บทที่ 448 ตระกูลหลิวแห่งเทียนฮั่น แก่มันก็แค่ตระกูลนอก

ท่านชายยี่เดินใกล้เข้ามาทีละเก้า จนฉินปิงหลันไม่มีที่ให้ถอยอีก

“คนสวย ยอมฉันเถอะนะ ฉันสามารถให้ทุกอย่างที่เธอต้องการได้”

“เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของเธอ แม้แต่พระจันทร์ที่อยู่บนฟ้า ไม่ใช่ทั้งดวง แต่ว่าหาของที่มาจากที่นั่นมามอบให้เธอก็ยังได้”

ท่านชายยี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

เขาไม่ได้ล้อเล่น จากภูมิหลังและฐานะของเขา สามารถทำได้จริง ๆ เพราะถึงยังไงตระกูลของเขาก็ได้ครอบครองสถาบันวิจัยอยู่หลายแห่ง แม้แต่สถาบันวิจัยใหญ่ทั้งสี่แห่งของเมืองจิง มีอยู่หนึ่งแห่งที่อยู่ในการควบคุมของพวกเขา ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่มีตำแหน่งที่สูงขนาดนี้ในเมืองจิงในต้าถัง

และท่านชายยี่เชื่อว่า คำมั่นสัญญาเช่นนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถต้านทานได้ นอกจากจะเป็นผู้หญิงในไม่กี่ตระกูลเหล่านั้น และยังต้องเป็นสายตรงถึงจะได้

เพียงแต่ว่า ที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น นั่นก็คือฉินปิงหลัน

“เมียของฉัน ฉันจะเป็นสอยดาวสอยเดือนมาให้เธอเอง ไม่ต้องใช้แกหรอก”

เสียงเย็นชาได้ดังลอยมา ท่านชายยี่ตัวแข็งทื่อเป็นหินไปในทันทีทันใด จากนั้นก็มองไปที่ด้านหลังอย่างเหลือเชื่อ และพูดไปออกไปชั่วขณะ

วินาทีนี้ ผู้ชายคนหนึ่งได้เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ”

ส่วนฉินปิงหลันดวงตาเป็นประกายขึ้นมา: “ที่รักคะ!”

ถูกต้อง เป็นเฉินอีนั่นเอง ในที่สุดเขาก็มา!

ฉินปิงหลันไม่สนใจอะไรคิดจะกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเฉินอีในทันที ทว่าท่านชายยี่กลับได้ดึงเอาไว้ เขาใช้แรงไม่น้อย และกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเย็นยะเยือก: “เธอเป็นผู้หญิงของฉัน นี่เธอคิดจะพลอดรักกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน เธอไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยงั้นเหรอ?”

ฉินปิงหลัน “???”

เฉินอี “???”

พวกเขาทั้งสองต่างมีสีหน้างุนงง

หมอนี้กำลังพูดอะไรของมัน กำลังทำอะไรที่ชาวโลกยากที่จะเข้าใจอยู่กันแน่เนี่ย?

เมื่อกี้มันบอกว่ายังไงนะ?

มันบอกว่าฉินปิงหลันเป็นผู้หญิงของมัน แล้วยังบอกว่าฉินปิงหลันพลอดรักกับเฉินอี เป็นการกระทำที่ไม่ละอายใจ!

“นั่นคือสามีของฉัน ไม่ว่าจะเป็นในนามหรือในความเป็นจริงก็เป็นผู้ชายที่เป็นสามีของฉัน ฉันอยู่กับสามีของฉัน มันมีปัญหาตรงไหนเหรอ?”

ฉินปิงหลันเองก็กล่าวอย่างเย็นชา แต่ไม่ว่าเธอจะขัดขืนยังไง ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากการจองจำของท่านชายยี่ได้ เพราะถึงแม้ท่านชายยี่จะเป็นคุณชายเพลบอย แต่ก็เป็นคนที่พอจะมีฝีมืออยู่บ้าง มีวิทยายุทธ์ที่สูงพอสมควร อย่างน้อยอยู่ในบรรดาปรมาจารย์ก็นับได้ว่าเป็นยอดฝีมือระดับสูงที่แท้จริง

“ฉันขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด อย่าคิดที่จะท้าทายกับความอดทนของฉันอีก”

น้ำเสียงของท่านชายยี่เยือกเย็นขึ้นมายิ่งกว่าเดิม

เขาหมดความอดทนได้ง่ายมากจริง ๆ ถ้าหากไม่ใช่เพราะความรู้สึกที่ฉินปิงหลันให้กับเขานั้นมีความพิเศษมากพอ เกรงว่าเขาคงจัดการผู้หญิงคนนี้ไปนานแล้ว

แต่ต่อให้พิเศษแค่ไหน ก็ไม่ใช่ต้นทุนที่จะสามารถท้าทายเขาได้ เพราะฉะนั้น เขาหวังว่าฉินปิงหลันจะฉลาดหน่อย ไม่อย่างนั้นตนก็คงต้องใช้ความรุนแรงกับดอกไม้ที่บอบบางนี้แล้ว

สำหรับเฉินอีนั่น

ท่านชายยี่ไม่ได้ชายตามองเลยสักนิด และกล่าวขึ้นมาโดยตรง: “ลงโทษตัวเองซะ นี่คือการผ่อนผันที่ฉันให้แกได้มากที่สุด”

เขาเป็นบุคคลที่มีฐานะสูงส่งแต่ไหนแต่ไรมา อยู่ในโลกภายนอก เขามีการดำรงอยู่เหมือนอย่างท่านอ๋องผู้อิสรเสรี เฉินอีที่อยู่ตรงหน้าคนนี้นับเป็นตัวอะไรกัน

กล้ามีอดีตกับผู้หญิงของตัวเอง เป็นการรนหาที่ตายเองจริง ๆ ต่อให้มันไม่มา ตัวเองก็จะต้องไปหามันแน่