บทที่ 449 ถึงเวลาที่ต้องเลือกแล้ว

เฉินอีเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เร็วจนถึงขั้นที่ท่านชายยี่ยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย

เขาถูกเฉินอีลากออกไปอย่างง่ายดาย จากนั้นก็ชกเข้าไปบนใบหน้าเต็ม ๆ เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากจมูกของเขาในทันที

และเฉินอีก็ได้โอบกอดฉินปิงหลันเอาไว้เบา ๆ และกล่าวอย่างอ่อนโยน: “ปิงหลัน ผมมาช้าไป ขอโทษด้วย”

เฉินอีขอโทษจากใจจริง เขาเองก็ว่าเมื่อฉินปิงหลันมาที่เมืองจิงอาจต้องพบกับอันตราย แต่นั่นก็เป็นเพียงแนวคิดอย่างกว้าง ๆ เท่านั้น เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ฉินปิงหลันจะได้พบกับอันตรายเข้าจริง ๆ

ตอนนี้ดูแล้ว พูดได้ว่าตัวเองนั้นขาดการไตร่ตรองจริง ๆ ไม่อย่างนั้นฉินปิงหลันก็คงไม่ถูกลักพาตัว และได้รับการปฏิบัติด้วยเช่นนนี้

“ที่รัก คุณพูดอะไรของคุณ ถ้าหากไม่มีคุณ ฉันคงจบเห่ไปนานแล้ว”

ฉินปิงหลันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าว “ถ้าหากไม่ใช่เพราะคุณ ชีวิตนี้ของฉันอาจถูกทำลายไปแล้วก็ได้ คงไม่มีโอกาสได้เห็นทิวทัศน์ที่งดงามของโลกใบนี้ และไอ้คนแซ่หลิวนั่นไม่มีทางที่จะปล่อยฉันไปง่าย ๆ แน่”

ฉินปิงหลันไม่ใช่คนโง่

เธอทราบดี ต่อให้ไม่ใช่ตัวเองท้องก่อนแต่งมีชื่อเสียงอื้อฉาวแพร่กระจายไปทั่วเมืองจิง แค่ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะสามารถจินตนาการได้

บางทีสำหรับใครหลายคน การได้เป็นหลานสาวของตระกูลฉินก็นับว่าเป็นความโชคดีมากแล้ว แต่ฉินปิงหลันกลับทราบดีว่า ต่อให้ชื่อเสียงของตัวเองไม่ได้ถูกทำลายในตอนนั้น ตระกูลฉินก็จะไม่ทำดีกับตัวเองง่าย ๆ แน่ หรือแม้กระทั่งโชคชะตาของตัวเองจะต้องน่าเวทนามากแน่ ๆ

ตอนนั้นเธอยังเสียอกเสียใจอยู่เลย แต่ตอนนี้พอคิด ๆ ดูแล้ว ตัวเองในตอนนั้นก็แค่ทนอยู่กับความทุกข์ทรมานมาเป็นเวลาเจ็ดปี แต่ตอนนี้กลับได้แลกมาด้วยชีวิตที่สงบสุข แบบนี้มันเป็นเกียรติกว่าการถูกเหยียบย่ำไปตลอดชีวิตเสียอีก

หลังจากที่คิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายระยิบระยับออกมา ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเฉินอี ส่วนเฉินอีนั้นก็ได้ยิ้มออกมา

ใช่สิ

มีภรรยาแบบนี้ สามียังจะต้องการอะไรอีก

อดีตของตัวเองนั้นแย่มากจริง ๆ แต่ได้พบกับฉินปิงหลัน และยังมีลูกสาวที่เฉลียวฉลาดถึงสองคน ก็นับว่าเป็นความสุขที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ?

คิดมาถึงตรงนี้ เฉินอีก็ยิ่งกอดฉินปิงหลันแน่นขึ้นกว่าเดิม หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้อยู่กับฉินปิงหลันไปตลอดชีวิต

ทว่า เรื่องราวจะไม่ง่ายแบบนี้อย่างแน่นอน

สำหรับใครหลาย ๆ คน เรื่องนี้ดูแล้วเหมือนจะง่าย แต่สำหรับคนอื่นๆ แล้ว ก็พูดได้ว่ามันซับซ้อนมากเลยทีเดียว หรือพูดได้แม้กระทั่งว่าทำให้คนบันดาลโทสะ

ตอนนี้ ใครบางคนก็ยิ่งระงับความโมโหเอาไว้ไม่ได้ เขาจ้องเฉินอีตาเขม็ง จากนั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง: “ไอ้คนแซ่เฉิน แกปล่อยผู้หญิงของฉันนะ!”

ท่านชายยี่ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ไอ้หมอนี่กล้ากอดผู้หญิงของตนได้ยังไง แถมยังใกล้ชิดสนิทสนมแบบนี้!

เพียงแต่สำหรับความโมโหของเขา เฉินอีเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองแวบเดียว จากนั้นก็กล่าวอย่างเย็นชา: “หุบปาก!”

เหมือนดั่งองค์จักรพรรดิผู้สูงส่งกำลังออกคำสั่งอยู่อย่างไรอย่างนั้น เขาไม่อนุญาตให้ใครมาก่อความวุ่นวายในเวลานี้ โดยเฉพาะแถมยังกล้าพูดคำพูดแบบนี้ออกมา

ท่านชายยี่แทบจะเบลอไปเลยทีเดียว

เขาจ้องเฉินอีตาเขม็ง จากนั้นก็กล่าวขึ้นมาด้วยความโมโห: “แกแตะต้องผู้หญิงของฉันแล้วยังจะให้ฉันหุบปากอีก แกประสาทแดก......”

ปัง!

เสียงที่คมชัดดังขึ้น หัวของท่านชายยี่จมลงไปบนพื้นทันที

เป็นเจ้าเงาได้มาแล้วนั่นเอง