บทที่ 468 เฉินเซวียนหยวน

สายตาของเฉินอีเปล่งประกาย

เขาคงไม่ได้ล้อเล่นกับพวกคุณแน่

หากไฉเสี่ยวเวยคนนี้ยังดื้อดึงและไม่เต็มใจที่จะขอโทษอย่างจริงใจ งั้นฉันก็คงไม่จำเป็นต้องมีความเกรงใจอะไรแล้ว

ไม่ว่าสำหรับใครนี่ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ว่าสิ่งที่ควรทำก็ต้องทำในเมื่อพวกคุณทำผิดก่อน!

เฉินอีดูเป็นคนมีเหตุผลเสมอ เมื่อเขาขอร้องคนอื่นเขาเองก็จะปฏิบัติตามหลักการของเขาด้วยและจะไม่มีสองมาตรฐานเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด

แต่คนตรงพวกนี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆหากไม่น่ารังเกียจขนาดนี้ เฉินยีคงไม่ทำอะไรพวกเขาจริงๆ

ตอนนี้ไฉเสี่ยวเวยสับสนมาก

เดิมทีเธอคิดว่าเฉินอีก็เหมือนผู้ชายคนอื่นๆที่เป็นอยู่ใต้บังคับบัญชาของเธอ เพียงแค่เล่นเกมหลอกให้เธอตายใจเท่านั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะต่างจากที่พวกเขาคิดไปมาก

“เฉินอี แกมันสารเลว！”

ไฉเสี่ยวเวยตะโกนด่าและอยากจะวิ่งหนีทันที แต่ทว่าถูกใครบางคนจับไว้แต่ไฉเสี่ยวเวยจำมันไม่ได้ว่าเป็นใคร

ที่น่าตกใจคือองค์รักษ์มังกรคนหนึ่งและมังกรสิบสามหัวเราะเยาะแล้วต่อยไฉเสี่ยวเวยเข้าที่หน้า

“แก！”

ไฉเสี่ยวเวยเป็นคนหนึ่งที่มีนิสัยประหลาดไม่เพียงแต่ไม่ร้องไห้ว่าเจ็บ แต่ยังต้องการลุกขึ้นสู้กับ มังกรสิบสาม แต่เธอไม่ใช่แม้แต่ปรมาจารย์ คุณหนูพันชั่งจะเป็นคู่ต่อสู้ของมังกรสิบสามที่ผ่านสงครามมาเป็นร้อยได้อย่างไร เธอถูกกดลงกับพื้นอย่างแน่นในทันที ในสถานการณ์คับขันลำบากเช่นนี้เธอไม่หลงเหลือท่าทางของคุณหนูก่อนหน้านั้น

“เฉินอี แกเกลียดฉันหรือไง ทำไมต้องบังคับถึงฉันขนาดนี้! แกรู้ไหม แกทำแบบนี้ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันยอมรับแกและจะคิดแค้นพยาบาทแกไปจนตาย!”

ไฉเสี่ยวเวยตะโกนและพูด ทว่าเฉินอีไม่พูดส่งเสียงอะไร กลับหัวเราะเยาะและพูดว่า "คุณเป็นเพียงผู้หญิงคนหนี่งที่มีแต่ความคิดเก่าๆมากมายกองอยู่ในใจ นอกจากนี้แล้วคุณมีอะไรอีก ?"

“ลำดับศักดิ์ของตระกูล? ไม่สิ ตระกูลของคุณดูทรงพลังมากในสายตาของคนอื่น แต่ต่อหน้าเจ้ามังกรของตระกูลเรามันเทียบอะไรไม่ได้เลย…”

คราวนี้ไฉเสี่ยวเวยบ้าคลั่งอย่างที่สุด

เธอพูดอย่างไม่กล้าเชื่อว่า: "จะเป็นไปได้ยัง! ฉันเป็นคุณหนูแก่งตระกูลไฉและตระกูลโจวซึ่งเป็นทายาทราชวงศ์โบราณ หากอยู่ในสมัยโบราณฉันคือองค์หญิงองค์หนึ่งเขาจะเกลียดฉันได้ยังไง!"

“เพราะเขาไม่ต้องการทายาทราชวงศ์โบราณคนใดทั้งนั้น สิ่งที่มันถูกกำจัดไปแล้วและจะมีประโยชน์อะไร？ เขาเป็นราชาองค์ปัจจุบันและยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกในยุคนี้!”

ทุกคำที่มังกรสิบสามพูดไม่ได้เข้าหูของไฉเสี่ยวเวยตลอดเวลา ตอนนี้ไฉเสี่ยวเวยโกรธอย่างที่สุด

สิ่งที่ทำให้เธอภาคภูมิใจกลับถูกพังทลายแบบนี้...

“คุณเองก็รู้ดีว่าการถูกคนอื่นทำลายความภาคภูมิใจในหัวใจตัวเองมันเป็นเรื่องที่ทรมาณมากแค่ไหน แล้วทำไมคุณยังบีบบังคับเพื่อเหยียบย่ำความภาคภูมิใจในใจของคนอื่น”

เฉินอีเริ่มพูดแล้ว

นี่คือผู้หญิงที่หยิ่งยโสและเย่อหยิ่งมากจนเกินไป และมีท่าทีที่คิดว่าแม้ฉันจะทำผิดต่อคนอื่นแต่คนอื่นห้ามทำผิดต่อฉัน เธอเหมือนเจ้าหญิงที่เอาแต่ใจแต่ว่าไม่มีชีวิตของเจ้าหญิงเลยแม้แต่น้อย

อาจกล่าวได้ว่าเธอเป็นคนน่าสงสาร แต่คนที่น่าสงสารก็มีบางสิ่งที่น่ารังเกียจและเฉินอีก็ขี้เกียจเกินกว่าจะใส่ใจกับมัน

ในที่สุดไฉเสี่ยวเวยก็กล่าวขอโทษ มิฉะนั้นเธอคงไออกจากประตูนี้ไม่ได้แน่

หลังรอให้เรื่องนี้ผ่านไปในที่สุดเฉินฉวนจวินก็สามารถคุยกับเฉินอีได้แล้ว

“เฉินอี แกช่วยเรียกฉันว่าคุณลุงใหญ่สักครั้งได้ไหม

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้มาจากตระกูลเดียวกัน แต่พวกเขาใช้สกุลเฉินเหมือนกันและบรรพบุรุษของพวกเขาก็อยู่ด้วยกัน เรียกคุณลุงใหญ่มันก็ไม่เป็นอะไร

แต่ประโยคต่อมาของเฉินฉวนจวินทำให้คนอื่นๆในตระกูลเฉินตกใจอย่างมาก