บทที่ 397 ไอ้บ้องตื้น

สำหรับคนส่วนใหญ่ เฉ่าช่าวหลินเป็นคนที่รั้นถึงขีดสุดจริงๆ ต้องยอมรับว่าคนผู้นี้มีความสามารถอยู่จริงๆ แต่ถ้าให้ว่ากันตามตรง ก็ไม่ใช่คนที่มีความสามารถมากขนาดนั้น

ยังไงซะสำหรับคนส่วนมาก นี่ไม่ใช่เรื่องที่ง่าย แน่นอนว่าในพวกเขามีคนที่ตระหนักถึงข้อนี้อยู่บ้าง

นั่นก็คือสำหรับคนที่อยู่ตรงนี้ บางทีถ้าอยากหาทางออกให้กับเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่คนบางกลุ่มยับเยินจนไม่อาจลุกขึ้นได้อีก

“ซึ่งก็คือ เรื่องที่ฉันอยากทำที่สุดในตอนนี้จริงๆแล้วไม่ใช่เรื่องอื่น แค่อยากพิสูจน์ตัวเองเท่านั้น”

พวกเขาต่างสูดหายใจเข้าลึก ค่อนข้างกังวลว่าเมื่อใดที่การต่อสู้เริ่มขึ้น ระหว่างพวกเขาและตระกูลเฉ่าก็จะเข้าหน้าไม่ติดอีกต่อไป และด้วยเหตุนี้ คนไม่น้อยในที่นี้ถึงส่ายหัวกัน

แต่ยังดีที่ถึงแม้พวกเขาไม่ใส่ใจเรื่องนี้ และไม่ถึงขั้นต้องสลดเพราะเหตุนี้ นอกเสียจากว่าพวกเขาได้เปรียบอย่างมากในภาพการณ์ใหญ่

แต่ข้อนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้แล้ว ยังไงซะสำหรับคนที่มากกว่านั้น ตราบใดที่มีโอกาสพวกเขาจะคว้าโอกาสนั้นไว้แน่น ไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดรอดออกไปเด็ดขาด

เฉ่าช่าวหลินก็เป็นคนแบบนี้อย่างไม่ต้องสงสัย เขาไม่ยอมรับในตัวเฉินอีมาตลอด และรู้สึกว่าเฉินอีไม่ค่อยเท่าไหร่ ทำไมทุกคนถึงเคารพเขากลัวเขาและยอมเขา?

ตัวเองต่างหากที่เป็นคนยอดเยี่ยมโดยไร้ข้อกังขา เจ้าพวกนี้กล้าดียังไง?

โดยเฉพาะเฉินอีคนนี้ เขากล้าดียังไง?!

ชั่วขณะนั้น ความโกรธพลุ่งพล่านในใจ ดังนั้นเฉ่าช่าวหลินจึงตัดสินใจเลือกทางเพียงหนึ่งเดียวของเขา นั่นก็คือประกาศศึก เขาไม่ย่อมปล่อยให้ความเป็นไปได้ใดๆไปอยู่ในมืออีกฝ่าย

และหลังจากเวลาผ่านไปเรื่อยๆ คนไม่น้อยที่สายตาเปลี่ยนไป พวกเขาพอรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้โกลาหลไปหมด แต่ก็นับว่าไม่เลว แต่เมื่อใดที่การต่อสู้เริ่มขึ้น เรื่องนี้ก็หมดทางแก้ไขไปอย่างสมบูรณ์

"เพราะฉะนั้นคุณชายเฉ่า ฉันขอเตือนนายว่าเรียกคุณปู่นายออกมาดีกว่า ไม่อย่างนั้นความรู้สึกดีๆที่ฉันมีให้ตระกูลเฉ่าจะตกลงไปยังก้นเหว ฉันคิดว่านายคงไม่อยากเห็นแบบนั้นใช่มั้ย”

เฉินอีถามด้วยท่าทางจริงจัง

เขาเองไม่ค่อยอยากต่อสู้กับเฉ่าช่าวหลิน ยังไงซะนี่ก็เป็นความแค้นของคนรุ่นเก่า ควรให้คนรุ่นเก่าออกมาจัดการ

แน่นอนว่าอาจารย์ของเขาไม่อยู่ในประเทศ ตัวเขาเองก็เจ้าสำนักมังกรลับ

แต่เฉ่าช่าวหลินไม่เหมือนกัน เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ย่อมออกตัวแทนคนรุ่นเก่าไม่ได้

สำหรับคนจำนวนมาก นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ แต่เป็นที่ชัดเจนว่าถ้าทำให้เฉ่าช่าวหลินยอมถอยไปแต่โดยดีไม่ได้ มีแต่จะยิ่งผลักดันให้สิ่งต่างๆเดินไปในทิศทางที่ไม่สามารถควบคุมได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาเองก็สูดหายใจเข้าลึก

"บางทีสำหรับคนส่วนใหญ่นี่ไม่ใช่เรื่องดี แต่พวกเราจะยอมแพ้เพราะเหตุนี้ไม่ได้"

"เฉินอี ถ้านายเป็นคนจากสำนักมังกรลับจริงๆ เป็นโอรสสวรรค์ ก็รับคำท้าของฉันแล้วมาสู้กันซะ"

เฉ่าช่าวหลินเห็นว่าเฉินอีไม่ยอมรับคำของตัวเองจนร้อนใจขึ้นมาอย่างมาก รีบโพล่งออกไปทันที

เฉินอีเจอแบบนี้ก็แค่เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น "หนุ่ม บางสิ่งบางอย่างฉันไม่อยากพัวพันกับนายมากนัก ไปเรียกผู้ใหญ่ในตระกูลนายออกมา โดยเฉพาะปู่ของนาย ไม่ว่ายังไงหนี้แค้นนี้ต้องได้รับการสะสาง มิฉะนั้นพวกเราสำนักมังกรลับทั้งหมดยอมไม่ได้"