บทที่ 452 เฉินอีมาถึง พวกแกไม่มีหลักคุณธรรมในการต่อสู้

“สำนักมังกรลับ?”

“เจ้ามังกร?!”

อาจารย์อารองเฉินชะงักไปสักพัก จากนั้นก็ได้สติกลับคืนมา

อิทธิพลของประเทศเซิงนี่ยิ่งใหญ่ถึงขนาดไหนกัน

นั่นคือกองกำลังอันแข็งแกร่งที่ครอบคลุมไปทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

แต่กลองกำลังเช่นนี้ กลับได้เกรงกลัวหลานชายคนนั้นของตัวเอง ชั่วขณะนั้น อาจารย์อารองเฉินไม่รู้จะพูดอะไรดี

หรือว่า มาจนถึงวันนี้ ถูกชายผู้ถูกทอดทิ้งของตระกูลเฉินที่พวกเขาคิดว่ากำลังตะเกียกตะกายอยู่ที่เมืองจิงคนนั้น วันนี้ได้เดินมาถึงขั้นนี้ ขั้นที่พวกเขาไม่อาจเอื้อมถึงได้?

“เป็นไปได้ยังไง......”

สมาชิกรุ่นหลังของตระกูลเฉินพึ่งมาถึงได้ได้ยินเข้ากับทั้งหมดนี้พอดี และต่างมีท่าทีไม่อยากเชื่อออกมา

เพราะในสายตาของพวกเขา เรื่องนี้ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ แต่เห็นได้ชัดว่า พวกเขาได้ประเมินใครบางคนต่ำจนเกินไป

ชายหนุ่มที่ถูกพวกเขาบีบให้ออกไปในตอนนั้น พี่ชายคนโตของพวกเขา ในความเป็นจริงได้ร้ายกาจถึงที่สุดแล้ว

อาจารย์อารองเฉินกำหมัดแน่น เขาพลันตระหนักได้ว่า ในตอนนั้นเหมือนว่าตัวเองได้ทำผิดไป ไม่ควรที่จะขับไล่เด็กคนนั้นออกไปจากตระกูลเฉิน ขับไล่ออกไปจากเมืองหู้ ไม่อย่างนั้นตระกูลก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพอย่างทุกวันนี้ เมืองหู้ก็จะไม่ต้องกลายมาเป็นแบบนี้

ถูกพวกคนที่มาจากที่อื่นควบคุมเอาไว้!

“เอาละ พวกแกไม่ต้องพูดมากอะไรอีกแล้ว เพราะยังไงเสียสำหรับฉัน ชีวิตของพวกแกไม่มีความสำคัญอะไร”

หัวหน้านักฆ่ายิ้มเยาะ ในตอนที่กำลังจะลงมือฆ่าล้างตระกูลเฉินนั่นเอง เสียงทอดถอนใจก็ได้ค่อย ๆ ดังขึ้น

“ฉันคิดมาตลอดว่า ประเทศเซิงพอจะมีลวดลายอะไรอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ดูแล้ว ที่แท้คนที่อยู่เบื้องหลังก็คือพวกแกนี่เอง”

เสียงนี้ได้ทำให้ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นชะงักไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง

นักฆ่าพวกนั้นเองก็ชะงักไปเล็กน้อย รอจนหันกลับไปดู แต่ละคนต่างเบิกตาโพลงด้วยท่าทางไม่อยากจะเชื่อ

เพราะเงาร่างหนึ่งที่พวกเขายากจะลืมเลือนได้มาถึงแล้ว——

ผู้นำแห่งสำนักมังกรลับ——

เฉินอี!

จากการมาถึงของชายคนนี้ สถานที่แห่งนี้ได้ตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ

มือสังหารพวกนั้นต่างตกอยู่ในห้วงแห่งความหวาดผวา

และอีกด้าน คนตระกูลเฉินทั้งหมดล้วนจับจ้องไปที่เฉินอี ต่างก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงว่า ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ เฉินอีจะได้ปรากฏตัวขึ้น

และเฉินอีในเวลานี้นั้นได้แตกต่างกับตอนหลบหนีอย่างทุลักทุเลในเมื่อแปดปีก่อนเป็นอย่างมาก

ทุกการเคลื่อนไหว เต็มไปด้วยความมีสง่าราศี “พวกคุณลุกขึ้นมาก่อน”

เฉินอีมองคนตระกูลเฉินพวกนั้น และกล่าวอย่างเฉยชา และความเฉยชานี้ก็ได้ถูกคนตระกูลเฉินสัมผัสได้

อาจารย์อารองเฉินอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

เป็นความจริง เด็กคนนี้ได้กลับมาอย่างองอาจกล้าหาญ

ถ้าหากคำพูดของมือสังหารในเมื่อก่อนหน้านี้นั้นเป็นความจริง เช่นนั้นครั้งนี้ตระกูลเฉินก็จะถูกรักษาเอาไว้ได้ เพียงแต่ความเย็นชาของเฉินอี ยิ่งทำให้อาจารย์อารองเฉินรู้สึกเสียใจยิ่งขึ้น

ในตอนนั้น พวกเขาไม่ควรที่จะทำแบบนั้นเลยจริง ๆ ถึงได้ทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรในตอนนี้

และหลังจากที่เวลาได้ค่อย ๆ ผ่านไป ใครหลายคนก็ได้สติกลับคืนมา

“เฉินอี!”

ผู้นำเหล่านักฆ่าได้จ้องเฉินอีตาเขม็ง เหมือนเขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เรื่องได้มาถึงขั้นนี้แล้ว ในตอนที่เฉินอีได้มายืนอยู่ตรงนี้ เขาก็ไม่ได้ยโสโอหังเหมือนในเมื่อก่อนหน้านี้เลยจริง ๆ

น่ารังเกียจ!

น่ารังเกียจมากจริง ๆ !

คนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้แข็งแกร่งมากเกินไปจริง ๆ เพียงแค่รัศมีที่แผ่ซ่านออกมาก็ทำให้คนไม่สามารถมองตรง ๆ ได้