บทที่ 465 หลิวเย่

“ฮ่าๆ น้องหญิงตระกูลไฉโจวพูดออกมาขนาดนี้ ที่ตระกูลเฉินแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมเท่าไหร่นัก มันคร่ำครึเกินไปจริงๆ”

ทันใดนั้นเกิดเสียงหัวเราะดังสนั่น ทุกคนในที่นั้นจึงพากันหยุดพูด และเมื่อมองไปตามเสียงจึงเห็นผู้ชายแต่งตัวหรูหราคนหนึ่งเดินเข้ามา

“นี่......”

เฉินอีเลิกคิ้วขึ้น เขารู้สึกคุ้นตาคนคนนี้มาก แต่ก็คิดไม่ออกว่าเป็นใคร

มังกรเขียวจึงเข้ามากระซิบที่หูของเขาว่า “เจ้ามังกร พวกเขาคือคนจากตระกูลซ่งหลิวแห่งราชวงศ์หนาน ชายหนุ่มคนนี้มีนามว่าหลิวเย่ พี่ชายของเขาชื่อหลิวกวง”

“หลิวกวง......”

เฉินอีได้ยินดังนั้นก็หรี่ตาลง

เขาคุ้นกับชื่อนี้เป็นอย่างยิ่ง

ในตอนที่เขาอยู่นอกประเทศ ลูกน้องของเขาเคยเป็นผู้นำทีมมาก่อนและคอยช่วยเหลือผู้คน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ แต่สุดท้ายพวกเขากลับถูกจู่โจมอย่างหนัก กล่าวได้ว่าทั้งทีมแทบจะเสียชีวิตกันไปทั้งหมด ในตอนนั้นเรื่องนี้สั่นสะเทือนสำนักมังกรลับมาก พวกมังกรเขียวกับเสือขาวต่างเรียกร้องให้ชดใช้ชีวิตด้วยชีวิต

แต่หลังจากนั้น คนที่เป็นผู้นำกลุ่มก็ได้หลบหนีไป และเป็นการหลบหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่สำนักมังกรลับเองก็ยังไม่สามารถตามหาร่องรอยได้ และคนผู้นั้นมีชื่อว่าหลิวกวง คนของตระกูลซ่งหลิวแห่งราชวงศ์หนาน

ในตอนนั้นเฉินโกรธมากๆ เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะตามหาไอสารเลวนั่น แต่หลังจากนั้นด้วยเรื่องราววุ่นวายหลายๆ อย่าง ทำให้ผลัดวันมาเรื่อยๆ พอกลับมาคิดได้อีกที เฉินอีก็ไม่อยากทำอีกแล้ว

“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นคงไม่ใช่เรื่องดีแน่”

“ในเมื่อพวกเราจับตัวหลิวกวงไม่ได้ อย่างนั้นก็ให้น้องชายของเขาชดใช้แทนก็แล้วกัน”

เฉินอีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆ ตัวสั่นเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดอย่างชัดเจน ผู้บัญชาการของเขาจึงหันมาถามว่าเขาเป็นอะไร เขาก็ได้แต่พยักหน้าไม่กล้าพูดอะไร เพราะกลัวว่าตัวเองจะต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

เฉินอีหยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้น

เพราะเขาแค่คิดอยากจะจัดการคนจากตระกูลหลิวซ่งเท่านั้น แต่บอดี้การ์ดตัวเล็กๆ คนนี้กลับตกใจจนขวัญเสีย เฉินอีเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรเช่นกัน

อันที่จริงแล้วก็พอเข้าใจได้อยู่ว่า บอดี้การ์ดตัวเล็กๆ คนนึ้คงกลัวว่าตัวเองจะโดนฆ่าปิดปาก

แต่คนอย่างเขาทำเรื่องอะไรไม่เคยต้องปิดบัง ในเมื่อทุกอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว ก็ต้องดำเนินการให้ถึงที่สุดจะปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสตั้งตัวไม่ได้

เมื่อตัดสินใจถึงตรงนี้แล้ว สีหน้าของคนอื่นๆ ก็เริ่มเกิดอาการเปลี่ยนแปลงไป

“บางทีสำหรับคนบางคนก็ไม่อาจแก้นิสัยต่ำๆ ที่ฝังรากลึกได้ แต่ทั้งหมดนี้ก็เกี่ยวข้องกับฝีมือด้วย”

“ผู้แข็งแกร่งกว่าจะเป็นผู้รอด ส่วนผู้อ่อนแอก็จะไม่ได้ไปต่อ นี่คือกฎเกณฑ์อันจริงแท้ของโลกใบนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันเองก็เชื่อเช่นกัน”

“และยังมีคนบางพวกที่ไม่มีความสามารถแต่ก็ชอบแสดงความโง่ออกมา ไม่รู้จุดยืนที่เหมาะสมกับตน คนพวกนั้นเป็นคนที่ฉันเกลียดมาก”

“แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม สังคมนี้จำเป็นต้องได้รับการแก้ไขใหม่ ไม่อย่างนั้นการมาเยือนที่นี่ของฉันคงเป็นการเดินทางที่สูญเปล่า”

สายตาของเฉินอีเปล่งประกายวิบวับ

เรื่องนี้จะต้องมีบทสรุป ไม่อย่างนั้น เขาก็คงจะรู้สึกว่าเขาแก้ปัญหานี้ไม่ได้

แก้แค้นด้วยชีวิต เป็นสิ่งที่ต้องเดินหน้าต่อ

แต่ตอนนี้เขาก็อยากจะรอดูก่อนว่า ตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร