บทที่ 450 นิกายชั่วร้าย กองกำลังประเทศเซิง

ในเวลานี้เฉินอีได้กอดฉินปิงหลันเอาไว้แน่น และฉินปิงหลันก็ได้เอ่ยขึ้นมา: “ก่อนหน้านี้มีเด็กสาวคนหนึ่งคิดจะลงมือช่วยฉัน แต่ว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟดังนั้น......”

“สบายใจเถอะ เธอปลอดภัยไม่เป็นอะไรแล้ว เพียงแต่ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก ผมได้สั่งให้คนพาเธอส่งตัวออกไปจากต้าถังเพื่อรับการรักษาที่ดีที่สุดแล้ว”

เป็นธรรมดาที่เฉินอีจะรู้เรื่องถานชิว และรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาถึงได้ให้ถานชิวไปรับการรักษาที่ดีที่สุดในต่างประเทศ

นอกเหนือจากนี้แล้ว ถ้าหากเด็กสาวคนนั้นยังคงดึงดันที่จะแข็งแกร่งขึ้น เช่นนั้นก็ให้แข็งแกร่งขึ้นในสำนักมังกรลับอย่างว่าง่ายก่อน อย่าได้ออกมาก่อเรื่องก่อนที่ยังไม่แข็งแกร่งพอเด็ดขาด

แม้ว่าเฉินอีจะรู้สึกขอบคุณถานชิวมาก แต่เขาก็อยากจะให้เด็กสาวคนนี้รู้ว่า ก่อนที่คิดจะทำงานให้สำเร็จ ความสามารถของตัวเองจะต้องถึงขั้นก่อน ไม่อย่างนั้นจะเป็นการทำร้ายคนอื่นทำร้ายตัวเอง

และหลังจากที่คิดมาถึงตรงนี้ ในดวงตาของเขาก็มีประกายแวบผ่านไป เห็นได้ชัด ในตอนนี้เขาเองก็ได้ให้ความสำคัญกับถานชิวมาก

“ที่จริงแล้วผมรู้จักเด็กคนนี้ เธอเป็นน้องสาวสหายร่วมรบของผม”

“สหายคนนั้นของผมได้สละชีวิตไปหลายปีแล้ว ดังนั้นผมกลับมาและหาเธอเจอในครั้งนี้ก็หวังว่าเธอจะปลอดภัยไร้กังวล มีชีวิตที่สงบสุข แต่เห็นได้ชัด เด็กนั่นไม่ยอมที่จะอยู่แค่นี้ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น งั้นผมก็จะทำให้เธอสมปรารถนา อยากจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง เช่นนั้นก็ไปเถอะ แต่ก่อนที่จะมีความสามารถที่เพียงพอ ผมคงจะไม่ปล่อยเธอออกมา”

คราวนี้หงส์แดงถูกส่งให้กลับไป และมังกรเขียวได้กลับมา

มังกรเขียวและเจ้าเงาได้สบตากัน ต่างสัมผัสได้ถึงเจตนาของการต่อสู้ที่มาจากอีกฝ่าย

มังกรเขียวอาจจะไม่ใช่คนที่มีวิทยายุทธ์สูงที่สุดของสำนักมังกรลับ แต่เป็นคนหนึ่งที่มีฝีมือในการทำงานจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้ดีที่สุด

เจ้าเงาเองก็เช่นกัน

พอที่จะพูดได้ว่าทั้งสองคนกำลังแข่งขันว่าใครเป็นผู้ที่มีฝีมือในการทำงานจัดการเรื่องราวที่สุด

และเห็นได้ชัดว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายแบบนั้น

บางทีสำหรับคนบางส่วนแล้ว เรื่องนี้นับว่าไม่เลวจริง ๆ แต่จริง ๆ แล้วไม่ได้นับอะไรเลย แต่พอมาถึงขั้นอย่างพวกเขา คิดจะแย่งชิงอย่างอื่นมันไม่มีความหมายอะไรเลย กลับชอบหยุมหยิมจุกจิกกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ บางที่นี่อาจเป็นโลกทัศน์ของพวกเขา

และหลังจากที่เวลาได้ผ่อนไปทีละเล็กละน้อย คนจำนวนมากก็ได้ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“เจ้ามังกรครับ เมื่อสักครู่ผมได้รับรายงานมา ประเทศเซิงนั่นเป็นกองกำลังหนึ่งของประเทศซากุระ......”

“กองกำลังของประเทศซากุระ แก๊งมังกรดำทำอะไรกินกันอยู่?”

เฉินอีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

อย่างน้อยแก๊งมังกรดำก็เป็นกลุ่มอิทธิพลอันดับหนึ่งของโลกใต้ดินแห่งประเทศประเทศซากุระในตอนนี้ ยืนอยู่ในระดับเดียวกันกับยากีจิ่วเจีย กองกำลังที่แข็งแกร่งแบบนี้ จะนั่งมองประเทศเซิงอะไรนั่นเติบโตขึ้นมาโดยไม่ทำอะไรได้ยังไง เพราะฉะนั้นปัญหาที่อยู่ข้างในจะต้องไม่ง่ายอย่างแน่นอน

และเฉินอีก็ได้ส่ายหัวเบา ๆ เขาไม่สามารถเข้าใจตรงจุดนี้ได้จริง ๆ

เจ้าเงาเองก็แสดงออกว่าไม่เข้าใจเหมือนกัน กลับเป็นมังกรเขียวที่ได้เอ่ยขึ้นมา: “ผมได้เคยทำความเข้าใจเกี่ยวกับประเทศเซิงนั่นมาบ้าง แปลกประหลาดมากเลยล่ะ เหมือนเป็นกองกำลังที่จู่ ๆ ก็โผล่ออกมา แถมยังได้ครอบคลุมไปทั่วประเทศซากุระรวมทั้งประเทศเหมี่ยนโจว รัฐหนานเยว่และประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้”

“เพราะเหตุนี้พวกเราเลยได้ส่งคนออกไปตรวจสอบ แต่ก็ขาดการติดต่อไปทั้งหมด มาถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี”

มังกรเขียวเองก็ได้นวดขมับเบา ๆ และกล่าวต่ออย่างค่อนข้างปวดสมอง: “เมื่อเทียบกับกองกำลังใต้ดินที่ไม่มีอะไรซับซ้อนอย่างแก๊งมังกรดำ ประเทศเซิงอะไรนั่นเป็นเหมือนกองกำลังนิกายที่ชั่วร้ายบางอย่าง ถึงแม้ว่าพวกมันจะมีพฤติกรรมของนิกายประเภทที่ฆ่าตัวตาย แต่พวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกก่อการร้าย เพียงแค่ประเด็นนี้ ผมก็รู้สึกว่าประเทศเซิงอะไรนี่อันตรายยิ่งแก๊งมังกรดำอีกหลายเท่า

ที่สำคัญที่สุดก็คือ พวกมันครอบคลุมไปหลายประเทศ ถ้าหากปล่อยไปโดยไม่ทำอะไรละก็ มีความเป็นไปได้มากกว่ามันจะกลายเป็นกองกำลังอันดับหนึ่งของกลุ่มอิทธิพลที่ไม่ใช่กองกำลังของประเทศในเอเชีย และอาจจะกลายเป็นอันตรายที่แน่นอนของสำนักมังกรลับของเรา”

เมื่อมังกรเขียวได้พูดคำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าของเจ้าเงาก็เปลี่ยนเป็นแทบดูไม่ได้เลย เฉินอีดูนิ่ง ๆ แต่จริงๆ แล้วได้รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา

“ก็แค่ประเทศเซิง ฉันยังไม่เก็บเอามาใส่ใจ แต่ถ้าหากปล่อยพวกมันเอาไว้ จะเป็นอันตรายต่อชายแดนของประเทศต้าถังหรือเปล่า?”