บทที่ 467 คำขอโทษของคุณล่ะ

ครั้งนี้เฉินอีจริงจังอย่างมาก

แม้แต่มังกรเขียวก็ไม่ค่อยเห็นท่าทางที่เฉินอีจริงจังขนาดนี้

ต้องรู้ว่าในอดีตไม่ว่าเฉินอีจะทำอะไร นอกจากจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวความเป็นความตายของสำนักมังกรทั้งสำนักหรือเรื่องของสองแม่ลูกฉินปิงหลันและแม่ ไม่เช่นนั้นเฉินอีก็ไม่มีท่าทีจะสนใจแม้แต่น้อย

แต่ครั้งนี้เฉินดีดูจริงจังขนาดนี้แสดงว่าต้องมีคนซวยแน่ๆ

ดีที่มังกรเขียวไม่ลงมือ หากว่าเขาลงมือทุกคนในที่นี้คงใจคอไม่ดี

ต้องรู้ว่านี่ไม่ใช่ไฉเสี่ยวเวย แต่นี่คือพี่ชายแท้ๆของคุณชายราชวงศ์โบราณที่รายล้อมไปด้วยปรมาจารย์ระดับสูง แต่ถึงแม้ว่าปรมาจารย์ระดับสูงจะมาด้วยกันแต่ยังไงเสียจุดจบก็คือความตาย

สุดท้ายก็ถูกกำจัดราบคาบอย่างรวดเร็ว ทำให้ไฉเสี่ยวเวยก็ตกตะลึง เธอมองไปที่เฉินอีอย่างเหลือเชื่อ

ชายคนนี้ทำไมถึงนิ่งสงบได้ถึงเพียงนี้ คุณรู้ดีว่าลูกน้องของคุณแข็งแกร่งมากเพียงใด?

มีเพียงมังกรเขียวเท่านั้นที่หัวเราะเย้ยหยัน

เจ้านายตัวเองคือผู้เก่งกาจอย่างแท้จริง หากเป็นตัวเองแค่10กระบวนท่าก็ไม่ไหวแล้วคงทำได้แค่แกล้งพวกอ่อนแอไร้กำลังกลุ่มนี้เท่านั้น

หากรู้ว่าไฉเสี่ยวเวยรู้ความคิดของเขาเกรงว่าจะโกรธเลือดขึ้นหน้า

นี่ไม่ใช่พวกอ่อนแอไร้กำลัง หากพวกนี้อยู่ในตระกูลใดต่างถือว่าเป็นกระดูกสันหลังของตระกูลนั้นๆไม่เว้นแม้แต่ราชวงศ์โบราณ

ในความเข้าฉันใจของพวกเขาปรมาจารย์ใหญ่ดำรงอยู่คำฟ้า หากเป็นระดับที่สูงขึ้นไปอีกคงเกินที่พวกเขาจะจินตนาการได้

ว่ากันว่ามีหลายตระกูลใหญ่ทางตะวันตกที่เป็นคนในระดับนั้น แต่ในประเทศต้าถังดูเหมือนมีไม่มากนัก

ดังนั้นปรมาจารย์ใหญ่จึงเป็นปรมาจารย์ผู้ที่เก่งกาจเหนือโลก ไม่ว่าจะไปตระกูลไหนเขาก็ได้เป็นแขกระพิเศษ และถึงแม้ว่าปรมาจารย์จะด้อยกว่าปรมาจารย์ใหญ่มาก แต่ก็ไม่ได้เป็นคนขี้ขลาดแต่เป็นผู้ชำนาญอย่างแท้จริง

ไฉเสี่ยวเวยไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร เธอทำได้เพียงจ้องเขม็งไปที่เฉินอีเหมือนจะมองให้ทะลุปรุโปร่งแต่ไม่ว่าเธอจะจ้องหนักแค่ไหนก็เหมือนว่าเธอก็มองไม่เห็นส่วนลึกของเฉินอีเลย

“ผู้ชายคนนี้เป็นคนแบบไหน? แม้แต่ลูกน้องของเขาก็โหดเหี้ยมเพียงนี้แล้วพลังการต่อสู้ของเขาจะแข็งแกร่งมากไหม แม้ว่าพลังการต่อสู้ของเขาจะอยู่ในระดับกลาง แต่กลับมีลูกน้องที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน แต่ทำไมในอดีตฉันกลับไม่เคยได้ยินว่าเฉินยี่แข็งแกร่งมากเพียงใด…”

ขณะนี้หลิวเย่ก็ยังตั้งสติไม่ได้ จ้องมเขม็งเฉินอีและอุทานด้วยความตกใจว่า: "เฉินอี! ฉันจำได้ว่าแกคือผู้ร้ายที่ทำลายตระกูลเถียนในเมืองจิง!"

เสียงนี้ระเบิดอออกมาราวกับฟ้าผ่า

ทุกคนจ้องเขม็งมาที่เฉินอีและมังกรเขียวอย่างเหลือเชื่อ

ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างยังตั้งสติไม่ได้ และตอนนี้สิ่งแรกที่พวกเขาคิดหลังตั้งสติได้คือ แม่เจ้า เทพเจ้าชั่วร้ายตนนี้มาได้อย่างไร!

ไม่ว่าจะร้ายหรือดีตระกูลเถียนก็เป็นตระกูลที่เจริญรุ่งเรืองเช่นกัน แม้ว่าจะอ่อนแอกว่าราชวงศ์โบราณและตระกูลหลิวและตระกูลซ่งราชวงศ์หนาในระดับหนึ่งแต่ก็ไม่ได้อ่อนแออย่างแน่นอน ในท่ามกลางพวกเขาก็มีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่สองสามคนเป็นผู้บัญชาการณ์ด้วยตัวเอง แม้ว่าปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่สองสามคนอาจจะไร้เป้าหมาย แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่าหลายสิ่งหลายอย่างถูกทำลาย

ประวัติของคนคนนี้ต้องแกร่งกว่าตระกูลเถียนแห่งเมืองจิงมากแน่นอน หรือกระทั่งอาจมีเพียงสามตระกูลใหญ่เท่านั้นที่สามารถต่อกรกับเขาได้

เมื่อคิดเรื่องนี้ ผู้คนเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่ต้องแปลกใจขนาดนั้น ตระกูลเถียนถูกฉันทำลายจริงๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเพราะหลังจากนั้นตระกูลหลิวแห่งเทียนฮั่น

คนหนึ่งก็ถูกฉันกำจัด ชื่อนำหน้าด้วยยี่ …”