บทที่ 416 ถึงตายก็ไม่ยอม

ถานชิวกลัวมาก แต่นางก็ไม่อาจยอมก้มหัวเพราะเรื่องนี้ได้

“จะฆ่าจะฟันก็ตามสบาย แต่อยากให้ข้าขายตัวให้พวกแกแล้วละก็ เป็นไปไม่ได้”

ถานชิวกดฟันพูดอย่างแน่วแน่

ถึงแม้นางจะไม่ใช่หญิงสาวที่ฉลาด แต่ก็ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้เพียงเพราะเงินทอง

พี่ชายของนางเป็นคนที่ยอดเยี่ยม ตั้งแต่เด็กก็ได้สั่งสอนตัวนาง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพึ่งตัวเอง ไม่ว่าจะทำเรื่องอะไร ก็ต้องพึ่งพาตัวเอง อย่าได้ทำเรื่องคดโกงเล่ห์เหลี่ยมเป็นอันขาด

ทัศนคตินี้ก็ได้นำพาให้เดินทางมา ณ จุดนี้ได้ สายตาอันแน่วแน่ของนางก็ได้หนักแน่นขึ้น

ก็เหมือนกับที่พี่ชายนางพูดไว้ ไม่ว่าอย่างไร คนเรายังไงก็ต้องมีความมั่นใจไม่มากก็น้อย ต้องมีความมั่นอกมั่นใจเป็นของตัวเอง ไม่เช่นนั้นจะต่างอะไรกับพวกสัตว์เดรัจฉาน

ดังนั้น แม้ว่าคนพวกนี้จะบังคับขู่เข็ญหรือเอาผลประโยชน์มาล่อลวงแค่ไหน นางก็ไม่ยอมขายตัวเองไปเพื่อเงินทอง

หญิงผู้ที่รูปลักษณ์ค่อนข้างงามได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้ว สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมา พูด: “ถานชิว ข้าเตือนเจ้าว่าให้ทำตามที่คุณชายสวี่พูด เพียงแค่ตอบตกลงคุณชายสวี่ ชีวิตหลังจากนี้ของเจ้าก็ไม่ต้องห่วงเรื่องใช้กินอีกต่อไป”

แต่เจ้าอย่าได้ทำเรื่องบ้าบอเช่นนี้ออกมาเชียว ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะพูดกับเจ้าให้ชัดเจนได้อย่างไร เพราะยังไงที่ข้าพูดกับเจ้า ข้าเตือนเจ้า ด้วยวิธีที่ค่อนข้างอ่อนโยนแล้ว

“ถ้าหากให้ท่านผู้ใหญ่พวกนั้นมาละก็ ข้าคิดว่าจุดจบของเจ้าคงจะน่าสลดยิ่งหนัก เพราะฉะนั้นข้ายังยืนยันคำเดิมว่า ผู้รู้ทันสถานการณ์เป็นผู้ฉลาด อย่าได้ทำลายชีวิตตัวเอง เข้าใจหรือไม่?”

หญิงคนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังคุมควบอารมณ์โกรธในตัวของตัวเอง

นางไม่เข้าใจจริงๆ เจ้าคนนี้ทำไมถึงได้หัวแข็งเช่นนี้

ที่จริงเพียงแค่เจ้าถานชิวคนนี้นางกะหรี่นี้ตอบตกลงผู้นั้นในตระกูลสวี่ เช่นนั้นแล้วตัวเองก็สามารถพึ่งโอกาสนี้ไม่ต้องขายตัวเองพร้อมกับได้รับผลประโยชน์มากมาย เช่นนี้นางกับถานชิวก็ถือว่าต่างคนต่างได้ผลดีไป

แต่ว่าเจ้าถานชิวคนนี้บ้าบอเกินไปหน่อย

“ถานชิว เจ้าไม่อยากตัวเองมีชีวิตที่ดีขึ้น ก็คิดเผื่อข้าหน่อย ข้าเป็นเพื่อนสนิทเจ้านะ เป็นเพื่อนกันเจ้าก็ควรเสียสละตัวเองสักหน่อยไม่ใช่หรือ?”

นางพูดด้วยความพยายาม เหมือนจะอยากพูดเกลี้ยกล่อมถานชิว เพราะยังไงสามารถพูดคุยกับถานชิวด้วยดีก็เป็นวิธีที่ดีที่สุด

แต่ว่าถานชิวก็หัวเราะขึ้นมา

“หวางเยี่ยนชุน ความคิดในใจของเจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือไง?”

“เจ้าไม่ใช่ว่าอยากจะพึ่งข้าแล้วได้เลื่อนตำแหน่งหรือไง? จะรับผลประโยชน์ดีงามอะไรพวกนั้น?”

“ฮาฮา เสียดายเมื่อก่อนข้ายังคิดว่าเจ้าเป็นเพื่อน แต่ตอนนี้กลับมาดูข้าต้องตาบอดแน่ ๆ เจ้ามันไม่ใช่เพื่อนข้า แน่นอน เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องหลงตัวเอง ตัวเจ้าเองก็ไม่ได้ถูกนับอยู่ในเพื่อนที่สนิทอยู่แล้ว เพื่อนที่แท้จริงของเข้าจากต้นจนจบก็ไม่เคยเป็นเจ้า!”

“แม้ว่าเมื่อก่อนข้ามองผิดไป แต่ว่านั้นก็เป็นแค่เฉพาะเจ้า กับเพื่อนที่แท้จริงพวกนั้นของข้าแล้ว ข้าถานชิวบอกได้เลยว่าไม่มีทางมองผิดแน่ เพราะงั้นแล้วเจ้ามันแค่คิดเพ้อฝันเท่านั้น!”

ณ เวลานั้นนางเหมือนจะตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เพราะหญิงผู้นี้ ทำให้ทุกอย่างของตัวเองเกือบจะถูกทำลายไปจนหมด

ถานชิวตอนนี้ในใจมีเพียงแต่ความอยากตาย ไม่มีความคิดอื่นใด

และหวางเยี่ยนชุนก็ถูกด่าจนหน้าซีดหน้าแดง ดูออกเลยว่าพูดแทงใจดำ แต่ที่นางโกรธยิ่งกว่าคือ นางคิดมาตลอดว่าถานชิวสนใจเพื่อนที่เป็นตัวเองคนนี้มาก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าตัวเองจะคิดมากไปเอง

“ถานชิว นางกะหรี่นี่!”

“ในเมื่อพูดดีๆแล้วไม่ฟัง ถ้างั้น อย่าหาว่าข้าไม่ทนนะ!”

คำพูดของหวางเยี่ยนชุนไม่ได้มีการขู่บวกกับการประชดเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่เป็นการขู่เท่านั้น นางอยากข่มขู่ถานชิว เพราะยังไงหญิงคนนี้ก็เป็นคนที่คุณชายใหญ่ในตระกูลร่ำรวยอยากได้ เพียงแค่สามารถพูดเกลี้ยกล่อมถานชิวให้ยอมต่อคุณชายใหญ่ผู้นั้นได้ เช่นนั้นไม่ว่าจะใช้ด้วยวิธีใดก็สามารถได้รับเงินมหาศาลได้ ปัญหาคือมหาศาลคือเท่าไหร่แค่นั้นเอง