินาทีนี้ ชายในชุดสูทคนนี้โกรธจัดขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย เขาจ้องเฉินอีตาเขม็ง เหมือนกับว่าต้องการคำตอบบางอย่าง แต่ที่น่าเสียดายก็คือ เฉินอีไม่เคยให้คำตอบกับใครเลยแม้แต่คนเดียว