บทที่ 417 การตกตะลึงของผู้รักษาความปลอยภัย

ใบหน้าของเฉินอีก็หยุดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าแปลกๆออกมา

เห็นได้ชัดว่า เขาก็รู้ดีว่าที่นี้มีงานสกปรกอยู่ไม่น้อย

แต่ที่เฉินอีคิดไม่ถึงเลยคือ เรื่องราวมันจะบานปลายมาถึงจุดนี้ได้ เพราะยังไงสำหรับพวกเขาแล้ว ที่มาที่นี่ก็เพราะจะมาสำรวจให้ละเอียดเกี่ยวกับที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

แต่ที่กล้าพูดต่อหน้าแบบนี้ เปิดปากก็ขอบัตรแขกรับเชิญก่อนเลยถึงจะเข้าไปได้ แบบนี้ก็มากพอสำหรับการบ่งบอกว่าที่นี่ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ

“คุณผู้ชาย ขอเชิญท่านออกไป ได้หรือไม่?”

ผู้รักษาความปลอดภัยกลับดูมีมารยาท

เฉินอีเหลือบตาไปมองที่ผู้รักษาความปลอดภัยคนนี้ พูดว่า: “ได้”

เขาหันหลังเดินจากไป ภาพนี้ไม่ค่อยมีใครสนใจ เพราะยังไงเรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นทุกวัน เยอะมากจริงๆจนไม่ต้องมีคนไปสังเกตสนใจเลย

แต่แล้ว!

“พังที่นี่ซะ”

เฉินอีจุดบุหรี่มวนหนึ่ง พ้นควันออกมาพร้อมพูดออกมาเบาๆ

เจ้าเงาพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นก็หันหลังก้าวเท้ายาวเดินตรงไปทางนั้น

เขาออร่าหนักแน่น นั้นไม่ใช่การล้อเล่นกับใคร แต่เขาอยากจะพังที่นี่ให้ยับจริงๆ

ผู้รักษาความปลอดภัยคนนั้นก็เหม่อไปสักพัก และตอนที่กำลังจะเข้าไปห้ามไว้นั้น กลับเห็นว่าตัวเองจับพลาดไป

“เจ้า!”

ผู้รักษาความปลอยภัยหันกลับมาทันที ไม่รู้ว่าตอนไหน เจ้าเงาคนนั้นได้เดินไปด้านหลังตัวเองแล้ว ทำให้พวกเขานึกภาพไม่ออก

แน่นอน พวกเขาส่วนมากก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เพราะยังไงสำหรับเขาแล้ว ก็มีแค่การควบคุมสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสุดความสามารถให้ได้ถึงจะดีที่สุด

และแล้วผู้รักษความปลอดภัยคนนี้ก็ยังถือว่าเป็นคนที่ดี แค่ทำตามหน้าที่การงานของตัวเองเท่านั้น ดังนั้นไม่ว่าจะเฉินอีหรือเจ้าเงาก็จะไม่ทำให้เขาลำบากมาก

และผู้รักษาความปลอยภัยนี้ก็ถือว่าทำหน้าที่ได้ดี เขาเห็นว่าตัวเองไม่สามารถหยุดเจ้าเงาไว้ได้จึงวิ่งไปหาเฉินอีแทน พูดว่า: “ท่านผู้นี้ ขอให้ท่านห้ามเพื่อนท่านด้วย อย่าได้ก่อเรื่องหน้าบริษัทพวกเราเลย”

เขาพูดประโยคนี้ด้วยความตั้งใจ เพราะยังไงเขาก็เป็นผู้รักษาความปลอดภัยของบริษัทนี้ จึงต้องรับรองถึงความเรียบร้อยและความปลอดภัยของบริษัท

เกี่ยวกับเรื่องนี้ เฉินอีพยักหน้าเบาๆ และในตอนที่ผู้รักษาความปลอดภัยคิดว่าเฉินอีจะห้ามเพื่อนของเขาที่กำลังจะก่อเรื่อง อยู่ๆเฉินอีก็เปิดปากถามว่า: “เจ้าชื่ออะไร”

ผู้รักษาความปลอดภัยงงทันทีเมื่อถูกถามเช่นนี้ ผ่านไปสักพักถึงตอบว่า: “ข้า ข้าชื่อหนิวเจี๋ย”

“ดี หนิวเจี๋ย ข้าคิดว่าเจ้าใช้ได้ อีกไม่นานเจ้าก็สามารถเลื่อนขั้นได้แล้ว”

เฉินอีตบไหล่ของผู้รักษาความปลอดภัยหนิวเจี๋ย พูดว่า:“แน่นอน พวกข้ายังต้องทดสอบเจ้า เพราะยังไงการเป็นผู้รักษาความปลอดภัยคนหนี่ง ต้องเป็นคนที่ดีพอ”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง? หรือจะพูดว่ามีงานสกปรกอะไรบ้าง?”

“คือ บริษัทเอนเตอร์เทนเมนต์มีงานสกปรกบ้างไม่ใช่เรื่องธรรมดาหรือ?”