สิ้นลาย - 04 อยากเลี้ยงแมว

ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง ฌานินขอให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปเร็ว ๆ และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มาที่นี่อีก เธอหันมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอนตัวไปมา พูดจาเลอะเลือนด้วยความเมามาย จนแทบไม่เหลือสติรับรู้อะไรแล้ว

“ขวัญเรากลับกันเถอะ เมามากแล้วนะ”

“อึก ฮ่า ๆ พี่อุ่นตลก”

ขวัญใจหัวเราะคิกคัก ตอนนี้เธอกำลังเล่นเกมดีดหน้าผากกับไออุ่น ส่วนปอร์เช่ออกไปสูบบุหรี่กับพี่ชายของเขาพร้อมเจแปนและบอล ภายในห้องจึงเหลือกันอยู่กันแค่สี่คน ไออุ่นและขวัญใจเมาจนแทบไม่รู้เรื่อง และอีกคนที่นั่งตรงกันข้าม เจ้าของสายตาคมคู่นั้นที่จ้องมองตลอดเวลา

“ขวัญใจ” ฌานินพยายามเรียกคนข้างกันที่เอาแต่หัวเราะ เมื่อถามเท่าไรเพื่อนก็ไม่สนใจ เธอจึงเงียบพยายามไม่มองอีกคน ทำเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศ

“กลับยังไง”

มือเรียวเผลอกำแน่นทันทีเมื่อเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นมาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเขากำลังพูดกับใคร เพราะในห้องนี้ เหลือเพียงเธอที่ยังมีสติครบถ้วน

“ครั้งนั้นเธอพูดมากกว่านี้นะ”

ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมความกล้า ดวงตาที่เอาแต่หลบหนีค่อย ๆ เงยขึ้นเผชิญหน้าอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา ในที่สุดริมฝีปากอิ่มก็ขยับเปล่งคำขอ

“ช่วยทำเป็นไม่รู้จักกันได้ไหมคะ ทำเหมือนไม่เคยเจอกันมาก่อน”

“หืม?” คิ้วเข้มกระตุกยกสูง เธอกำลังทำให้เขาเหลือเชื่อกับคำพูดอีกครั้ง

“เลิกมองได้แล้วค่ะ” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ สวนทางกับหัวใจที่กำลังเต้นแรง

“แล้วถ้าห้ามสายตาตัวเองไม่ได้ ต้องทำยังไงดี?”

แววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวส่งไปตรงหน้า เขาไม่คิดจะปิดบังความสนใจที่มีต่อเธอ ยิ่งแตกต่างจากผู้หญิงที่เคยผ่านมายิ่งเหมือนมีแรงดึงดูดฉุดไม่ให้ละสายตา ความคิดวกกลับไปถึงสัมผัสครั้งนั้น แม้จะเข้าไปแค่ส่วนปลายแต่กลับจำไม่ลืม

“ฌานิน ชื่อเพราะดี”

“พี่คลื่น”

เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเขาออกมา คล้ายจะทำให้อีกฝ่ายพอใจไม่น้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มเหมือนกำลังเล่นเกมกับเหยื่อตัวเล็ก

“ว่าไงครับ คนสวย”

“ต้องการอะไรคะ” ดวงตากลมสั่นวูบ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ด้วยถ้อยคำที่ทำให้กลางใจคล้ายถูกเขย่าแรง ๆ

“เรามาทำให้มันจบดีไหม ค้างคาเอาไว้มันไม่ดีนะ”

มือเรียวบีบกำเข้าหากันจนเปียกชื้น มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับบนใบหน้าคมคายด้วยความไม่เข้าใจ เพราะยิ่งเห็น

ความตื่นกลัวในแววตาของเธอ เขากลับยิ่งดูสนุก

เสียงพูดคุยของคนที่เพิ่งกลับจากสูบบุหรี่ดังแว่วมาแต่ไกล ไม่นานประตูก็ถูกผลักเปิด ร่างเล็กถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องเผชิญกับสายตาและคำพูดของคนตรงหน้าตามลำพัง

“เช่ ตอนนี้ขวัญเมามากแล้ว เดี๋ยวฌาพาขวัญกลับก่อนนะ” พอได้จังหวะฌานินรีบหันมาบอกเพื่อนทันที

“เดี๋ยวเช่ยืมรถพี่บอลไปส่ง”

“เดี๋ยวฌาเรียกแกร็ปผู้หญิง เช่ไม่ต้องห่วง” เธอตอบเพื่อให้เพื่อนสบายใจ อยากรีบหายไปจากตรงนี้ที่มีสายตาคู่นั้นมองตลอดเวลา

“มึงก็เมาจะไปส่งเพื่อนได้ยังไง” คูเปอร์ถามน้องชาย แต่ยังไม่ทันได้คำตอบเพื่อนสนิทก็เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างจงใจ

“กูไปส่งให้ไหม”

“อย่างมึงไม่น่าใช่คนดี”

“มึงก็รู้ ถ้าไม่เล่นด้วยกูไม่เคยยุ่ง” คลื่นยกแก้วขึ้นจิบพลางหัวเราะ การที่เขาแสดงน้ำใจแบบนั้นแน่นอนว่ามีความต้องการบางอย่างแอบแฝง ใครบ้างทำดีแล้วไม่หวังผลคงมีแต่พวกคนโง่

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฌาพาเพื่อนกลับเอง”

เจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยปฏิเสธเพื่อตัดความหวังดีจากชายหนุ่มตรงหน้า แม้ภายนอกเธอจะดูใสซื่อในบางครั้ง

แต่ใช่ว่าฌานินจะมองไม่ออก ทั้งคำพูด แววตา และท่าทีล้วนทำให้นึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อห้าเดือนก่อน เธอไม่อยากอยู่ใกล้และต้องการหลบหนีไปให้ไกล

การเจอกันครั้งแรกในรอบห้าเดือน และหวังให้มันเป็นครั้งสุดท้าย

เมื่อเธอบอกอย่างนั้น คนตัวสูงไม่ค้านอะไร เขาไม่ชอบการถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ที่ทำให้รู้สึกเสียหน้าแต่ลึก ๆ แอบหวังว่ามันจะมีสักวันที่ผู้หญิงเย่อหยิ่งคนนี้จะมาสยบใต้คำสั่ง

ปอร์เช่ช่วยประคองขวัญใจให้ลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนฌานินจะรีบเดินตามเพื่อนออกจากห้อง เมื่อมาถึงตรงหน้าอู่แล้ว

เธอก็ล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าเพื่อเรียกรถที่คนขับเป็นผู้หญิงให้มารับอย่างที่บอกเพื่อนไว้

“พี่คลื่นร้ายนะฌา อย่าติดกับดักความหล่อ”

นิ้วเรียวที่กำลังแตะบนจอมือถือพลันชะงัก ค่อย ๆ หันมองเพื่อนตัวสูงข้างกัน “… บอกฌาทำไม”

“เห็นว่าพี่มันสนใจฌา ผู้ชายด้วยกันดูออก คนนี้ไม่ได้ถ้าเผลอรู้สึกฌาต้องเจ็บแน่ ๆ”

ฌานินพยักหน้า แม้เขาจะเป็นชายที่ถูกใจและตรงสเปกทุกอย่างแต่เธอดูออกว่าเจ้าชู้ขนาดไหน ไม่ได้คิดสานต่ออะไรทั้งสิ้นเพราะชีวิตในตอนนี้มันก็มีแต่เรื่องราวชวนหนักใจมากพออยู่แล้ว

หลังส่งเพื่อนที่บ้าน ร่างเล็กนั่งรถต่อมายังหอพักของตัวเอง ต้องเดินลัดเลาะซอกตึกกว่าจะถึงห้องใช้เวลาหลายนาที

ลมเย็นพัดกระทบใบหน้าหวานแผ่วเบา ตอนนี้ฌานินกำลังยืนอยู่ข้างนอกตรงระเบียง แหงนมองท้องฟ้ามืดสนิทไร้ดาว ภาพสายตาคมคู่นั้นเอาแต่ติดอยู่ในหัวของเธอตั้งแต่กลับมา

ไม่ว่าจะสลัดออกไปกี่ครั้งก็ไม่ยอมหลุดจากความคิด หัวใจดวงน้อยสั่นไหวระรัว เพียงแค่นึกย้อนกลับไปถึงร่างหนากำยำในวันนั้น และเจ้าสิ่งใหญ่โตกลางลำตัวที่ทำให้เธอขนลุกซู่อย่าหวนมาเจอกันอีกเลย

นั่นคือคำขอที่ร่างเล็กกำลังภาวนา ไม่อยากเผชิญหน้ากับความอับอายที่เคยเลือกทำรวมถึงสายตาที่ดูเหมือนคอยเล่นสนุกกับความรู้สึกของเธอ

วันต่อมา

ฌานินเพิ่งปัดกวาดห้องเสร็จ เพราะไม่รู้จะทำอะไร เธอจึงเอาแต่ปัดกวาดเช็ดถูห้องของตัวเองแทบทุกวัน เมื่อทำเสร็จทุกอย่างแล้ว เท้าเล็กเดินมาหยุดตรงโทรศัพท์ของตัวเองที่ชาร์จแบตทิ้งเอาไว้ ก่อนจะหยิบขึ้นมา

แชต: นับหนึ่ง

นับหนึ่ง: ก็อก ก็อก คนสวยอยู่ไหมเอ่ย

ข้อความจากรุ่นพี่ปีสี่ที่ชื่อ นับหนึ่ง ปรากฏบนหน้าจอ เขาคือคนเดียวที่ฌานินยอมส่งช่องทางติดต่อให้ หลังจากถูกตามตื้อมานานเกือบปี แต่สถานะไม่มีอะไรคืบหน้า เพราะเธอแทบไม่เปิดใจให้ใครเลย

ฌานิน: พี่นับว่าไงคะ

นับหนึ่ง: พี่จีบฌามาหลายเดือนแล้วนะ พอจะมีโอกาส

บ้างหรือยังครับ

ฌานิน: จำที่เคยบอกได้ไหมคะ ฌาไม่อยากให้พี่นับเสียเวลาเลย

เธอเคยบอกเขาไปแล้วตั้งแต่แรก แต่อีกฝ่ายยังยืนยันเดินหน้าจีบ การปฏิเสธใครสักคน ใช่ว่าเธอจะไม่ลำบากใจเลย มันหนักอึ้งราวกับมีความผิด

นับหนึ่ง: ไม่เป็นไรครับ ถ้าถึงวันที่พี่รู้สึกว่าเดินหน้าต่อไม่ได้แล้วเดี๋ยวพี่จะถอยออกมาเอง

ดวงตากลมมองข้อความจากแชตกลุ่มของเพื่อนที่เด้งขึ้นมาพอดี พอไม่รู้จะตอบยังไงจึงตัดสินใจแตะไปอ่านข้อความของเพื่อนแทน

แชตกลุ่ม

ขวัญใจ: เมื่อคืนฉันเมามาก กลับห้องยังไงเนี่ย ตื่นมาอยู่บนเตียงเฉยเลย

ปอร์เช่: แม่เธอไปส่ง

ขวัญใจ: ขอบคุณนะฌา มองหน้าพี่คลื่นเพลินไปหน่อย

เนี่ยพูดถึงแล้วยังใจสั่น มองใกล้ ๆ ยิ่งหล่อ

ขวัญใจ: แต่ฉันคิดไปเองไหมนะ เหมือนเขาสนใจยัยฌา

ปอร์เช่: ไม่คิดไปเอง เช่ก็คิดงั้นเหมือนกันดูออก พี่มันมองตลอด

หัวใจดวงน้อยเต้นแรง เป็นไปตามคาดคือเพื่อนของเธอสังเกตเห็นสายตาของเขาที่เอาแต่มองอย่างไม่ปกปิดความสนใจเลยสักนิด คงไม่มีใครที่ดูไม่ออก

ขวัญใจ: ตายแล้ว!! ยัยฌายิ่งไม่มีภูมิต้านทานด้วย พี่คลื่นเจ้าชู้ ต่อให้สนใจแต่คงไม่มาจริงจังกับเพื่อนเราแน่

ปอร์เช่: ใช่ สุด ๆ แล้วคนนี้

ขวัญใจ: ยัยฌาแกลัดคิว!!

ฌานินกัดริมฝีปากเบา ๆ พลางกวาดสายตาไล่อ่านข้อความของเพื่อน เธอเลือกเงียบไม่พิมพ์โต้ตอบ คิดไปว่าหากทุกคนรู้ว่าเธอเคยนัดกับเขามาแล้วจะเป็นยังไง

ขวัญใจ: แต่ฉันสงสัยตอนเล่นเกม ทำไมพี่คลื่นถามยัยฌาแบบนั้น

เฮือก! ขอบตาพลันร้อนวาบทันทีเมื่อได้อ่านคำถามของขวัญใจในช่องแชต ปลายนิ้วสั่นเบา ๆ สมองเริ่มคิดหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนความสงสัย

ขวัญใจ: ถ้าฉันไม่รู้จัก ป่านนี้คงคิดว่ายัยฌาเคยนัดเจอผู้ชายในแอปฯ หาคู่แน่ ๆ

ฌานิน: ไม่เคยนะ

ฌานิน: ฌาไม่เคยนัดใครแบบนั้นจริง ๆ