บทที่ 395 นายไปเถอะ

ท่านเฉ่าค่อนข้างโมโห

เขาเคยก่อความผิดไว้อย่างมหันต์ ตัวเขาเองสำนึกแทบไม่ทัน แต่เด็กพวกนี้กลับผยองกันถึงเพียงนี้

“ฉันขอเตือนพวกแก ห้ามไปหาเรื่องคนของสำนักมังกรลับเด็ดขาด มิฉะนั้นอย่ามาหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน”

คำพูดเขาเต็มไปด้วยความข่มขู่

ตอนนี้ ถึงแม้ตระกูลเฉ่าจะมีรากฐานใหญ่โต แต่ความจริงแล้วก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง รากฐานที่ว่าก็เป็นเพียงภายนอกเท่านั้น

ไม่ใช่สาเหตุอื่นใด นอกจากเขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว แต่ตระกูลเฉ่ายังไม่มีเสาหลักคนใหม่ แม้ว่าเจ้าเฉ่าช่าวหลินจะไม่เลว ในอนาคตคงได้เป็นเสาหลักใหม่ของตระกูลเฉ่า แต่เฉ่าช่าวหลินในตอนนี้ยังเป็นเพียงเด็กเมื่อวานซืนที่ยังโตไม่เต็มที่ ไม่พอให้คนบางกลุ่มยำเกรง

คิดมาถึงตรงนี้ เขาถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ จริงๆตัวเองถือว่ามีลูกอยู่หกเจ็ดคน หลานชายหลานสาว บวกกับหลานๆฝั่งลูกสาวก็มีนับสิบ แต่คนที่พอดูได้มีแค่สองคน หนึ่งคือเฉ่าช่าวหลิน เป็นคนจากตระกูลเฉ่า อีกคนแม้จะเป็นสายเลือดของเขาเหมือนกัน แต่ก็เป็นคนต่างแซ่ เป็นหลานฝั่งลูกสาวของเขา

ถ้าให้พูดกันจริงๆ ท่านเฉ่าให้ความสำคัญกับหลานสาวคนนั้นมากกว่า แต่ตระกูลเฉ่าเป็นตระกูลเก่าแก่ที่หยั่งรากลึก ย่อมไม่อนุญาตให้คนต่างแซ่หรือสตรีกุมอำนาจใหญ่ในตระกูลเฉ่า จึงต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเฉ่าช่าวหลิน

หลายปีที่ผ่านมาท่านเฉ่าอบรมสั่งสอนหลานชายคนนี้สุดความสามารถ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะสำหรับคนส่วนใหญ่หลานชายคนนี้อาจมีพรสวรรค์สูงส่ง มีบารมีอย่างพ่อของเขา หรือก็คือผู้นำตระกูลเฉ่าคนก่อน แต่เขายังเด็กเกินไป อย่างตอนนี้ที่พูดแบบนี้ออกมา ทำให้เขาปวดหัวไม่น้อย

และเขาก็ไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด เพียงแต่บอกกล่าวทุกสิ่งที่ควรพูดในตอนนี้ออกมาทั้งหมด ชั่วขณะนั้นมีผู้คนจำนวนมากที่ชาวาบไปทั้งหัว

เจ้าเฉ่าช่าวหลินยังเด็กและผยองมากเกินไปจริงๆ กล้าขัดแม้กระทั่งคำสั่งของคุณปู่

หนึ่งในชายวัยกลางคนแห่งตระกูลเฉ่าก้าวออกมา พูดกับท่านเฉ่า "พ่อครับ ให้ช่าวหลินลองดูก็ได้ครับ พ่อก็รู้ว่าวิทยายุทธของช่าวหลินลึกล้ำยากจะคาดเดา ต่อให้เป็นเฉินอีก็ใช่ว่าจะสู้ได้"

"และถ้าได้ต่อสู้กับเฉินอี บางทีในอนาคตตระกูลเฉ่าของเราจะกลับมากุมอำนาจทั้งหมดในกองกำลังตำหนักมังกรได้อีกครั้ง พ่อว่าจริงมั้ยครับ?"

ชายวัยกลางคนนั้นก็คือพ่อของเฉ่าช่าวหลิน ที่พูดแบบนี้เพียงเพราะอยากให้ลูกชายได้มีโอกาส โอกาสสร้างอิทธิพลของตระกูลเฉ่าให้มากขึ้น

เฉ่าช่าวหลินเองก็ตาเป็นประกาย ตื่นเต้นสุดๆ

เขาอยากได้โอกาสมานานแล้ว โอกาสที่จะทำให้คุณปู่ยอมรับตัวเองอย่างสมบูรณ์ แต่โอกาสนี้หายากเกินไป เมื่อก่อนไม่เคยได้เลย ในที่สุดตอนนี้สวรรค์ก็ประทานมาให้แล้ว

คิดมาถึงเรื่องนี้ เขาสูดหายใจเข้าลึก แบมือออกทันทีพร้อมกล่าว "คุณปู่ครับ ได้โปรดให้โอกาสช่าวหลินด้วยนะครับ มิฉะนั้นช่าวหลินมีความโมโหที่อัดแน่นในใจไม่มีที่ระบาย เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่ออนาคตอย่างสูงเลยล่ะครับ"

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ คนนับไม่ถ้วนเริ่มพูดเข้าข้างเขาอีกครั้ง ล้วนหวังว่าช่าวหลินจะได้โอกาสอันดีในครั้งนี้ แต่หลังจากท่านเฉ่าได้ฟังแล้วกลับสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกเหลือเชื่อเกินไป

แน่นอนว่าพวกเขาแต่ละคนไม่ใช่คนโง่

รู้ว่าหากบาดหมางกับสำนักมังกรลับอีกครั้งอาจโดนประณามได้ ยังไงซะที่ในอดีตตระกูลเฉ่าโดนตระกูลอื่นๆในกองกำลังตำหนักมังกรไม่คบค้าด้วยก็เพราะท่านเฉ่าและตระกูลเฉ่ารั้นลงมือกับสำนักมังกรลับ

ดังนั้น ตอนนี้ไม่เหลือทางอื่นดีๆให้เดินแล้ว มีแต่เดินดูไปทีละก้าว แน่นอนว่าจะบาดหมางกับฝ่ายนั้นมากไปก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะรับมือยากเกินไป