บทที่ 455 เฉินอีตะลึงงัน

มีลำแสงแวบผ่านไปในดวงตาของเฉินอี

“นายหมายความว่า ต้นกำเนิดตระกูลของฉันมาจากตระกูลเฉินแห่งจิงเฉิง?”

“ถูกต้อง”

“ในตอนนั้นตระกูลเสิ่นได้สนับสนุนเรื่องนี้?”

“ใช่ครับ”

“แล้วทำไมต่อมาถึงได้กลายเป็นแบบนั้นล่ะ?”

เฉินอียังคงไม่เข้าใจ และในเวลานี้ นำเสียงของเจ้าเงาก็ได้ค่อย ๆ สั่นเครือขึ้นมา

“ความจริงแล้วเหตุผลนั้นง่ายนิดเดียว เพราะได้มีคนถูกใจ ถูกใจ......”

เจ้าเงาพูดมาถึงตรงนี้ก็ไม่กล้าพูดต่อไปอีก เป็นเฉินอีที่ได้รับคำต่อ: “นายหมายความว่ามีคนถูกใจคุณแม่ของฉัน ใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว!”

ก่อนหน้านี้เจ้าเงาพูดต่อไปไม่ได้จริง ๆ เพราะถึงยังไงเรื่องนี้ก็เกี่ยวพันถึงคุณพ่อคุณแม่ของท่านเจ้ามังกร

เฉินอีได้ครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ได้หัวเราะขึ้นมา: “ดูเหมือนว่าคุณแม่ของฉันจะสวยมากสินะ เรื่องนี้จะต้องไม่ผิดอย่างแน่นอน”

เขาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ และเมื่อเจ้าเงาที่อยู่ตรงข้ามได้ยินคำพูดนี้ก็ได้ชะงักไป ไม่นานถึงได้สติกลับคืนมา

“นี่......”

เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ยังคงเป็นเฉินอีที่เป็นคนเอ่ยขึ้นมาเอง: “ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้น ที่ฉันโกรธเมื่อก่อนหน้านี้ก็เพราะนายปิดบังฉันมาตลอดเท่านั้นเอง จะไม่ระบายอารมณ์กับนายเพราะเรื่องพวกนี้หรอก”

“แหะ ๆ”

เจ้าเงายิ้มแห่ง ๆ สำหรับเรื่องนี้เฉินอีหมดคำจะพูดจริง ๆ

“นี่เจ้าเงา ถึงแม้นายจะไม่ได้ติดตามอยู่ที่ข้างกายฉันตลอดเวลา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนี้หรอกมั้ง......ตอนนี้นายคิดดูให้ดี ๆ ปกติแล้วฉันปฏิบัติกับนายยังไง?”

คราวนี้ คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพวกนี้ต่างก็ต้องชะงักงันไปในทันที เห็นได้ชัดว่ายังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง

พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะมีปฏิกิริยาตอบสนองได้ในทันทีจริง ๆ

เพราะสำหรับคนจำนวนมากในหมู่พวกเขา เจ้ามังกรได้ดำรงอยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุด ใครจะกล้าล้อเล่นด้วย ใครจะกล้าพูดสุ่มสี่สุ่มห้า

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้ามังกรจะกล่าวถึงประเด็นนี้เพื่อแสดงความไม่พอใจของตัวเอง

เช่นนั้นเมื่อเจ้ามังกรไม่พอใจ แล้วเงาอย่างเขาควรจะทำยังไงดี?

“ยิ้มบ่อย ๆ อย่าเอาแต่ทำหน้าตายอยู่หน้าเดียวตลอดทั้งวัน ซีเรียสขนาดนั้นทำไม?”

เฉินอีพูดหยอกล้อต่อไป แก้มของเจ้าเงาก็ยิ่งแดงระเรื่อขึ้นมากว่าเดิม

เขามีนิสัยที่ค่อนข้างจะเคร่งขรึมมาโดยตลอด พูดได้แม้กระทั่งว่าค่อนข้างจะมืดมน เพราะถึงยังไงก็เป็นเงาของเฉินอี เป็นคนที่เดินอยู่ในความมืดมาแต่ไหนแต่ไร

เพราะฉะนั้นนิสัยของเขาค่อนข้างที่จะเปลี่ยนยาก

แต่ในตอนที่เจ้ามังกรได้เรียกร้องให้เขาเปลี่ยนแปลง แน่นอนว่าตัวเองจะต้องเปลี่ยนแปลง

หลังจากคิดมาถึงตรงนี้ เจ้าเงาก็ได้แสดงรอยยิ้มที่จริงใจออกมาเป็นครั้งแรก

ไม่เหมือนกับรอยยิ้มที่เย็นชาอย่างในตอนที่เผชิญหน้ากับถานชิว นี่เป็นรอยยิ้มที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากใจจริง

เฉินอีเองก็ได้ยิ้มเช่นกัน

ที่จริงแล้วเขารู้สึกผิดต่อเจ้าเงามาโดยตลอด

มีอยู่หลายเรื่องที่เจ้าเงาได้เป็นคนจัดการให้กับตัวเอง ทว่าเจ้าเงากลับไม่ได้มีคำพูดคับแค้นใจใด ๆ เลยสักนิด ไม่มีมาโดยตลอด

หลังจากที่คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็ได้กำหมัดแน่น

“บางที ตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าเงาอาจไม่ได้มีทางเลือกที่ดีอะไรเลย แต่นับจากนี้เป็นต้นไปจะไม่เหมือนเดิมอีกถึงเวลาที่จะให้หมอนี่ได้พักผ่อนแล้ว ถ้าหากยังคงเหนื่อยล้าอยู่อีกต่อไป ฉันไม่รู้เลยว่าจะอธิบายกับอาจารย์ยังไงดี”