สิ้นลาย - 06 พิเศษ (ไม่ปลอดภัย)

ร่างเล็กเดินหนีคนที่เหมือนต้องการหลอกล่อเธอทุกครั้งที่เจอกลับมายังจุดเดิม สายตาของเพื่อนมองอย่างเป็นห่วง ทันทีที่

นั่งลงบนเก้าอี้ปอร์เช่ก็รีบถาม

“ฌาไปไหนมา”

“เจอแมวน่ะ ก็เลยเล่นกับน้องแป๊บนึง”

เป็นอีกครั้งที่ฌานินรู้สึกไม่ชอบเลย หลังจากนั่งลงได้ไม่นาน สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างสูงของคนที่ทำให้กลางใจ

ของเธอปั่นป่วน เดินออกมาจากทางเดียวกันราวกับตั้งใจให้

ใครต่อใครสงสัย ความอึดอัดก่อตัวในอกจนต้องกำมือแน่น

ไว้บนตักเมื่อเขาเดินมาหยุดภายในเต็นท์

“พวกไอ้นิคซ์มาแล้ว”

เสียงของคูเปอร์ดังขึ้น เรียกความสนใจของทุกคนให้มอง

ไปยังรถสปอร์ตหรูที่แล่นเข้ามาพร้อมกันสามคัน ก่อนจะ

ชะลอความเร็วแล้วจอดสนิทเรียงรายอยู่ข้างสนาม

นิคซ์เปิดประตูลงจากรถพร้อมเด็กในทีมของเขาแล้วเดิน

เข้าไปทักทายคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังยืนอยู่ในเต็นท์ ทว่าสายตา

กลับสะดุดเข้ากับผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังนั่งอยู่ ความสวยของเธอเหมือนแม่เหล็กดึงดูดความสนใจของเขาไปทั้งหมด

“ว้าว สาวสวยคนนี้เป็นของใคร” เสียงแซวหยอกปนหยาบ

ดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มผู้ชายที่ยืนกันอยู่

“มาซ้อมก็สนใจซ้อมไม่ใช่อย่างอื่น” คูเปอร์บอก ก่อนจะ

ขยับตัวมายืนขวางอยู่ตรงหน้าเพื่อนสนิทของน้องชาย

“อยากเดิมพันว่ะ เอามาแลกเปลี่ยนกันหน่อยดีไหม”

“ผู้หญิงไม่ใช่สิ่งของที่มึงควรเอามาเป็นเดิมพัน”

เสียงทุ้มเข้มของคลื่นดังขึ้นอย่างเย็นชา ประโยคนั้นฉุดให้

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ แม้เขาจะร้ายยังไงแต่ไม่เคยคิด

ลดค่าผู้หญิงด้วยการนำไปพนันหรือแลกเปลี่ยนเลยสักครั้ง

และประโยคนั้นก็ทำให้กลางใจของฌานินเต้นรัว ดวงตากลมมองแผ่นหลังกว้างของร่างสูงราวกับถูกมนตร์สะกด เพราะเธอเอง เคยถูกพ่อจะขายให้เสี่ยสรุจมาก่อน พอได้ยินเขาพูดคำนั้น

มันเหมือนถูกคนอื่นเห็นค่ามากกว่าคนในสายเลือด แถมยังเป็น

คนที่เธอคิดว่าร้ายกาจ

“ฮู้ว ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเสือตัวร้ายอย่างมึง”

เสียงแซวลอดออกมาจากปากนิคซ์พร้อมหัวเราะเบา ๆ

“พาเด็กมึงลงสนามอย่าปากดีให้มันมากนัก”

“คนสวย”

นิคซ์จงใจลากเสียงเรียก พลางเหลือบมองไปทางสาวสวยเพียงคนเดียวในกลุ่มผู้ชาย รอยยิ้มมุมปากของเขาแฝงความ

น่ากลัวจนเธอรีบก้มหลบ

“ไอ้นิคซ์” คูเปอร์กดเสียงแข็งตวาด ทำให้อีกฝ่ายแสดงแววตาไม่พอใจเท่าไร แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปยังสนามที่มีรถจอดรออยู่

คลื่นปรายตามองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะหันมาสั่ง

“พาเพื่อนมึงไปห้องรับรอง ถ้าเกิดอะไรขึ้นกูไม่รับผิดชอบ”

เมื่อได้ยินคำสั่งกร้าวจากเจ้าของสนาม ปอร์เช่รีบพยักหน้า ก่อนจะพาเพื่อนตัวเล็กไปยังห้องรับรองทันที เขาเคยมาที่นี่จึงรู้ว่าต้องไปทางไหน ฌานินเองก็รู้สึกโล่งใจที่ถูกแยกออกจากตรงนั้น เธอไม่ชอบเสียงรถเอาซะเลย และที่สำคัญการเห็นคนตัวสูง

ยืนในระยะสายตามันมักจะทำให้หายใจไม่ทั่วท้องทุกครั้ง

ภายในห้องรับรองค่อนข้างโล่งไร้การตกแต่ง สิ่งที่สะดุดตา

มีเพียงทีวีจอใหญ่ติดผนัง และโซฟาชุดหนึ่งวางตั้งอยู่กลางห้อง

ครืด~ สายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่วางบนตักของร่างเล็ก

ดังขึ้น เมื่อก้มดูก็เห็นเป็นเบอร์เพื่อนสนิท เธอจึงรีบหยิบมากดรับ

“ว่าไงขวัญ” เสียงหวานเอ่ยถามปลายสาย ยกโทรศัพท์ขึ้น

ให้เห็นใบหน้าของตัวเองในสายวิดีโอคอล

(สบายใจขึ้นหรือยังแก เดี๋ยวฉันไปนอนเป็นเพื่อน)

“ไม่เป็นไร คงไม่มีอะไรแล้ว”

(ไม่เอา ฉันห่วง เดี๋ยวขนเสื้อผ้าไปนอนด้วยสามวัน)

“เอาไว้ถ้ามีคนตามอีก ฌาจะย้ายห้อง ขวัญอยู่กับแม่เถอะ แม่อยู่บ้านคนเดียวอันตรายเหมือนกันนะ”

(เฮ้อ แกดื้อจริง ๆ เลย แต่ฉันดีใจที่ได้ยินว่าจะย้ายห้อง)

ที่เพื่อนบอกแบบนั้นก็เพราะเคยพูดหลายครั้งแล้วเรื่อง

อยากให้เธอย้าย ที่หอพักค่อนข้างอันตราย แต่ฌานินก็ปฏิเสธ โดยให้เหตุผลว่าที่นั่นค่าเช่าถูก เธอไม่อยากฟุ่มเฟือย

(ไหนบอกว่าไปสนาม ตอนนี้แกอยู่ห้องใคร)

“อยู่ห้องรับรองที่สนาม”

(รู้สึกถึงความวีไอพีจัง พี่คลื่นก็ไปใช่ไหม อิจฉาสุด ๆ

อยากเจอบ้าง)

“อื้อ เขามา” ร่างเล็กตอบเสียงเบา ก่อนเสียงของเพื่อนอีกคนที่อยู่ด้วยกันจะดังขึ้น

“บ้าผู้ชาย”

(แล้วไงยะ! เออนี่เช่ ฉันสงสัย พี่คลื่นเลี้ยงเด็กไหม)

ปอร์เช่ขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิด ไม่นานเขาก็โพล่งคำตอบออกมา “จากที่ไอ้เปอร์เคยเล่า พี่คลื่นไม่เคยเลี้ยงเด็กนะ

พวกเสือผู้หญิงไม่ชอบผูกมัด”

(เสียดาย อยากสมัครเป็นเด็กเลี้ยงเขาจัง)

ฌานินหันจอโทรศัพท์ไปทางเพื่อนที่นั่งข้างกัน ไม่ได้

ร่วมพูดคุยถึงเขาคนนั้น แต่เธอกลับฟังทุกประโยค จู่ ๆ ก็ร้อน

วูบวาบที่ใบหน้าขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

“ยาก เห็นแบบนั้น พี่มันเลือกกิน”

(ถ้าใครได้เป็นเด็กเลี้ยงเขาคงโชคดีเนอะ ทั้งหล่อทั้งรวย

แบบนั้น ใครจะกล้ามายุ่งกับเด็กพี่คลื่น)

“ฌา”

“อะ อื้อ ว่าไงเช่” เพราะมัวแต่เหม่อกับความคิด เมื่อถูกเพื่อนสะกิดเธอถึงกับสะดุ้งแรงจนเกือบทำโทรศัพท์หล่นจากมือ

“เดี๋ยวเช่มานะ ออกไปข้างนอกแป๊บ”

“อื้อโอเค”

เมื่อปอร์เช่ออกไปแล้ว ฌานินคุยกับขวัญใจต่อพักใหญ่ กระทั่งเพื่อนขอวางสาย ดวงตากลมมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์พร้อมถอนหายใจออกมาเบา ๆ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงสาย

ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ผู้คนสมัยนี้น่ากลัวหากยังเจอชายคนเดิมอีก

เธอคงต้องย้ายห้องจริง ๆ

เวลา 19:00 น.

ฌานินกลับมาถึงที่พัก โดยมีปอร์เช่ขึ้นมาส่งถึงบนห้อง

เพื่อความปลอดภัย ก่อนกลับเขาสั่งให้เธอล็อกประตูให้ดี ถ้ามี

คนเคาะห้ามเปิดเด็ดขาดและให้รีบโทรหา