ตอนที่ 460
บทที่ 460 ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจมาก
October 28, 2026
ในขณะที่เฉินอีกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น ไฉเสี่ยวเวยก็เดินเข้ามา
“คุณเฉินคะ คือว่า......ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าคุณกำลังจะไปที่อำเภอเทียนหยวนใช่ไหมคะ อย่างนั้นพวกเราไปด้วยกันเลยดีไหม”
“ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ”
ไฉเสี่ยวเวยชี้ไปที่ที่นั่งข้างๆ มังกรเขียว หรือก็คือที่นั่งที่เหลืออยู่ตรงกลางนั่นเอง
ชิงหลง “???”
ตอนนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดว่าอย่างไรเช่นกัน
เฉินอีชะงักไป ก่อนจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
สายตาของเขาปรากฏความคิดบางอย่างเคลื่อนผ่าน ก่อนจะกล่าวออกไปตามตรงว่า “ขอโทษด้วยครับ คงไม่ได้ครับ”
หยุดไปครู่หนึ่งจึงกล่าวออกมาอีกว่า “ถ้าหากคุณรู้สึกไม่ปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน ผมจะเขยิบเข้าไปนั่งข้างในและคุณนั่งข้างนอก”
“แต่ว่าฉันอยากนั่งข้างในนี่คะ......”
“ได้”
เฉินอีลุกขึ้นแล้วส่งสัญญาณให้ไฉเสี่ยวเวยเข้าไปนั่งข้างใน ไฉเสี่ยวเวยเองก็เข้าไปนั่งด้านในอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่เธอตั้งท่ากำลังจะหันมาถามคำถามกับเฉินอี จึงพบว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอคือมังกรเขียว ส่วนเฉินอีนั้นออกไปนั่งที่นั่งด้านนอก
ไฉเสี่ยวเวย “......”
เธอสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยถามว่า “คุณเฉินอี ดูเหมือนคุณพยายามจะหลีกเลี่ยงฉันนะคะ ทำไมหรือคะ”
สำหรับประเด็นที่เธอไม่เข้าใจนี้ เฉินอีสามารถตอบคำถามได้อย่างง่ายดาย
“เมียผมไม่ชอบให้ผมอยู่ใกล้ผู้หญิงคนอื่นมากเกินไปน่ะ”
“......”
สีหน้าของไฉเสี่ยวเวยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก สีหน้าของเธอตอนนี้ดูไม่ได้ถึงขีดสุด
“คุณ คุณ แต่งงานแล้วเหรอคะ”
ไฉเสี่ยวเวยถามออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ เฉินได้แต่พยักหน้าเบาๆ และนี่เองที่ทำให้ไฉเสี่ยวเวยต้องส่ายหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก
เดิมทีเธอรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในตัวผู้ชายคนนี้ แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็มีขีดจำกัด เพียงแต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าทำไมเมื่อเธอได้ยินว่าอีกฝ่ายแต่งงานแล้วถึงรู้สึกว่าอาการของตนผิดปกติไป ราวกับสูญเสียอะไรบางอย่าง
เฉินอีเป็นคนหลักแหลม แน่นอนว่าเขาย่อมมองออก ริมฝีปากของเขาจะกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเล็กน้อย
แม้ว่าเขาจะช่วยผู้หญิงคนนี้ แต่นั่นก็เป็นเพราะเขามีเหตุผล ไม่ได้ทำไปเพราะชอบหรือเห็นว่าแก่ความสวยของเธอ
“คุณหนูไฉ ผมมีเรื่องอยากจะถาม เมื่อครู่นี้ผมได้ยินคนรับใช้ของคุณบอกว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับตระกูลซ่งหลิวแห่งราชวงศ์หนาน เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงไหม”
“นี่คุณกำลังเป็นห่วงฉันเหรอ”
คุณหนูไฉถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่เฉินอีกลับหัวเราะเยาะ
“เป็นห่วงคุณ?”
“ไม่ๆๆๆ ฉันไม่ได้ชอบคนที่เป็นห่วงฉันหรอกนะ”
“ผมก็แค่แปลกใจก็เท่านั้นเอง ทายาทราชวงศ์โบราณอย่างพวกคุณ ทำไมช่วงนี้ถึงมีการเคลื่อนไหวค่อนข้างบ่อย เพราะปกติแล้วเมื่อก่อนพวกคุณมักจะเอาแต่เฝ้าอาณาเขตผืนน้อยของตัวเองเอาไว้ ต่อให้ฟ้าดินถล่ม พวกคุณก็ไม่สนใจ โดยเฉพาะในยุคปัจจุบันนี้”
“แต่เมื่อเวลาผ่านไปร้อยปี พวกคุณก็เริ่มกลับมาเคลื่อนไหว ถ้าจะบอกว่าไม่มีวัตถุประสงค์อื่นใด ผมคงจะไม่เชื่อ”
สายตาของเฉินอีปรากฏประกายวิบไหว
ที่เขายอมให้ไฉเสี่ยวเวยนั่งลงใกล้เขา ไม่ใช่อื่นใดแต่เป็นเพราะเขาต้องการได้คำตอบบางเรื่อง