บทที่ 454 ความจริง

เฉินอีไม่ได้สนใจเรื่องอื่น แต่ทันทีที่ได้ยินข่าวคราวพ่อของตัวเอง อารมณ์ที่เขาไม่ต้องการจะให้เกิดขึ้น กลับไม่สามารถควบคุมได้

โดยเฉพาะหลังจากที่ได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของอาจารย์อารองเฉิน เฉินอีก็ได้ทุกอยู่ในอาการเหม่อลอยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“คุณกำลังล้อผมเล่นอยู่เหรอ?”

“คุณปู่ของผม ปู่ทวดของผมต่างก็ได้ตายไปนานแล้ว ยังจะมีคนต้องการศพของพวกเขาอยู่อีก......”

“ไม่ใช่ แต่ได้หายไปตั้งแต่ตอนที่พึ่งฝังไปได้ไม่นานแล้ว”

“และไม่ใช่เพียงเท่านี้ รวมทั้งพี่น้องของคุณปู่ของนาย ศพของพวกเขาก็ได้หายไปเหมือนกัน”

“นั่นก็หมายความว่า จริง ๆ แล้วพวกเรารู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน แม้กระทั่งพ่อของนายและพวกคุณอาของนายต่างก็รู้เรื่องนี้ดี”

“เพียงแต่พวกนายคนรุ่นหลัง ยังไม่ถึงเวลาที่จะรับรู้เรื่องนี้”

อาจารย์อารองเฉินคนนี้ ความจริงแล้วไม่นับว่าเป็นคนในสายเลือดทางฝั่งเฉินอี แต่เป็นทายาทของพี่น้องปู่ทวดของตน ดังนั้น ตอนนี้เขาได้พูดแบบนี้ออกมา เช่นนั้นก็หมายความว่า ศพของฝั่งสายเลือดของปู่ทวดของตัวเองล้วนหายไปแล้วงั้นเหรอ?

“งั้นพวกคุณอาของผมอยู่ที่ไหนกันหมด?”

“ตอนนี้พวกเขาเองก็หายสาบสูญไร้ร่องรอย หายไปพร้อมกับศพของพ่อของนาย”

อาจารย์อารองเฉินอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายพลางกล่าว

รัศมีที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเฉินอีนั้นทรงพลังมากจริง ๆ ต่อให้เป็นอาจารย์อารองเฉินที่มีตำแหน่งสูงส่ง ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายก็ไม่สามารถทนรับได้

และหลังจากที่เฉินอีได้ฟังคำพูดเหล่านี้ก็ได้เงียบไปเป็นเวลานาน รอจนได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง เขาก็ได้จากทันที

“ชิงหลง นายอยู่จัดการเรื่องตระกูลเฉินที่นี่ เงา นายมากับฉัน”

หลังจากที่เฉินอีได้หาที่ที่เงียบสงบเจอ เขาก็หันไปเผชิญหน้ากับเจ้าเงา

“เงา นายโกหกฉัน”

คำพูดง่าย ๆ เพียงไม่กี่คำเหล่านี้ ก็ได้ทำให้เจ้าเงาคุกเข่าลงไปกับพื้นทันที

เฉินอีหลับตาเบา ๆ ในตอนที่เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็ได้เต็มไปด้วยความโกรธ

“ฉันให้นายไปสืบหาข่าวคราวคุณพ่อขอฉัน สิ่งที่นายนำกลับมากลับเป็นเพียงส่วนเล็กน้อยส่วนหนึ่งเท่านั้น และนายก็อย่ามาบอกฉันว่าเรื่องพวกนี้นายสืบหาไม่เจอ”

“ถ้าหากบอกว่า พวกอาจารย์อารองของฉันก็ไม่รู้เรื่องนี้ ก็พอจะเข้าใจได้ แต่ว่าเรื่องที่แม้แต่พวกเขาก็รู้ นายจะสืบหาไม่เจองั้นเหรอ?”

“เจ้าเงา นายแน่ใจเหรอว่านายกำลังล้อเล่นกับฉันอยู่?!”

คราวนี้ เจ้าเงาได้ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม

เขาพูดอย่างขมขื่น: “เจ้ามังกรครับ เงาไม่ได้ตั้งใจจะหลอกท่าน แต่เป็นเจ้ามังกรอาวุโสไม่ให้ผมพูด......”

“เจ้ามังกรอาวุโส อาจารย์เหรอ?!”

คราวนี้ ต่อให้สภาพจิตใจของเฉินอีดีถึงขนาดไหน ก็อดที่จะสั่นคลอนไม่ได้

ทำไมอาจารย์ถึงไม่อนุญาตให้เจ้าเงาบอกเรื่องนี้กับตัวเอง?

“ไม่ใช่ว่าไม่อนุญาต แต่ตอนนั้นยังไม่ถึงเวลา และตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด แต่ผมยังไม่ทันจะได้บอกกับท่านเจ้ามังกร ท่านก็ได้รับรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว”

“ที่ฉันรู้น่าจะยังไม่ใช่ทั้งหมดหรอก ฉันยังอยู่ห่างไกลจากความจริงอีกมาก ไม่สู้นายเล่าให้ฉันฟังหน่อย ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน เจ้าเงาที่ซ่อนตัวได้ดีที่สุดของสำนักมังกรลับของพวกเรา จะบอกข่าวคราวแบบไหนให้กับฉัน ที่ถึงกับทำให้อาจารย์ตื่นตัว แถมยังทำให้อาจารย์บอกว่ายังไม่ถึงเวลาออกมาได้”

น้ำเสียงของเฉินอีนั้นเย็นชาเป็นพิเศษ

เดิมทีเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องของเฉินเทียนเซิงพ่อของเขาเลยสักนิด

ทว่าในตอนนี้ เขาก็ยังคงยับยั้งตัวเองไม่ได้ เพราะถึงยังไงนั่นก็เป็นพ่อแท้ ๆ ของตน ถ้าหากแม้แต่เรื่องที่พ่อแท้ ๆ ของตัวเองและคนรุ่นก่อน ๆ พวกนั้นแท้จริงแล้วทำอะไรอยู่ยังไม่รู้ เช่นนั้นตัวเองก็อย่ามีชีวิตต่อไปอีกเลย

ตำแหน่งลูกชายก็ถือว่ามาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว