บทที่ 466 อุดมการณ์ต่างคบหากันไม่ได้

คำพูดของเฉินอีราวกับฟ้าผ่าซึ่งทำให้ทุกคนในนั้นตกตะลึง

พวกเขาไม่เคยคิดว่าเฉินอีจะกล้าพูดเรื่องแบบนี้

นี่คือคุณชายตระกูลซ่งและหลิวแห่งราชวงศ์หนาน ถ้าพูดอะไรไม่เฉันหู หากเป็นสมัยโบราณคือลูกชายของขุนนาง หมอนี่มันกล้าดียังไงถึงทำแบบนี้!

ตาของเฉินฉวนจวินกระตุก เขากลัวแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในเมื่อทุกอย่างที่เฉินอีพูดก็เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ไม่ว่าตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนจะอยู่ในสภาพที่แย่ขนาดไหน แต่ยังไงก็ยังคงเป็นราชวงศ์โบราณจึงไม่ควรอย่างยิ่งที่จะทำตามใจตัวเองมากจนเกินไป

อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทำตามใจตัวเองมากจนเกินไป แน่นอนว่าสำหรับคนส่วนใหญ่ นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากต้องการให้พวกเขาก้มหัวมันคงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

สักพักบรรยากาศเริ่มอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด

หลิวเย่ถูกมังกรเขียวตบไปทีหนึ่งจนตอนนี้ยังดึงสติไม่ได้ ตรงข้ามกับสีหน้าของไฉเสี่ยวเวยที่เปลี่ยนไป เธอจ้องไปที่เฉินอีและพูดว่า "คุณเฉิน พวกคุณมันกล้ามากนะ!"

“รีบคนโทษเขาเสีย！”

เธอยิ่งกดเสียงต่ำลงและพูดว่า “แม้ว่าตระกูลซ่งและหลิวแห่งราชวงศ์หนานจะไม่ใช่ราชวงศ์โบราณระดับสูง ไม่ต่างอะไรกับตระกูลไฉแต่พวกเขาก็ยังมีพี่พึ่ง นั่นคือตระกูลหลิวแห่งเทียนฮั่นซึ่งเป็นราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่ พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา..."

“อะไรคือใช่คู่ต่อสู้หรือไม่ แค่ตระกูลเล็กๆอย่างตระกูลหลิวแห่งเทียนฮั่น เธอคิดว่าฉันจะสนใจหรือ?”

เฉินอีพูดอย่างเฉยชาและทันใดนั้นก็ทำให้ไฉเสี่ยวเวยก็พูดอะไรไม่ออก

หมอนี่มันกล้าดีนัก แต่กล้าขนาดนี้ก็ดูโง่ไปหน่อย

“เส้นสายของตระกูลหลิวแห่งเทียนฮั่นนั้นหยั่งลึกเพียงใด แม้ว่าจะสิบตระกูลไฉและตระกูลโจวหรือสิบตระกูลซ่งและหลิวแห่งราชวงศ์หนานก็เทียบไม่ได้ นี่เท่ากับสิ่งที่ใหญ่มหึมาซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คุณจะสู้ได้? คุณเฉิน ฉันทำเพื่อความปลอดภัยของคุณ รออีกสักหน่อยให้ทุกอย่างมันสงบ ทำไมต้องดื้อรั้นเพียงนี้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเองงั้นหรือ? ”

“……”

“ต้องเข้าใจว่าในสถานการณ์แบบนี้ อย่าว่าแต่เขาด่าคุณเลยแม้เขาจะทุบตีคุณ คุณก็ทำอะไรไม่ได้!”

“รีบส่งลูกน้องคุณออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาก็คงยากที่จะจินตนาการ”

ท่าทางของไฉเสี่ยวเวยเหมือนจะหวังดีกับเฉินแต่เฉินอีก็ยิ้มเพียงเล็กน้อย สุดท้ายก็พูดด้วยน้ำเสียงอันเย็นชาว่า: “หากคุณพูดมากอีกคำเดียว เชื่อหรือไม่ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณมีชีวิตถึงคืนนี้”

“……”

ไฉเสี่ยวเวยตกใจในทันที เธอจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ

เมื่อกี้นี้หมอนี่พูดอะไร เขาบอกให้ฉันหุบปากและถ้าฉันไม่หุบปากเขาจะลงมือฆ่าฉัน?

หมอนี่กล้าดียังไงถึงพูดแบบนี้?

เธอจ้องเขม็งไปที่เฉินอีด้วยท่าทางที่ยังรู้สึกตะลึง และขณะนี้เฉินอีก็มองมาอย่างเย็นชา

“ฉันจะพูดครั้งสุดท้าย ขอโทษ มิฉะนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

เขาพูดประโยคนี้กับไฉเสี่ยวเวย

ก่อนหน้านี้ไฉเสี่ยวเวยก็พูดอย่างนี้ตลอดทาง เป็นใครก็ทนไม่ได้