บทที่ 105

“คุณชาย ฟ้ามืดแล้ว วันนี้กลับเข้าเมืองไม่ทันแล้ว คงต้องลำบากท่านพักแรมที่ข้างนอกสักคืน”

องครักษ์ที่ขับรถม้าเดินเข้าไป กล่าวรายงานผ่านม่าน

“รู้แล้ว” เสียงที่ไพเราะสายหนึ่งดังออกมาจากในรถม้า

องครักษ์ที่พูดลากรถม้าไปทางสถานที่ที่อวิ๋นฝูหลิงและคนอื่นตั้งค่าย

สุดท้ายหยุดลงตรงจุดที่ห่างจากพวกเขาระยะหนึ่ง

ทันทีที่รถม้าหยุดลง คนที่แต่งตัวเหมือนเด็กรับใช้คนหนึ่งลงมาจากรถม้าก่อน หลังจากนั้นหันไปประคองคนที่อยู่ในรถม้า

“คุณชาย ท่านช้าหน่อย!”

ภายใต้การประคองของเด็กรับใช้ ชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีขาวพระจันทร์เดินออกมาจากในรถม้า

ผมของเขาดำดุจหมึก ขับให้ใบหน้าขาวดังหิมะ ระหว่างคิ้วมีภาวะของการเจ็บป่วยแฝงอยู่

แม้เป็นฤดูร้อนที่อบอ้าว แต่เขากลับสวมผ้าคลุมกันลม เห็นได้ชัดว่าเป็นโรคกลัวหนาว

เมื่ออวิ๋นฝูหลิงได้ยินเสียง ก็เงยหน้ามองแวบหนึ่ง

สายตาของเขากับอวิ๋นฝูหลิงบรรจบกันพอดี พลันพยักหน้าให้นางเล็กน้อยอย่างเกรงใจ

อวิ๋นฝูหลิงก็พยักหน้าคืนอย่างสุภาพ

เมื่อชายหนุ่มลงจากรถม้า ผู้ติดตามของเขาก็เริ่มทำงานทันที

ปูเบาะรองนั่ง จุดธูปไล่ยุ่งและแมลง ต้มน้ำชงชา ปิ้งขนมแป้ง

หลังจากขนมแป้งขาวถูกปิ้ง กลิ่นหอมของแป้งสาลี่ก็ค่อยๆ อบอวลในอากาศ

เมื่อเหล่าผู้ประสบภัยที่อยู่อีกด้านหนึ่งได้กลิ่นหอมของขนมแป้ง ในใจเริ่มหวั่นไหว

หญิงชราอายุห้าสิบกว่าคนหนึ่ง อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนเดินเข้ามา คุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่มแล้วอ้อนวอน “ได้โปรด ท่านมอบของกินให้เด็กสักคำเถิด?”

เด็กที่อยู่ในอ้อมแขนของหญิงชราผอมจนเห็นกระดูก ตาทั้งสองข้างดูใหญ่มาก

เขาจ้องขนมแป้งในมือชายหนุ่มอย่างไม่ละสายตา และกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

ตลอดทางที่ชายหนุ่มมา สิ่งที่เห็นคือผู้ประสบภัยทั้งหมด

องครักษ์ที่เดินทางมาด้วยเตือนเขาตลอด ห้ามใจดีมอบของกินให้ผู้ประสบภัย