บทที่ 457 นักฆ่าบนเครื่องบิน

เฉินอีกับฉินปิงหลันไม่ได้มีช่วงเวลาที่อบอุ่นด้วยกันมานานแล้ว

ค่ำคืนนี้จึงไม่ใช่เวลาของการนอนหลับ

เมื่อเฉินอีตื่นขึ้นมาจากช่วงเวลาแห่งความละมุนละไมนั้นแล้ว เขาก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่อำเภอเทียนหยวน

และแน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้ได้ตกอยู่ในสายตาของกลุ่มคนบางกลุ่ม

“ท่านผู้สั่งการ เฉินอีแห่งประเทศต้าถังตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือแล้วครับ”

“จะไปที่ไหน”

“เทียนหยวน”

ชายชุดดำก็ระเบิดหัวเราะออกมาในทันใด

“ดูท่าอีกไม่นานพวกเรากำลังจะได้ดูละครหมากัดกัน ต้องสนุกๆ แน่”

“หมายความว่าอย่างไรครับท่านผู้สั่งการ”

ชายที่อยู่ตรงข้ามแสดงท่าทางไม่เข้าใจ

พวกเขาไม่เข้าใจจริงๆ เพราะสำหรับคนส่วนมากในกลุ่ม เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายจริงๆ

และแน่นอนว่าในบรรดาพวกเขามีคนบางคนไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ

“ถ้าเป็นคนอื่นๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่มีอะไรซับซ้อนเลย แต่พอเป็นเฉินอีแล้วกลับไม่ใช่อย่างนั้น”

“ในปีนั้น พ่อของเขามาจากอำเภอเทียนหยวน ต่อมาสืบทอดกิจการต่อจากปู่ของเฉินอีที่เมืองหู้ และค่อยๆ พัฒนาขึ้นเป็นเจ้ามังกรแห่งเมืองหู้ และถือได้ว่าเป็นจอมร้ายของรุ่น”

“แต่น่าเสียดายที่ในตอนนั้นแม่ของเฉินอีซึ่งเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเสิ่นในรุ่นที่แล้วก็ได้มุ่งหน้ามาที่เมืองหู้เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ทั้งสองคนจึงตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเห็น ดูเป็นเรื่องราวที่สวยงามมากเลยใช่ไหมล่ะ”

“เป็นเรื่องที่สวยงามมากเรื่องหนึ่งจริงๆ แต่ยิ่งเรื่องราวสวยงามมากแค่ไหน จุดจบก็ยิ่งเป็นโศกนาฏกรรมมากเท่านั้น”

“สุดท้ายด้วยฝีมือของคนบางพวกได้แยกพวกเขาสองสามีภรรยาออกจากกัน แม้แต่พี่ชายของเฉินอีเองก็ถูกจับตัวไปด้วย”

“แสดงว่าเรื่องนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่เราเห็นภายนอก การที่เฉินอีเดินทางไปอำเภอเทียนหยวนตอนนี้ไม่ถือว่าเป็นเรื่องดี มีแต่จะทำให้เขาเข้าใกล้ความจริงมากยิ่งขึ้น”

“และเมื่อเขาเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งค้นพบว่าการเป็นเจ้าสำนักมังกรลับนั้นน่าสลดและตัวเล็กกระจ้อยร่อยขนาดไหน”

“ที่บอกว่าไร้คู่ต่อสู้นั้น แท้จริงยิ่งใหญ่ในหมู่ประชาชนคนธรรมดาเท่านั้น แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่มีอำนาจใหญ่โตของจริงแล้ว พละกำลังของเขาไม่มีทางตอบโต้อะไรคนพวกนี้ได้อย่างแน่นอน”

หลังจากที่เขาเล่าความเป็นมาทั้งหมดออกมาแล้ว ชายชุดดำผู้นี้ก็หัวเราะเสียงดังออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขาหมดแล้ว

และเฉินอีไม่รู้ความจริงในข้อนี้

ตอนนี้เขาอยู่บนเครื่องบินแล้ว และสังเกตได้ว่าบนเครื่องบินมีเหตุการณ์บางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้น

คนบนนี้แบ่งออกเป็นสองพวก

และมีพวกหนึ่งที่คล้ายว่ากำลังทำหน้าที่ปกป้องคนคนหนึ่งอยู่ ส่วนอีกกลุ่มดูท่าทางจะขี้เกียจสักหน่อย เพราะหากไม่ใช่สายตาอันเฉียบแหลมของเฉินอีแล้ว เขาคงเข้าใจผิดว่าคนกลุ่มนี้เป็นผู้โดยสารธรรมดาทั่วไป

แต่ที่จริงไม่ใช่แบบนั้น

“คนจากประเทศเซิงหรอ ไม่ใช่ซิ ดูท่าแล้วไม่ใช่คนจากประเทศเซิง ดูแล้วเหมือนจะเป็นมือสังหารขององค์กรใดองค์กรหนึ่งเสียมากกว่า”

“เป็นคนขององค์กรลายพยัคฆ์”

มังกรเขียวตอบออกมาทันควัน

ตอนนี้เขากำลังใส่แว่นตาอันหนึ่งอยู่ และแว่นตาอันนี้ไม่ใช่แว่นตาธรรมดาทั่วไป แต่เป็นแว่นตาที่มีเทคโนโลยีพิเศษที่มีชิปคุณภาพสูงมากฝังอยู่ ทำให้สามารถเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลของสำนักมังกรลับได้

ดังนั้นที่เฉินอีไม่สนใจคนพวกนี้เพราะไม่รู้สถานะที่แน่ชัดของคนพวกเขา มังกรเขียวเองก็ไม่สนใจเช่นกัน แต่ในฐานะที่เป็นลูกน้อง ถ้าเจ้านายถามขึ้นมา ตนที่เป็นลูกน้องก็จำเป็นต้องตอบคำถามให้ได้อย่างชัดเจนทันที